Queensrÿche - Operation: Mindcrime II (2006)

Queensrÿche haalt een oude titel uit de kast om even mede te delen dat ze terug gaan naar metal, en nog wel naar Operation: Mindcrime. Dat was een meesterwerk uit 1988, dat ze het lef hadden dit OM2 te noemen is dus een teken dat het echt goed is...

... of een teken dat ze wanhopig proberen oude fans blij te maken. Wát een flutplaat, en dat zeg ik niet gauw. Geen één nummer klinkt spontaan en fris, alles is onorigineel en uitgekauwd op een zodanige manier dat het nergens naartoe gaat. Het beste voorbeeld is "Murderer", dat misschien met opzet nergens heen gaat, maar niet om aan te horen zeg. En dan het eerste snelle Rÿche nummer sinds 1988 is "I'm American"... de heren moeten niet forceren om snel te spelen als ze dat liever niet doen.

Ik ben hier snel klaar mee. Leuke momenten: het duet met Dio op "The Chase" enne... hier en daar een geinig deuntje. Niet kopen, tenzij je je als verzamelaar voordoet.

Jammer, ik had gehoopt dat ze door waren gegaan met wat ze op de drie voorgaande platen hadden gefabriceerd. Dat was dan wel geen metal, maar liever goede alternatieve songs dan dit.

Ik was bij het uitkomen van dit album een van de fans die dit wanhopig goed wilde vinden. Nu ik het op het moment weer luister valt het me buiten een paar goede songs vooral op dat ik niet heel veel hiervan onthouden heb. Dan zie ik op Wikipedia dit staan:

"All songs written by Jason Slater, Mike Stone and Geoff Tate except where noted."

In de tussentijd is ook bekend geworden hoe Wilton, Jackson en Rockenfield praktisch niets met het schrijfproces te maken hebben gehad en het vooral Tate, Stone en producer Slater zijn geweest die zich met het album bezig hebben gehouden. Wat kunnen we er verder over zeggen? Het is in ieder geval weer metal te noemen, er zijn gitaarsolo's weer te horen die soms wat van de oude glorie laten horen en de composities zijn bij vlagen best proggy.

Het probleem zit hem er vooral in dat het album een allegaartje van verschillende structuren en sounds is die totaal geen geheel vormen. Operation: Mindcrime heeft songs die vloeiend in elkaar overgaan en ook los prima werken. Operation: Mindcrime II heeft veel ideeën, maar weinig visie. En toch werkt het soms best. Murderer? is een van de hardere QR songs en bevalt me nog steeds prima. I'm American is een prima opener, The Chase is vooral dankzij Ronnie James Dio een prima duet en songs als Hostage en Speed Of Light hebben spannende momenten. Na Murderer? krijgen we in de vorm van An Intentional Confrontation nog een mooie compositie waar Pamela Moore sterk voor de dag komt en de gitaarsolo en songstructuur sterk aan Pink Floyd's The Wall doen denken. Vervolgens doet men niets met dit mooie stukje muziek en valt het allemaal weer dood.

Het origineel had Eyes Of A Stranger, een ware metalklassieker en een hartverscheurend prachtige song over verlies, wanhoop en hartverscheurende tragiek. All The Promises is dat allemaal niet. All The Promises is een slappe ballad die verhaaltechnisch weinig catharsis geeft en muzikaal los staat van alles wat er in het verhaal eerder gebracht is. Het is vooral een belabberde afsluiter.

Ik kan O:M II ook echt geen compleet rukcijfer geven omdat ik het talent bij vlagen nog steeds wel hoor. Was de visie er maar ook geweest om er meer mee te doen.

Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensrÿche (ep)
4. The Warning
5. Empire
6. Q2K
7. Promised Land
8. Operation: Mindcrime II
9. Hear In The Now Frontier
10. Tribe

Nu kan ik wel zeggen dat dit album wat meer luisterbeurten nodig heeft om het wat meer op waarde te schatten, maar nee. Gewoon nee. Dit album heeft eigenlijk niets van doen met het eerste album. Verhaaltechnisch wellicht wel, maar dit album is zo matig dat ik geen enkele drang voel om me in het concept te verdiepen. Muzikaal straalt het weer die willekeur uit. De band speelt maar wat en daarmee wordt het nooit meer dan dat het bij vlagen nog wel goed klinkt en soms erg slecht. Het meeste materiaal imponeert simpelweg niet en Queensryche is vervallen tot dertien-in-een-dozijn-metal. Een gastrol voor Dio is geinig, maar het voegt weinig toe. Het is gelukkig niet zo slecht als Tribe, maar veel positiever dan dat kan ik niet worden.


Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensryche EP
4. Empire
5. The Warning
6. Heart In The Now Frontier
7. Q2K
8. Promised Land
9. Operation: Mindcrime II
10. Tribe

Bij herbeluistering is dit toch wel een tegenvaller. Het origineel kan (natuurlijk) niet worden overtroffen, maar dit steekt er wel heel flets bij af. Zo is het songmateriaal absoluut niet pakkend waardoor, ondanks dat band en zanger op dreef zijn, er eigenlijk niets van het album blijft hangen. Daarnaast is de produktie te kaal en droog naar mijn smaak. Gelukkig zijn er her en der wel wat toffe momenten, zoals het gastoptreden van Ronnie James Dio in The Chase, één van de betere tracks. Qua gevoel zit dit er echter grotendeels naast. Het album heeft vrijwel nergens de benodigde sfeer.

Het was lang geleden dat ik dit album hoorde. In mijn herinnering vond ik dit album destijds niet zo heel slecht, maar daar kom ik nu wel op terug .

Er staan best wel wat goede ideeën op dit album, maar helaas ook veel materiaal dat het album nooit had moeten halen. En de uitvoering laat ook te wensen over. De grove, industrieel aandoende productie past niet bij het materiaal en legt de zwaktes juist bloot. The Chases blijkt bij nader inzien ook geen bijzonder sterk nummer. RJ Dio probeert de meubelen te redden met zijn geweldige stemgeluid, maar kan niet verhullen dat het nummer best matig is.

Ik heb me eerder nooit gerealiseerd dat dit album door Tate met studiomuzikanten was ingespeeld, tot ik daarover hoorde vertellen bij The Wheel Of Prog. Dat verklaart wellicht ook waarom dit album zo anders klinkt dan ander werk van de band.