Oasis - Definitely Maybe (1994)

"Definitely Maybe" slaat in als een bom en is een instant klassieker. Bij de eerste tonen van de single "Live Forever" was ik verkocht. Dit zo'n plaat die me door mijn middelbare schooltijd heen hielp en tot op de dag van vandaag geen moment aan kracht heeft ingeboet. De gebroeders Liam en Noel Gallagher maken met "Definitely Maybe" een statement en staan voorgoed op de muzikale kaart. Het niveau ligt wel direct verschrikkelijk hoog en later zal blijken dat ze dat niveau nog maar een plaat echt hebben weten vast te houden. Dat doet niets af aan dit fenomenale album. Dit zijn gewoon vijf gasten die rock & roll muziek maken; twee gitaren, een bas, een drummer en een zanger. Geen technologische snufjes, gewoon spelen, met hart en ziel. De stem van Liam Gallagher is er eentje waar je van houdt of die je niet kan aanhoren. Het lijkt alsof er geen middenweg is. Hoewel Liam geen geweldige zanger is past het op de muziek van Oasis als gegoten. Broer en bandleider Noel schrijft goede teksten en strooit met aanstekelijke riffs en speelt simpele maar doeltreffende solo's. Als je zo'n debuutplaat aflevert dan kan ik alleen maar zeggen (net zoals in het jaarboek van mijn middelbare school) 'Live Forever, mate'.

Het voordeel van een hernieuwde release op vinyl is dat je de plaat weer eens uitgebreid gaat draaien. Wat vond ik 'm toen goed en wat vind ik 'm goed. Het zal je debuutalbum maar zijn. Heerlijke pure rock 'n roll, gedragen door de kenmerkende zang van Liam en de geweldige gitaar van Noël. En hij schreef ook alle nummers van dit album, waarbij de songs minimaal goed, maar meestal echt goed tot fantastisch zijn.

Side 1 van de LP bestaat uit: Rock 'n Roll Star, Shakermaker, Live Forever, oftewel 3 heerlijke klassiekers op een rij, waarbij ik bij de laatste 2 een vinkje zet. Op side 2 drie sterke albumtracks, waarvan Columbia net de beste is. Side 3 bestaat uit 2 klassiekers: Supersonic en Cigarettes & Alcohol met daar tussenin het fantastische Bring It On Down, wat van mij een vinkje krijgt als favoriet. De gitaar van Noël op dit nummer is weergaloos. Op Side 4 is nog één supersong te vinden: Slide Away.

Praktisch alles klopt aan deze plaat, een rock klassieker pur sang. Ook live klonken de nummers fantastisch, want Oasis was ook daar de top. Ik zet deze plaat maar weer eens in mijn top 10.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Oasis - Definitely Maybe, Remastered Deluxe Version - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het regent de afgelopen weken weer reissues. Dat is leuk voor de platen die ik al weer lang vergeten was, maar behoorlijk confronterend wanneer het gaat om platen die voor mijn gevoel nog niets eens zo heel lang geleden zijn verschenen.

Definitely Maybe van Oasis is zo’n plaat. Natuurlijk weet ik dat het wel even geleden is dat de broertjes Gallagher voor het eerst opdoken, maar 20 jaar? Ja, het is echt zo. Definitely Maybe verscheen in de zomer van 1994 en viert dit jaar daarom al weer zijn 20e verjaardag.

Het debuut van Oasis verscheen in een periode waarin Amerikaanse bands domineerden. Het waren de hoogtijdagen van de grunge en bands als Nirvana en Pearl Jam. In Engeland werd eigenlijk al sinds het uit elkaar van The Stone Roses gezocht naar nieuwe rock ’n roll helden en deze werden in de eerste helft van de jaren 90 gevonden in bands als Blur, Suede, Pulp en Oasis. Van deze bands, die allemaal in het nieuwe hokje Britpop werden geduwd, streden met name Blur en Oasis om de gunsten van een breed publiek.

De strijd tussen Blur en Oasis werd uiteindelijk bijna net zo serieus als de strijd tussen de Beatles en de Stones in de jaren 60. Je was in 1994 voor Oasis of voor Blur. Mijn hart lag bij Oasis, al vond ik de tweestrijd tussen de twee bands destijds niet zo zinvol en achteraf bezien misplaatst, want zoveel hadden Blur en Oasis in muzikaal opzicht niet met elkaar te maken. Goed, Definitely Maybe was in 1994 mijn plaat.

Het was een plaat die stevig was beïnvloedt door het werk van The Beatles, maar ook invloeden van The Rolling Stones, The Small Faces, The Jam, The Stone Roses, The Smiths, T. Rex, The Happy Mondays, Sex Pistols, The Kinks en The Who vonden hun weg naar het debuut van Oasis. Definitely Maybe is een recht voor zijn raap rock ’n roll plaat die klinkt als de optelsom van een aantal decennia Britse rockmuziek.

De band experimenteerde rond de release van de plaat al met een wat meer pop-georiënteerd geluid (bijvoorbeeld op de geweldige single Whatever), maar op Definitely Maybe regeert de rock ’n roll.

Definitely Maybe laat direct horen wat een geniaal songwriter Noel Gallagher is, al zouden de echte parels c.q. grote hits pas opduiken op het in 1995 verschenen (What's the Story) Morning Glory?.

Definitely Maybe stond uiteindelijk wat in de schaduw van de opvolger die zorgde voor wereldwijd succes, maar wat is het debuut van Oasis nog altijd een goede plaat. Nee, een memorabele plaat.

Twintig jaar na dato spat de energie en de urgentie er nog altijd van af, misschien nog wel meer dan van de toch wat te vaak gehoorde singles van plaat nummer twee. De gitaren zijn recht voor zijn raap, de vocalen zowel sloom als agressief en de dosis energie is van een griezelig hoog niveau. Natuurlijk zijn niet alle songs op de plaat even goed, maar persoonlijk vind ik het nog steeds 11 tracks lang genieten.

De luxe editie van Definitely Maybe is uiteraard voorzien van heel veel extra’s. Hieronder flink wat demo’s en live materiaal, maar gelukkig ook het geweldige Whatever.

Oasis zou gedurende haar carrière flink afzakken en uiteindelijk waren de broertjes Gallagher natuurlijk stomvervelend en bloedirritant, maar Definitely Maybe is inmiddels een klassieker. Ik keek persoonlijk vooral uit naar de reissue van (What's the Story) Morning Glory?, die later zal volgen, maar ik heb Definitely Maybe inmiddels weer helemaal ontdekt en ben enthousiaster over de plaat dan ooit tevoren. Toe aan een plaat met geweldige Britse rock ‘n roll met heel veel bravoure maar nog zonder al te veel pretenties? Probeer Definitely Maybe eens. Erwin Zijleman

Als tiener op de middelbare school de opkomst van Oasis meegemaakt. In eerste instantie ging het langs me heen, om later te beseffen dat Oasis met dit album voor de zeer frisse wind in de rock ('n roll) muziek zorgde.

Met de kennis van nu is het heel makkelijk om het album af te doen al redelijk of wat dan ook. Wanneer ik het album weer in de tijdsgeest plaats en kijk naar wat destijds de reguliere muziek was (dansbare hiphop, house, dance), dan gaan de wenkbrauwen positief omhoog. Nu zijn we helemaal gewend aan de stem van Liam, destijds was het de frisse wind die zeer gewenst was. Nu zijn we gewend aan de gitaarrifs van Noel, destijds was het het een ware rockfeest.

Het album staat nog steeds. Vind ik wel dat het tweede deel (vanaf Bring it on Down) minder sterk is dan het eerste deel. Kan ik ook zeggen dat ik het eerste deel van het album reterocksterk vind. Ook nu nog gaat de volumeknop automatisch omhoog bij Live Forever en bij Up in the Sky. Het gave gevoel? Dat het soms rammelt, maar zeer passend rammelt!

Rauw, rammelend, ruig, rock 'n roll in een zeer fris jasje. Een prima album.

Kurt Cobain overlijdt op 5 april 1994, amper een week later brengt Oasis hun debuutsingle Supersonic uit. Het leven gaat gewoon door, en deze nieuwe idolen nemen onbewust de plek van dit veelzeggende grensverruimende boegbeeld in. Live Forever wordt vaak als Kurt Cobain eerbetoon beschouwd, al ontkent Noel Gallagher dit. Voor mij staat Definitely Maybe voor de wederopstanding van de pure rockmuziek. Definitely Maybe is net zo brutaal als de punk, lekker tegendraads eigenwijs. Het belangrijke popjaar 1994 dus, daar hebben we het hier over. dEUS mixt in Suds & Soda frisdrank met bier, Oasis houdt het in Supersonic op gin en tonic. Europa streeft Amerika weer voorbij en voor mij zijn deze twee bands daarbij de belangrijkste vaandeldragers.

Supersonic is een uit de hand gelopen jamsessie. Tony McCarroll is geen meesterdrummer, en na het aftellende ritme blijft hij deze groove de gehele song herhalen. Soms heeft een track geen breed dragend fundament nodig. Noel Gallagher wandelt als een spinachtig insect over de snaren heen, om er vervolgens een ruig gitaarspel op los te laten. Tussendoor laat hij het instrument ook nog eens gemeen janken. Laten we stellen dat Supersonic met terugwerkende kracht het belangrijkste Britse nummer sinds Fools Gold van The Stone Roses is. Laten we dat voor het gemak maar gewoon aannemen. Ondanks de nonchalante houding van Liam Gallagher, benadrukt de tekst voornamelijk dat je in alle opzichten jezelf moet blijven, en je nooit door anderen moet laten leiden. Supersonic gaat dus vooral van het overwinnen van onzekerheden uit. Supersonic is een mokerslag en wordt in eerste instantie vooral door de alternatieve Britse hitlijsten opgepakt.

Vervolgens brengt Oasis de meer psychedelische vroeg jaren zeventig getinte glamrock van Shakermaker uit. Met het bluesy slidegitaar intro versterkt Noel Gallagher nogmaals zijn toppositie als geroutineerde muzikant. De zang is heerlijk uitgerekt laidback. Liam Gallagher is zeker geen wereldzanger, en klinkt vaak zelfs wat zeurderig ongeïnteresseerd. Hij benut deze zwakte wel zo optimaal mogelijk, waardoor zijn coole attitude alleen maar geloofwaardiger overkomt. Met Supersonic introduceert Oasis zichzelf, Shakermaker is de uitnodiging om samen deze trip te vervolgen.

De verwachtingen voor de Oasis debuutplaat zijn hooggespannen, zeker als ze vervolgens het zachtere Live Forever aan hun groeiende aantal aan fans presenteren. Live Forever is kwetsbaarder, twijfelachtiger, bijna menselijk. Dit is het verdriet wat je ervaart als je een rotdag hebt, waar geen einde aan dreigt te komen. Live Forever legt het besef van de sterfelijkheid op de weegschaal. Niemand heeft het eeuwige leven, al krijgen liedjes steeds vaker terecht dit etiket toegedeeld. Liam Gallagher vraagt het uiterste van zijn stemvermogen, gaat hier vervolgens overheen om die innerlijke pijn uit te schreeuwen. Live Forever is therapeutisch helend, hoe slim is het om net voor de albumrelease deze intiemere kant te etaleren. Live Forever trekt de laatste twijfelaars over de streep.

En dan komt in de nazomer van 1994 eindelijk Definitely Maybe uit. Openingstrack Rock 'N' Roll Star benadrukt nogmaals dat Oasis er alle zinnen op gezet heeft om de wereld te veroveren. Het sterrenleventje lonkt en ze zijn er helemaal klaar voor. Dit is het punt dat fantasie in realiteit overgaat. Gretig dompelen ze zichzelf roekeloos in de verlokkingen van het seks, drugs en rock and roll klimaat onder. Dat dit later hun ondergang zal betekenen, interesseert het gezelschap nog geen zak. Eerst met volle overdaad genieten, daarna zien we wel verder. Deze Rock 'N' Roll Star live fast die young grootheidswaan attitude staat haaks op Live Forever. De keerzijde van het succes.

In het zweverige bijna dansbare Up in the Sky is de erfenis van de Madchester bevlieging nog aanwezig. De Gallagher broers benadrukken nogmaals dat ze deze subgenre overstijgen, groter zijn zelfs. Ze barsten van zelfvertrouwen en egocentrisme, daar ligt ook een belangrijk gedeelte van hun kracht. Al moet je zeker de componerende kwaliteiten van vooral Noel Gallagher niet onderschatten. Bring It On Down heeft een gejaagd donker intro, en is het beste in de stevige postpunk hoek te plaatsen. Dit is toch een ander soort van agressie, met een zeer op dreef zijnde drummende Tony McCarroll, die zich waarschijnlijk in dat postpunk gebeuren meer op zijn gemak voelt.

Het stoere druggy slopende Columbia is een persoonlijke favoriet. Misschien wel omdat de iets vrouwelijke kopstem van Noel Gallagher perfect bij die potige uithalen van Liam Gallagher aansluit. Columbia wordt in zijn oervorm al eerder als promotiesingle in 1993 uitgebracht, een visitekaartje om iets bijzonders aan te kondigen. Stel dat ze Columbia toen gewoon grootschalig hadden uitgebracht, wat voor een oerknal hadden ze dan in werking gezet. Jason Pierce van Spiritualized maakt later nog gretig gebruik van deze sound. Je kan niet ontkennen dat er heel veel Columbia in Come Together verweven zit.

Het Cigarettes & Alcohol intro is vrijwel een identieke copy van de glamrock klassieker Get It On (Bang a Gong) van T-Rex. Het is echter Liam Gallagher die hier verbaal een Johnny Rotten Sex Pistols sneer aan toevoegt. Een heerlijk nummer, al benadrukt Oasis hiermee nogmaals dat je de band niet al te serieus moet nemen. Er waren zekere betere singlekeuzes geweest, Definitely Maybe verkocht ondertussen al meer dan genoeg, dus hechten ze daar denk ik minder waarde aan. Toch behalen ze met Cigarettes & Alcohol op dat moment hun grootste hitsucces, al speelt het uiteraard mee dat ze nu een gevestigde naam zijn.

Het is overduidelijk dat Noel Gallagher de zangpartijen van het hartverscheurende Slide Away liefdes epos met zichzelf in de rol van leadvocalist in zijn achterhoofd geschreven heeft. Dit nummer sluit perfect bij zijn stem aan. Vanwege die bescheiden positie durft Noel Gallagher nog niet echt op de voorgrond te treden, iets wat hij al snel bij de (What's the Story) Morning Glory? opvolger goed maakt. Liam Gallagher draagt deze emotionele beladenheid ook, het nummer past in mijn beleving beter bij zijn broer. Uiteraard baseer ik dit op mijn persoonlijke mening, het klopt in deze uitvoering net niet helemaal. Een leuk feitje is dat publieksfavoriet Slide Away op een geleende Les Paul gitaar van Johnny Marr gecomponeerd is, die deze The Smiths gitarist weer van Pete Townsend van The Who gekregen heeft. Geweldig dat die drie rockiconen op deze manier aan elkaar verbonden zijn.

Digsy’s Dinner is een humoristische kijk op die typische overdreven Britse gentlemen cultuur. Het bezit dezelfde satirische ondertoon als het later verschijnende Country House van Blur. Er zitten ook bescheiden Monty Python, Madness en The Kinks absurdisme elementen in Digsy’s Dinner verwerkt. Married with Children is daadwerkelijk lichtelijk gebaseerd op de Amerikaanse sitcom. Het gaat om kleine binnenhuis ergernissen die men het liefste binnenhuis wil houden. Herkenbare ruzies die ontstaan als je letterlijk te lang op elkaars lip zit. Een luchtige afsluiter met een ernstige, nou ja ernstige, in ieder geval dus identificeerbare ondertoon. De grootse grap is misschien wel dat ik lange tijd dacht dat er And you're not Barry White gezongen werd in plaats van And you're not very bright. Geen memorabele afsluiter van Definitely Maybe, het schattige kleine liedje misstaat daar ook weer niet. Het orkestrale Whatever wordt later nog toegevoegd. Erg vreemd trouwens, want dit nummer sluit veel beter bij de tracks van (What's the Story) Morning Glory? aan.