Oasis - Definitely Maybe (1994)

Voor mij is 'rock n roll star' een soort van archetype voor alle rock nummers

Mannekes, mannekes, mannekes. No offence, 'Morning Glory' is geniaal, maar dit is zoveel beter en echter. Hét ultieme indierockalbum!

5*

Ben het met je eens dat deze beter is dan 'Morning Glory', wat ik maar een overhyped en vervelend album vind...

Maar of dit het ultime indierockalbum is? Dat durf ik te betwisten, ik denk sowieso dat Oasis geen juiste kandidaat voor die titel zou zijn..

De term 'Indie' is een belediging voor Oasis.

Dit album rockt aan alle kanten. Geweldig. Oasis op zn best
Ook een stuk jeugdsentiment speelt mee

Absolute toppers zijn Live Forever en Slide Away, daarentegen Married with Children wat minder.

Dan zou ik Noel Gallagher zijn versie eens zoeken .

"Definitely Maybe" slaat in als een bom en is een instant klassieker. Bij de eerste tonen van de single "Live Forever" was ik verkocht. Dit zo'n plaat die me door mijn middelbare schooltijd heen hielp en tot op de dag van vandaag geen moment aan kracht heeft ingeboet. De gebroeders Liam en Noel Gallagher maken met "Definitely Maybe" een statement en staan voorgoed op de muzikale kaart. Het niveau ligt wel direct verschrikkelijk hoog en later zal blijken dat ze dat niveau nog maar een plaat echt hebben weten vast te houden. Dat doet niets af aan dit fenomenale album. Dit zijn gewoon vijf gasten die rock & roll muziek maken; twee gitaren, een bas, een drummer en een zanger. Geen technologische snufjes, gewoon spelen, met hart en ziel. De stem van Liam Gallagher is er eentje waar je van houdt of die je niet kan aanhoren. Het lijkt alsof er geen middenweg is. Hoewel Liam geen geweldige zanger is past het op de muziek van Oasis als gegoten. Broer en bandleider Noel schrijft goede teksten en strooit met aanstekelijke riffs en speelt simpele maar doeltreffende solo's. Als je zo'n debuutplaat aflevert dan kan ik alleen maar zeggen (net zoals in het jaarboek van mijn middelbare school) 'Live Forever, mate'.

Mooie Review Ronald. Oasis will live forever

@Shimahero: thanks

Prima debuut van deze recalcitrante boys .Toch draai ik het niet veel meer.En dat zou ik toch wel moeten doen ,want er staan prachtige liedjes op.Live Forever , Rock 'n' Roll Star en Cigarettes & Alcohol zijn mijn favorieten hier.4 sterren

Soms is zo'n recht-toe-recht-aan spierballenplaat gewoon overheerlijk. Oasis slaagde daar bij het debuut uitstekend in. Lekkere gestaalde songs met een attitude van 'Wie maakt me wat?' Fijn album, maar voor een meesterwerk is meer subitliteit en gelaagdheid nodig in mijn nederige opvatting. Maar 'Up In The Sky' is natuurlijk onweerstaanbaar.

In de mid 90's speelde ik beide Oasis albums veel af en was het mijn favoriete band destijds. Als ik er nu naar hoor vind ik de zang (wat) zeikerig, hoewel ik dat toen niet zo als storend ervaarde.
Op zich lekkere rockplaat en heeft mijn voorkeur net even meer als Morning Glory, maar heb ze waarschijlijk destijds (nog een keer) kapot 'gedraaid'. Meesterwerk vind ik ook niet, maar wel een lekkere Britpop classic .

Reünietour naar aanleiding van 20 jaar Definitely, Maybe wordt misschien íetsiepietsie waarschijnlijker: Telex: Oasisreünie n.a.l.v. 20 jaar ?Definitely, Maybe?? | daMusic ?

Zou alleszins fantastisch nieuws zijn!

Ik kan mij nog wel eens van vroeger herinneren dat als je een nieuwe LP kocht, je die ging laten horen bij een vriend en dat je dan vooraf zei: Dit is pas muziek!!

Bij Definitely Maybe is dat gevoel ook volledig weer aanwezig, gedurende de hele speeltijd van het album.

Dit is de essentie van rockmuziek, waar alles eigenlijk om zou moeten draaien. Dat blaast het meeste, al het andere, eigenlijk toch wel zo'n beetje van tafel. Dit is de maatstaf voor een goed rockalbum.

Wat je nu toch hoort, dat is pas muziek.

Daar zijn er meer van, dat is ook weer waar. Meer albums ook met magische krachten. Ten van Pearl Jam en Nevermind van Nirvana worden vaak in één adem genoemd. Definitely Maybe hoort eigenlijk in datzelfde rijtje thuis. Jammer van de afsluiter Marriage with Children.

Maar goed, met 10 zulke briljante nummers er voor is ze dat snel vergeven.
Ik heb het album maar eens een klein plekje in mijn favoriete top 10 gegeven. Met grote extra waardering voor Live forever, Columbia en Cigarettes and alcohol (ook ooit prima gecoverd door Rod Stewart...)

Iets meer in your face dan de opvolger maar net zulke goede nummers. Als ik mijn favorieten moet aanwijzen dan zijn dat Slide Away, Supersonic en Live Forever. Vooral de zang van Liam is echt geweldig op dit album. Na bijna 20 jaar nog niks aan kracht ingeboet.

Laten daar nou ook mijn 3 gele sterren staan
Deze nummers hebben net iets minder de 'wall of guitars' en een heldere productie.

De manier waarop "i'll keep you up all night up all night" wordt gezongen in Married With Children is exact hetzelfde als hoe Holly Johnson het zingt in Love Train, een hit van een jaar of 5 eerder. Wel apart, want verder is het compleet andere muziek.

Begin mei komt er een deluxe editie, dit is de tracklist. Ook de 2de en 3de plaat van Oasis krijgen in de loop van het jaar dezelfde behandeling.

Disc 1:
1. Rock 'n' Roll Star
2. Shakermaker
3. Live Forever
4. Up In The Sky
5. Columbia
6. Supersonic
7. Bring it on Down
8. Cigarettes & Alcohol
9. Digsy's Dinner
10. Slide Away
11. Married With Children
Disc 2:
1. Columbia (White Label Demo)
2. Cigarettes & Alcohol (Demo)
3. Sad Song
4. I Will Believe (Live)
5. Take Me Away
6. Alive (Demo)
7. D'Yer Wanna Be A Spaceman?
8. Supersonic (Live)
9. Up In The Sky (Acoustic)
10. Cloudburst
11. Fade Away
12. Listen Up
13. I Am The Walrus (Live Glasgow Cathouse June ‘94)
14.Whatever
15. (It's Good) To Be Free
16. Half The World Away
Disc 3:
1. Supersonic (Live At Glasgow Tramshed)
2. Rock ‘n’ Roll Star (Demo)
3. Shakermaker (Live Paris in-store)
4. Columbia (Eden Studios Mix)
5. Cloudburst (Demo)
6. Strange Thing (Demo)
7. Live Forever (Live Paris in-store)
8. Cigarettes & Alcohol (Live At Manchester Academy)
9. D’Yer Wanna Be A Spaceman? (Live At Manchester Academy)
10. Fade Away (Demo)
11. Take Me Away (Live At Manchester Academy)
12. Sad Song (Live At Manchester Academy)
13. Half The World Away (Live, Tokyo hotel room)
14. Digsy’s Dinner (Live, Paris in-store)
15. Married With Children (Demo)
16. Up In The Sky (Live Paris in-store)
17. Whatever (Strings)

Leuk dat het vinyl nu weer voor een normale prijs te krijgen is, maar wat mij betreft behoeft dit album geen remaster. Wat valt er in godsnaam te remasteren aan "Slide Away", "Columbia" en "Live Forever"? Waanzin.

Ze hebben het wel goed gedaan die mastering: de productie klinkt vrijwel hetzelfde vanaf vinyl...

Maar wat fantastisch dat 'ie op 180 gram dubbel vinyl is uitgebracht. Het klinkt prima en ziet er fraai uit!

Het voordeel van een hernieuwde release op vinyl is dat je de plaat weer eens uitgebreid gaat draaien. Wat vond ik 'm toen goed en wat vind ik 'm goed. Het zal je debuutalbum maar zijn. Heerlijke pure rock 'n roll, gedragen door de kenmerkende zang van Liam en de geweldige gitaar van Noël. En hij schreef ook alle nummers van dit album, waarbij de songs minimaal goed, maar meestal echt goed tot fantastisch zijn.

Side 1 van de LP bestaat uit: Rock 'n Roll Star, Shakermaker, Live Forever, oftewel 3 heerlijke klassiekers op een rij, waarbij ik bij de laatste 2 een vinkje zet. Op side 2 drie sterke albumtracks, waarvan Columbia net de beste is. Side 3 bestaat uit 2 klassiekers: Supersonic en Cigarettes & Alcohol met daar tussenin het fantastische Bring It On Down, wat van mij een vinkje krijgt als favoriet. De gitaar van Noël op dit nummer is weergaloos. Op Side 4 is nog één supersong te vinden: Slide Away.

Praktisch alles klopt aan deze plaat, een rock klassieker pur sang. Ook live klonken de nummers fantastisch, want Oasis was ook daar de top. Ik zet deze plaat maar weer eens in mijn top 10.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Oasis - Definitely Maybe, Remastered Deluxe Version - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het regent de afgelopen weken weer reissues. Dat is leuk voor de platen die ik al weer lang vergeten was, maar behoorlijk confronterend wanneer het gaat om platen die voor mijn gevoel nog niets eens zo heel lang geleden zijn verschenen.

Definitely Maybe van Oasis is zo’n plaat. Natuurlijk weet ik dat het wel even geleden is dat de broertjes Gallagher voor het eerst opdoken, maar 20 jaar? Ja, het is echt zo. Definitely Maybe verscheen in de zomer van 1994 en viert dit jaar daarom al weer zijn 20e verjaardag.

Het debuut van Oasis verscheen in een periode waarin Amerikaanse bands domineerden. Het waren de hoogtijdagen van de grunge en bands als Nirvana en Pearl Jam. In Engeland werd eigenlijk al sinds het uit elkaar van The Stone Roses gezocht naar nieuwe rock ’n roll helden en deze werden in de eerste helft van de jaren 90 gevonden in bands als Blur, Suede, Pulp en Oasis. Van deze bands, die allemaal in het nieuwe hokje Britpop werden geduwd, streden met name Blur en Oasis om de gunsten van een breed publiek.

De strijd tussen Blur en Oasis werd uiteindelijk bijna net zo serieus als de strijd tussen de Beatles en de Stones in de jaren 60. Je was in 1994 voor Oasis of voor Blur. Mijn hart lag bij Oasis, al vond ik de tweestrijd tussen de twee bands destijds niet zo zinvol en achteraf bezien misplaatst, want zoveel hadden Blur en Oasis in muzikaal opzicht niet met elkaar te maken. Goed, Definitely Maybe was in 1994 mijn plaat.

Het was een plaat die stevig was beïnvloedt door het werk van The Beatles, maar ook invloeden van The Rolling Stones, The Small Faces, The Jam, The Stone Roses, The Smiths, T. Rex, The Happy Mondays, Sex Pistols, The Kinks en The Who vonden hun weg naar het debuut van Oasis. Definitely Maybe is een recht voor zijn raap rock ’n roll plaat die klinkt als de optelsom van een aantal decennia Britse rockmuziek.

De band experimenteerde rond de release van de plaat al met een wat meer pop-georiënteerd geluid (bijvoorbeeld op de geweldige single Whatever), maar op Definitely Maybe regeert de rock ’n roll.

Definitely Maybe laat direct horen wat een geniaal songwriter Noel Gallagher is, al zouden de echte parels c.q. grote hits pas opduiken op het in 1995 verschenen (What's the Story) Morning Glory?.

Definitely Maybe stond uiteindelijk wat in de schaduw van de opvolger die zorgde voor wereldwijd succes, maar wat is het debuut van Oasis nog altijd een goede plaat. Nee, een memorabele plaat.

Twintig jaar na dato spat de energie en de urgentie er nog altijd van af, misschien nog wel meer dan van de toch wat te vaak gehoorde singles van plaat nummer twee. De gitaren zijn recht voor zijn raap, de vocalen zowel sloom als agressief en de dosis energie is van een griezelig hoog niveau. Natuurlijk zijn niet alle songs op de plaat even goed, maar persoonlijk vind ik het nog steeds 11 tracks lang genieten.

De luxe editie van Definitely Maybe is uiteraard voorzien van heel veel extra’s. Hieronder flink wat demo’s en live materiaal, maar gelukkig ook het geweldige Whatever.

Oasis zou gedurende haar carrière flink afzakken en uiteindelijk waren de broertjes Gallagher natuurlijk stomvervelend en bloedirritant, maar Definitely Maybe is inmiddels een klassieker. Ik keek persoonlijk vooral uit naar de reissue van (What's the Story) Morning Glory?, die later zal volgen, maar ik heb Definitely Maybe inmiddels weer helemaal ontdekt en ben enthousiaster over de plaat dan ooit tevoren. Toe aan een plaat met geweldige Britse rock ‘n roll met heel veel bravoure maar nog zonder al te veel pretenties? Probeer Definitely Maybe eens. Erwin Zijleman

Echter, in de laatste jaren van Oasis volgden ineens weer 2 sterke platen: Don't Believe the Truth & Dig Out Your Soul. Die laatste scoort hier bijna net zo hoog als de eerste 2 platen, hoewel het een beetje appels met de bekende peren vergelijken is.

Vergeet niet The Masterplan, misschien geen regulier album maar die vind ik bijna net zo sterk als Definitely Maybe en Whats The Story en ook vele malen beter dan alle reguliere albums die daarna kwamen.

Helemaal mee eens!

Dat The Masterplan dan weer niet bij de remasters zit vind ik vreemd. 't Zijn toch nummers van dezelfde periode. Plus ik heb die niet op vinyl en ga er geen €75 aan uitgeven

Maar on topic: kan niet gek veel merken van de remaster hierop. Wel een lelijke witte rand om de hoes plus de binnenhoes is veranderd. "Sad Song" erop is wel een pluspunt maar die stond (geloof ik toch?) ook al op de oude vinylversie.

Ze moesten alle 12" singles eens heruitgeven in een leuke box of zo.

Nummer 82 in de top 250 en 'maar' een waardering van 3,86*. Zou dat ook nog steeds te maken met de Blur / Oasis vete in de jaren '90?

Dat was in Nederland echt niet aan de orde. Blur was al helemaal niet bekend. Pas met Song 2 kregen ze wat aandacht. Gelukkig hadden we nog MTV om het sfeertje (Britpop) mee te krijgen. Leuke tijd.

Waarschijnlijk om te laten matchen met de hoezen van Morning Glory en Be Here Now (die allebei al witte randen hadden), zodat de reissues mooi bijeen passen. Ik had precies toch ook liever de originele hoes gehad.



Klopt, zoals 'Bonehead's Bank Holiday' op de vinyl van Morning Glory als extra stond. Dat was wel van minder hoog niveau dan 'Sad Song' .

Die witte rand vind je ook terug in het logo om de naam OASIS (ook in het wit geschreven) heen. Ook de titel is in het wit geschreven. Toch vind ook ik dat ze de hoes hetzelfde hadden moeten houden, dus zonder die witte rand. Het lijkt een detail, maar het valt eigenlijk best op. Maar goed, verder geen klachten.