Queensrÿche - Operation: Mindcrime II (2006)

Da's nu net één van de mindere goden op Empire.

O:M kan nooit overtroffen worden, niet door Queensrÿche, maar ook niet door een andere band. Nooit. Never.
Toch vind ik O:M2 niet eens zo slecht. Na het walgelijke Q2K en het saaie Tribe komen ze eindelijk weer met wat interessante ideeën.
Topsongs: I'm American - Hostage - The Hands (met vette knipoog naar het originele O:M)
- Murderer en Fear City Slide.
Minpunt: All The Promises
O:M werkte toe naar een climax waar elk nummer steeds beter en beter wordt met als apotheose Eyes Of A Stranger. Hier worden sterke songs met zwakkere afgewisseld en wordt het album afgesloten met een voortkabbelende draak in de vorm van All The Promises.

Nee dat vind ik niet, Silent Lucidity is één van de mooiste nummers die ze hebben geschreven en inderdaad een beetje Pink Floyd-achtig.

Zal wellicht aan die Pink Floyd-vergelijking liggen dan, een band waar ik niks mee heb.

Vandaag nog eens beluisterd, zelfs 3 keer achter mekaar omdat ik geen andere CD bij me had.. Oswald, je gaat het je nog beklagen dat je deze hebt weggegooid op de A27.
All The Promises is gegroeid en ook de eenheid in het volledige album is me nu beter bevallen, alhoewel de opbouw naar een climax toe op O:M 1 veel beter gedaan is.
Toch een volledige ster erbij.
Toch maar eens American Soldier checken...

Van hun periode na Promised Land heb ik Tribe en American Soldier geprobeerd. Beide vielen me dik tegen.

Onlangs Mindcrime II voor weinig geld gekocht en die bevalt me beter dan ik had durven denken. I wordt uiteraard niet evenaard maar dit is toch weer knappe complexe muziek zoals we van Queensrÿche mogen verwachten. Tate is hier ook nog aardig bij stem.

Blijf dit toch een heerlijk album vinden!
De enige die ik nog regelmatig luister vanaf Hear in the Now Frontier. Alle andere albums die daarna zijn gekomen vind ik niet zo geweldig.

Voor sommige fans heiligschennis te verwijzen naar de klassieker. Ook zelden een goed idee om een deel II uit te brengen. Queensrÿche doet gelukkig geen moeite muzikaal terug te blikken waardoor de associatie tijdens het luisteren snel verdwijnt. Rest een redelijk goed avontuurlijk album. Met ongelukkig gekozen titel.

68/100

Ik was bij het uitkomen van dit album een van de fans die dit wanhopig goed wilde vinden. Nu ik het op het moment weer luister valt het me buiten een paar goede songs vooral op dat ik niet heel veel hiervan onthouden heb. Dan zie ik op Wikipedia dit staan:

"All songs written by Jason Slater, Mike Stone and Geoff Tate except where noted."

In de tussentijd is ook bekend geworden hoe Wilton, Jackson en Rockenfield praktisch niets met het schrijfproces te maken hebben gehad en het vooral Tate, Stone en producer Slater zijn geweest die zich met het album bezig hebben gehouden. Wat kunnen we er verder over zeggen? Het is in ieder geval weer metal te noemen, er zijn gitaarsolo's weer te horen die soms wat van de oude glorie laten horen en de composities zijn bij vlagen best proggy.

Het probleem zit hem er vooral in dat het album een allegaartje van verschillende structuren en sounds is die totaal geen geheel vormen. Operation: Mindcrime heeft songs die vloeiend in elkaar overgaan en ook los prima werken. Operation: Mindcrime II heeft veel ideeën, maar weinig visie. En toch werkt het soms best. Murderer? is een van de hardere QR songs en bevalt me nog steeds prima. I'm American is een prima opener, The Chase is vooral dankzij Ronnie James Dio een prima duet en songs als Hostage en Speed Of Light hebben spannende momenten. Na Murderer? krijgen we in de vorm van An Intentional Confrontation nog een mooie compositie waar Pamela Moore sterk voor de dag komt en de gitaarsolo en songstructuur sterk aan Pink Floyd's The Wall doen denken. Vervolgens doet men niets met dit mooie stukje muziek en valt het allemaal weer dood.

Het origineel had Eyes Of A Stranger, een ware metalklassieker en een hartverscheurend prachtige song over verlies, wanhoop en hartverscheurende tragiek. All The Promises is dat allemaal niet. All The Promises is een slappe ballad die verhaaltechnisch weinig catharsis geeft en muzikaal los staat van alles wat er in het verhaal eerder gebracht is. Het is vooral een belabberde afsluiter.

Ik kan O:M II ook echt geen compleet rukcijfer geven omdat ik het talent bij vlagen nog steeds wel hoor. Was de visie er maar ook geweest om er meer mee te doen.

Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensrÿche (ep)
4. The Warning
5. Empire
6. Q2K
7. Promised Land
8. Operation: Mindcrime II
9. Hear In The Now Frontier
10. Tribe

Nu kan ik wel zeggen dat dit album wat meer luisterbeurten nodig heeft om het wat meer op waarde te schatten, maar nee. Gewoon nee. Dit album heeft eigenlijk niets van doen met het eerste album. Verhaaltechnisch wellicht wel, maar dit album is zo matig dat ik geen enkele drang voel om me in het concept te verdiepen. Muzikaal straalt het weer die willekeur uit. De band speelt maar wat en daarmee wordt het nooit meer dan dat het bij vlagen nog wel goed klinkt en soms erg slecht. Het meeste materiaal imponeert simpelweg niet en Queensryche is vervallen tot dertien-in-een-dozijn-metal. Een gastrol voor Dio is geinig, maar het voegt weinig toe. Het is gelukkig niet zo slecht als Tribe, maar veel positiever dan dat kan ik niet worden.


Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensryche EP
4. Empire
5. The Warning
6. Heart In The Now Frontier
7. Q2K
8. Promised Land
9. Operation: Mindcrime II
10. Tribe

En wederom een zwak schijfje van de heren, maar de pit zit er al wat meer in, af en toe klinken de nummers zelfs venijnig. Tot zover het redelijk goede nieuws. Het plaatje kan niet in de schaduw staan van de gelijknamige titel uit 88' Dat is ook niet erg maar de ongelukkig gekozen titel schept (of schiep) toch wel verwachtingen en dat is link. De populariteit onder fans was al flink tanende na enkele zwakke broeders en dat werd niet beter na deze release. Hoewel de plaat na de eerste twee opwarmers vlot van start gaat met; I'm American slaat de verveling al een beetje toe bij One Foot In Hell, Tate zingt een end in de rondte maar zonder enige vorm van inspiratie en het nummer lijkt nergens heen te gaan. Dat geldt wel voor meer songs, het materiaal trekt aan je voorbij zonder er erg in te hebben. Pas bij If I Could Change It All (dit nummer had zo op Promised Land kunnen staan) veer ik wat op, want mooie arrangementen, stemmig, gevarieerd en een prima opbouw. Het zijn echter maar een paar songs die er wat boven uit steken. Ook dit plaatje zal blijven stof happen ben ik bang.

Lees dit maar eens..... Operation: Mindcrime II - Wikipedia - en.wikipedia.org

Open your Eyes zo jammer wat er met deze band is gebeurd.... gelukkig weer beter sinds het vertrek van Geoff Tate.

Bij herbeluistering is dit toch wel een tegenvaller. Het origineel kan (natuurlijk) niet worden overtroffen, maar dit steekt er wel heel flets bij af. Zo is het songmateriaal absoluut niet pakkend waardoor, ondanks dat band en zanger op dreef zijn, er eigenlijk niets van het album blijft hangen. Daarnaast is de produktie te kaal en droog naar mijn smaak. Gelukkig zijn er her en der wel wat toffe momenten, zoals het gastoptreden van Ronnie James Dio in The Chase, één van de betere tracks. Qua gevoel zit dit er echter grotendeels naast. Het album heeft vrijwel nergens de benodigde sfeer.

Het was lang geleden dat ik dit album hoorde. In mijn herinnering vond ik dit album destijds niet zo heel slecht, maar daar kom ik nu wel op terug .

Er staan best wel wat goede ideeën op dit album, maar helaas ook veel materiaal dat het album nooit had moeten halen. En de uitvoering laat ook te wensen over. De grove, industrieel aandoende productie past niet bij het materiaal en legt de zwaktes juist bloot. The Chases blijkt bij nader inzien ook geen bijzonder sterk nummer. RJ Dio probeert de meubelen te redden met zijn geweldige stemgeluid, maar kan niet verhullen dat het nummer best matig is.

Ik heb me eerder nooit gerealiseerd dat dit album door Tate met studiomuzikanten was ingespeeld, tot ik daarover hoorde vertellen bij The Wheel Of Prog. Dat verklaart wellicht ook waarom dit album zo anders klinkt dan ander werk van de band.

Herbeluistering van Operation: Mindcrime II leert mij waarom ik altijd frons op verschillende fora en mediakanalen waarop "die-hards" roepen dat Queensrÿche zonder Geoff Tate (en Chris DeGarmo) waardeloos is. Immers met deze twee heren werden ook discutabele albums afgeleverd. Het is ook weer niet zo slecht dat ik er een onvoldoende van maak. Een uitgebluste handel is het echter wel.

De andere kant is dat ik vind dat Geoff Tate anno nu veel lekkerder in zijn vel lijkt te zitten dan twintig jaar geleden. Dusdanig dat ik me wel afvraag of het niet eens tijd wordt om toch nog één keer bijelkaar te kruipen. Tate heeft al meermalen laten weten daar niet voor te voelen. Maar goed, you never know.

Wel gek eigenlijk, als beide partijen het zonder elkaar zoveel beter hebben, toch steeds weer die vraag of ze niet liever terugwillen in die giftige relatie. Was het trouwens niet Tate die een reunie met Chris DeGarmo frustreerde, om vervolgens deze opvolger van OM met studiomuzikanten inelkaar te zetten? Het lijkt me fantastisch om DeGarmo nog eens op een Queensrÿche-album te horen, maar noodzakelijk is het niet.

Geen idee hoe dat zit. Ik vind de echte Queensrÿche niet meer dan een veredelde coverband. Wel albums maken maar op het podium komt het niet verder dan nog maar een keer Take Hold Of The Flame. Er zit geen energie meer in.