Oasis - Definitely Maybe (1994)

Eén van de beste debuutalbums ooit, denk ik. Nummers als Columbia, Supersonic, Cigarettes & Alcohol, Bring It On Down zijn supernummers (vooral in de autoradio). Jammer dat het album op het eind wat inzakt, maar dat mag de pret niet drukken.

Ontzettend vervelende band, verschrikkelijke zeikstem van de zanger. Ik heb het nooit wat gevonden en begreep destijds dan ook niets van die hele hype. Dan vind ik qua britpop Blur al een stuk beter.

Starbright boy schonk me het sleutelwoord tot deze plaat: "verveeld".

Yep - was héél herkenbaar voor deze destijds dertienjarige jongen

Ik hoorde op een zaterdagochtend voor het eerste "Live Forever" van Oasis. Wel, wel, wel ... ik werd op een wolk geplaatst door de broers Gallagher. Helemaal leeg vanbinnen dreef ik mee op de door hun gecreërde wolk.

Zo'n weekje daarna hoorde ik Noel in een interview vertellen: "Live forever - that's for our mum". En inderdaad - het gaat over moeders, denk ik.

[meligheidsfactor aan] Telkens als ik "Live Forever" opzet ... denk ik aan m'n ma. Misschien heel knullig om te schrijven: iemand zoals mijn moeder die ik kom ik nooit meer tegen in dit leven ... net zoals deze song [/meligheidsfactor uit]

Tuurlijk liep ik drie weken daarna bij de lokale platenboer binnen om mijn exemplaar van "Definitely Maybe" te scoren.

Wel, wel, wel: ik kreeg een sonische "boem!" van jewelste rond mijn oren geslagen. De plaat leek me te zeggen: "Wij zijn hier ook! Hou verdomme rekening met ons, lapzwanzen!".

't Was de eerste plaat die me het gevoel schonk dat ik lééfde. Telkens ik naar school fietste of wandelde hoorde ik "Cigarettes & Alcohol" in m'n hoofd dreunen.

Op school aangekomen dronk ik vervolgens m'n Cécémel op ... héél hoog "Cigarettes & Alcohol"-gehalte, hé ?

Maar dat ik volledig "uncool" was (én ben) doet er eigenlijk niet toe. Ik had er precies een paar vrienden bij gewonnen ... niet dat ik ze wou ontmoeten of hun handtekening vragen ... maar dat gevoel van " I need excitement, and I need it bad" - dàt was het die me helemaal over de schreef trok.

Grmbl, dat wilde ik helemaal niet weten. Het is een geweldig mooi nummer, maar het is een beetje ontnuchterend als je leest dat het gewoon een poëtische expressie van een Oedipuscomplex is .

Verdomme - ik dacht het nog zo bij mezelf. Er zal wel één of andere "flauwe plezante" (yep, ik dacht zelfs aan Dionysos ) die met Oedipus komt aanwandelen

Gelukkig heb ik m'n ogen nog niet moeten uitkerven

Ben wel benieuwd wat er ondertussen van je vader is geworden;-)

Nee, Zachary, vond het een mooi verhaal. Ikzelf was achttien toen DM uitkwam, en ook in Mijn hoofd werd er toen een explosie waargenomen.

Volgens de Britse pers verkozen tot beste Britse album aller tijden. Is dat wel terecht???

Maybe

Door de lezers van het blad Q verkozen tot beste Britse album allertijden. Dat is heel wat anders.
Maar onterecht natuurlijk! Het beste Britse album allertijden is....euh....even nadenken hoor!

Ongetwijfeld Hellfish & Producer - Bastard Sonz of Rave

o, ok. de lezers, dat is iets helemaal anders idd dan de journalisten. Beste Britse album allertijden? Dan ga ik voor Park Life van Blur.

aaaaaaahh......
Definitily Maybe...1 van de eerste albums die ik kocht......
Leuke anekdote; op die goeie ouwe MTV ( je weet wel- eerste helft jaren 90, ray cokes, grunge, britpop, toen ze nog veel clips draaiden) zag ik supersonic en was meteen enthousiast. Dat album moest ik hebben! Ik had alleen geen geld, en dus besloot ik een bagger baantje bij een boer aan te nemen. Voor een hele dag met m'n knieen in de drek, kreeg ik 35 gulden (dus nog niet eens genoeg voor de cd, die was 40 gld), Maar blij dat ik er mee was!!!
Die blijheid was echter van korte duur, want toen ik s middags laat ( het was al donker) terug naar huis fietste, werd ik aangehouden door de politie omdat ik zonder licht reed en kreeg ik zonder pardon een boete van 40 gulden.......
Daar baalde ik dus flink van, maar omdat mijn moeder (een schat van een vrouw) zo n medelijden met me had , kreeg ik van haar weer die 40 gulden handje-contantje terug, en had in 1 keer toch nog genoeg geld voor de cd!!
Ik heb toen die versie met bonus cd, waar whatever op stond, gekocht en toen ik thuis voor het eerst Rock n Roll Star hoorde , draaide mijn kleine muziekwereldje even onderste boven...... , live forever, columbia, gigarettes and alcahol, en allen bovengenoemden , zijn allen nog steeds zeer fijne nummers, die op een album staan waar ik nu nog graag naar luister.
alleen jammer dat die 2 broertjes 2 complete motherf*ckin' assholes zijn.......

Ha - prachtig bericht, Psycho

Sjonge - ben ik even gelukkig dat m'n grootouders me destijds gesponserd hebben voor deze aankoop

.... je grootouders nog wel.....!
hahaha ! lol!!!!!

ze hebben op Glastonbury dit weekend naar het schijnt een barslecht concert gegeven. ik denk dat ze het niet lang meer gaan volhouden...

En? Vonden ze dit ook "schurkenmuziek" ?

Aangezien het in september 10 jaar geleden is dat dit 'beste album allertijden' uitkwam, komt er dan een DVD uit met 4 uur aan beeldmateriaal.

Je mag gerust zijn Mijn grootmoeder gaf me destijds het geld omdat zo'n Engelse groep "altijd bevorderlijk is voor het aanleren van de schone (sic) Engelse taal"

Dus blijkbaar vonden ze het een "nuttig" cadeau - oma's enthousiasme was snel bekoeld toen ze vroeg "haar cadeau" samen met haar kleinzoon te beluisteren op die rustige zondagmiddag.

Ik meen me te herinneren dat ze Oasis typeerde als "muziek voor tasjes- en autodieven". Maar ja - alles is bij m'n oma "schurkenmuziek", wanneer het geen mooie schlager is

Sinds 2000 zit 'ie erbij lees ik nu op internet, maar toen ik vandaag dit album voor het eerst in zijn geheel draaide (beter laat dan nooit), dacht ik de hele tijd toch echt Andy Bell al te horen. De semi-shoegaze muziek op dit album, vooral die noise-gitaar, lijkt rechtstreeks een gekloond vervolg op het album Going Blank Again van Ride, maar dat is het bezettingstechnisch gezien dus niet. Sloeg ik de plank even mis... Doe mij dat album van Ride overigens maar, iets minder slepend en minder poppy, en nog iets muzikaler... Maar dit verdient wel een 4,0*

Shoegaze-invloeden op dit album? Grappig, zo heb ik het nooit ervaren, maar ik ken dit album dan ook al sinds 94/95, toen ik nog geen flauw benul had van shoegaze.

Jongens, ken je dat gevoel? Je bent bang om iets opnieuw te beluisteren, uit een onbestemd angstgevoel datzelfde "verdomme ja! verdomme ja!"-gevoel kwijt geraakt te zijn over de jaren.

Gisterenavond na vier maanden terug met wankelend gemoed (ga ik dit nog even goed vinden?) "Definitely Maybe" toevertrouwd aan mijn cd-speler?

En wat bleek - er is geen spat reserve gekomen bij mijn onvoorwaardelijke Oasis-liefde. Supersonic geeft me nog steeds dat "ik-ben-op-de-top-van-de-wereld"-gevoel.

Ik ben er nog steeds even gelukkig mee als ik toen was

Man, jij bent gewoon in een goed huwelijk beland

Jazeker. Dé reden waarom ik Appetite For Destruction nooit meer draai.

Deze plaat werkt niet meer zoals 'What's the Story' dat nog wel doet, daarvoor staan er toch net iets teveel zeiknummers op. Bovendien is Liam's stem op deze plaat wel *erg* schreeuwerig, dat had-ie later toch iets beter onder controle.

Toch staan er natuurlijk wel een paar echte klassiekers op, als Rock 'n' Roll Star, het onvermijdelijke en briljante Live Forever en Slide Away, maar echt vaak draai ik deze plaat niet meer (understatement!).

2,5 ster.

Lekkere plaat, maar ik prefereer toch 'Morningglory'. Er staat iets meer standaardwerk op dit album. Beste nummer vind ik Rock N' Roll Star.

4*

Dit vat mijn mening ook wel zo'n beetje samen. Het niveau van hun grote voorbeelden (Beatles, Stones) wordt geen moment ook maar benaderd. Het enige eigene wat ze hebben is de ongelofelijk zeurderige "hoor-mij-eens-cool-wezen-niks-kan-me-wat-schelen"-stem van Liam Gallagher met als backdrop een geestdodende gitaarmuur met hier en daar een koortje en een schamele poging tot het maken van iets wat op een melodie lijkt. Dit komt van iemand die Mellon Collie... van de Smashing Pumpkins op 2 in z'n top 10 heeft staan, dus gitaarmuren (en zeurderige stemmen ) zijn op zich wel aan mij besteed, alleen beschikt díe CD over twee dingen die deze volledig ontbeert; creativiteit en originaliteit. Nog net 2 * voor 'Live Forever' en 1 of 2 andere nummers. Zo, het Oasis-hoofdstuk is bij deze voor mij definitief gesloten.

Eindoordeel: Definitely NOT.

Toen ik dit album aanschafte, miste ik gelijk de single "Whatever". Is dat nummer alleen op single uitgebracht? Dat vind ik persoonlijk Oasis hun beste...

Ja, dat nummer was een losse single tussen de eerste twee albums in. De single heeft wel een tijdje als extraatje bij dit album gezeten. Ik vind het trouwens ook een van Oasis' betere nummers.

Prachtig nummer inderdaad. Onlangs op eBay nog de versie van Definitely Maybe gekocht met daarbij dus de extra cd waar starbright boy het over heeft. Staat ook nog Half the World Away op (ook zo'n goed nummer)

Behoorlijk goeie CD hoor, met als uitschieter voor mij toch Columbia. 3,5 sterren.