Oasis - Definitely Maybe (1994)

Die gaan elk jaar en werden nu versterkt door de tweets van Liam... en dat ging dus over het productie maatschappij

Een goed album, maar wel te weinig afwisseling. Om die reden prefereer ik Morning Glory boven deze. Ook zitten er een paar nummers tussen die ik echt minder vind. Maar het merendeel is uiteraard erg fijn om naar te luisteren. Live Forever en Supersonic zijn mijn favorieten.

Een goed album maar qua songs zijn allemaal hetzelfde. Ze hebben zich dan gelukkig herpakt met (What's the story) morning glory?

Als tiener op de middelbare school de opkomst van Oasis meegemaakt. In eerste instantie ging het langs me heen, om later te beseffen dat Oasis met dit album voor de zeer frisse wind in de rock ('n roll) muziek zorgde.

Met de kennis van nu is het heel makkelijk om het album af te doen al redelijk of wat dan ook. Wanneer ik het album weer in de tijdsgeest plaats en kijk naar wat destijds de reguliere muziek was (dansbare hiphop, house, dance), dan gaan de wenkbrauwen positief omhoog. Nu zijn we helemaal gewend aan de stem van Liam, destijds was het de frisse wind die zeer gewenst was. Nu zijn we gewend aan de gitaarrifs van Noel, destijds was het het een ware rockfeest.

Het album staat nog steeds. Vind ik wel dat het tweede deel (vanaf Bring it on Down) minder sterk is dan het eerste deel. Kan ik ook zeggen dat ik het eerste deel van het album reterocksterk vind. Ook nu nog gaat de volumeknop automatisch omhoog bij Live Forever en bij Up in the Sky. Het gave gevoel? Dat het soms rammelt, maar zeer passend rammelt!

Rauw, rammelend, ruig, rock 'n roll in een zeer fris jasje. Een prima album.

Listen up blijft zo magistraal zeg
Wat jij jerome988

Meesterwerkje! Maar ik hoor elk nummer van Oasis graag

vanwege SLIDE AWAY en LIVE FOREVER al 5 sterren...twee van de beste Oasis nummers

en zaterdag eens klikken voor tickets voor een van die Manchester shows

Jimi Hendrix, The Doors, Patti Smith, Pink Floyd en Pearl Jam, slechts een paar voorbeelden van artiesten met een uitmuntend debuutalbum. En dan vergeet ik er nog een aantal uiteraard.
Deze van Oasis mag wat mij betreft ook in dit illustere gezelschap worden opgenomen, want met dit album, en de uitstekende opvolger, zette Oasis zichzelf voor altijd op de wereldkaart. De soms onuitstaanbaar arrogante broertjes, die alleen hun liefde voor Manchester City delen, vielen later met vele ruzies en verwijten uit elkaar. De roem die ze hebben vergaard met twee briljante albums resulteert volgend jaar in een reeks stadionconcerten, althans als het vele geld dusdanig zwaarwegend is om elkaar voor die tijd fysiek heel te laten. Terwijl ik dit tik staat mijn favoriete track Columbia weer op, met die geweldige gitaarmuur.

Geweldig debuut....de Monnow Valley demo versie vind ik zelf nog beter klinken

Nu de dag is aangebroken dat de heren vandaag voor het eerst weer eens spelen op 1 podium, heb ik de lp weer eens opgelegd.

Het blijft een lekker plaatje, maar in de jaren vind ik persoonlijk dat dit zijn klasse niet heeft gehouden. Het is gewoon recht toe recht aan rock, met veel jatwerk. Dat maakt het niet slecht ofzo, integendeel, het draait lekker weg, maar de schoonheid die ik nog wel hoor bij de oude albums van bijvoorbeeld Pulp, en zelfs bij het nieuwe album, maakt wel dat dit eigenlijk een soort "leuk voor toen" bandje was.

En natuurlijk was Oasis de hype destijds, maar kwalitatief vind ik het nu toch echt niet de grootste.

Al met al, wel leuk om weer eens te horen, maar deze gaat na 1 draaibeurt weer in de kast, terwijl de nieuwe Pulp op hoge rotatie ligt. Wat mij betreft is dat dé comeback van 2025, en niet Oasis.

Vind het niet slecht, lekker geproduceerd, maar elk nummer klinkt toch wel zo goed als hetzelfde.

Heb je Rock 'N Roll Star op repeat staan?

Digsy's Dinner, Married with Children is toch andere koek als Columbia, Bring It On Down, en dan heb je Live Forever, Slide Away... Alles hetzelfde, echt?!?

Met zo'n voetbalgod prominent in je profiel had ik ook wel een wat verfijndere nuance in je muziekbenadering verwacht

Deze plaat vind ik geweldig, de opvolger heeft op Champagne Supernova na vooral een gezellig kerstsfeertje

Sorry heren! Ik doe echt mijn best, maar het is gewoon niet voor mij ben ik bang... Ik ga het één dezer dagen nog een keer proberen, beloofd.

Definitely Maybe vind ik geen slechte plaat, de liefde voor de Beatles in een rockjasje gaat de heren goed af. Echter die nasale zeikstem van Liam trek ik slecht. Ik ben echter 1 van de weinige luisteraars die dit aspect ronduit irritant vindt, ook dat is denk ik een kwestie van smaak.

Blijft een ijzersterk album dit, vooral met in het achterhoofd het feit dat het gewoon het debuut van de Gallaghers is. Heb eens ergens gelezen dat het wegluistert als een greatest hits-plaat waarop de hoogtepunten elkaar maar blijven opvolgen en die omschrijving is inderdaad erg treffend. Het enige echte minpunt zit ‘m in de lengte van sommige tracks, met dan een iets te lang aanhoudende solo, outro of een refrein dat net eenmaal te vaak terugkeert. Maar dat is slechts een kleine smet op het geheel.

Kurt Cobain overlijdt op 5 april 1994, amper een week later brengt Oasis hun debuutsingle Supersonic uit. Het leven gaat gewoon door, en deze nieuwe idolen nemen onbewust de plek van dit veelzeggende grensverruimende boegbeeld in. Live Forever wordt vaak als Kurt Cobain eerbetoon beschouwd, al ontkent Noel Gallagher dit. Voor mij staat Definitely Maybe voor de wederopstanding van de pure rockmuziek. Definitely Maybe is net zo brutaal als de punk, lekker tegendraads eigenwijs. Het belangrijke popjaar 1994 dus, daar hebben we het hier over. dEUS mixt in Suds & Soda frisdrank met bier, Oasis houdt het in Supersonic op gin en tonic. Europa streeft Amerika weer voorbij en voor mij zijn deze twee bands daarbij de belangrijkste vaandeldragers.

Supersonic is een uit de hand gelopen jamsessie. Tony McCarroll is geen meesterdrummer, en na het aftellende ritme blijft hij deze groove de gehele song herhalen. Soms heeft een track geen breed dragend fundament nodig. Noel Gallagher wandelt als een spinachtig insect over de snaren heen, om er vervolgens een ruig gitaarspel op los te laten. Tussendoor laat hij het instrument ook nog eens gemeen janken. Laten we stellen dat Supersonic met terugwerkende kracht het belangrijkste Britse nummer sinds Fools Gold van The Stone Roses is. Laten we dat voor het gemak maar gewoon aannemen. Ondanks de nonchalante houding van Liam Gallagher, benadrukt de tekst voornamelijk dat je in alle opzichten jezelf moet blijven, en je nooit door anderen moet laten leiden. Supersonic gaat dus vooral van het overwinnen van onzekerheden uit. Supersonic is een mokerslag en wordt in eerste instantie vooral door de alternatieve Britse hitlijsten opgepakt.

Vervolgens brengt Oasis de meer psychedelische vroeg jaren zeventig getinte glamrock van Shakermaker uit. Met het bluesy slidegitaar intro versterkt Noel Gallagher nogmaals zijn toppositie als geroutineerde muzikant. De zang is heerlijk uitgerekt laidback. Liam Gallagher is zeker geen wereldzanger, en klinkt vaak zelfs wat zeurderig ongeïnteresseerd. Hij benut deze zwakte wel zo optimaal mogelijk, waardoor zijn coole attitude alleen maar geloofwaardiger overkomt. Met Supersonic introduceert Oasis zichzelf, Shakermaker is de uitnodiging om samen deze trip te vervolgen.

De verwachtingen voor de Oasis debuutplaat zijn hooggespannen, zeker als ze vervolgens het zachtere Live Forever aan hun groeiende aantal aan fans presenteren. Live Forever is kwetsbaarder, twijfelachtiger, bijna menselijk. Dit is het verdriet wat je ervaart als je een rotdag hebt, waar geen einde aan dreigt te komen. Live Forever legt het besef van de sterfelijkheid op de weegschaal. Niemand heeft het eeuwige leven, al krijgen liedjes steeds vaker terecht dit etiket toegedeeld. Liam Gallagher vraagt het uiterste van zijn stemvermogen, gaat hier vervolgens overheen om die innerlijke pijn uit te schreeuwen. Live Forever is therapeutisch helend, hoe slim is het om net voor de albumrelease deze intiemere kant te etaleren. Live Forever trekt de laatste twijfelaars over de streep.

En dan komt in de nazomer van 1994 eindelijk Definitely Maybe uit. Openingstrack Rock 'N' Roll Star benadrukt nogmaals dat Oasis er alle zinnen op gezet heeft om de wereld te veroveren. Het sterrenleventje lonkt en ze zijn er helemaal klaar voor. Dit is het punt dat fantasie in realiteit overgaat. Gretig dompelen ze zichzelf roekeloos in de verlokkingen van het seks, drugs en rock and roll klimaat onder. Dat dit later hun ondergang zal betekenen, interesseert het gezelschap nog geen zak. Eerst met volle overdaad genieten, daarna zien we wel verder. Deze Rock 'N' Roll Star live fast die young grootheidswaan attitude staat haaks op Live Forever. De keerzijde van het succes.

In het zweverige bijna dansbare Up in the Sky is de erfenis van de Madchester bevlieging nog aanwezig. De Gallagher broers benadrukken nogmaals dat ze deze subgenre overstijgen, groter zijn zelfs. Ze barsten van zelfvertrouwen en egocentrisme, daar ligt ook een belangrijk gedeelte van hun kracht. Al moet je zeker de componerende kwaliteiten van vooral Noel Gallagher niet onderschatten. Bring It On Down heeft een gejaagd donker intro, en is het beste in de stevige postpunk hoek te plaatsen. Dit is toch een ander soort van agressie, met een zeer op dreef zijnde drummende Tony McCarroll, die zich waarschijnlijk in dat postpunk gebeuren meer op zijn gemak voelt.

Het stoere druggy slopende Columbia is een persoonlijke favoriet. Misschien wel omdat de iets vrouwelijke kopstem van Noel Gallagher perfect bij die potige uithalen van Liam Gallagher aansluit. Columbia wordt in zijn oervorm al eerder als promotiesingle in 1993 uitgebracht, een visitekaartje om iets bijzonders aan te kondigen. Stel dat ze Columbia toen gewoon grootschalig hadden uitgebracht, wat voor een oerknal hadden ze dan in werking gezet. Jason Pierce van Spiritualized maakt later nog gretig gebruik van deze sound. Je kan niet ontkennen dat er heel veel Columbia in Come Together verweven zit.

Het Cigarettes & Alcohol intro is vrijwel een identieke copy van de glamrock klassieker Get It On (Bang a Gong) van T-Rex. Het is echter Liam Gallagher die hier verbaal een Johnny Rotten Sex Pistols sneer aan toevoegt. Een heerlijk nummer, al benadrukt Oasis hiermee nogmaals dat je de band niet al te serieus moet nemen. Er waren zekere betere singlekeuzes geweest, Definitely Maybe verkocht ondertussen al meer dan genoeg, dus hechten ze daar denk ik minder waarde aan. Toch behalen ze met Cigarettes & Alcohol op dat moment hun grootste hitsucces, al speelt het uiteraard mee dat ze nu een gevestigde naam zijn.

Het is overduidelijk dat Noel Gallagher de zangpartijen van het hartverscheurende Slide Away liefdes epos met zichzelf in de rol van leadvocalist in zijn achterhoofd geschreven heeft. Dit nummer sluit perfect bij zijn stem aan. Vanwege die bescheiden positie durft Noel Gallagher nog niet echt op de voorgrond te treden, iets wat hij al snel bij de (What's the Story) Morning Glory? opvolger goed maakt. Liam Gallagher draagt deze emotionele beladenheid ook, het nummer past in mijn beleving beter bij zijn broer. Uiteraard baseer ik dit op mijn persoonlijke mening, het klopt in deze uitvoering net niet helemaal. Een leuk feitje is dat publieksfavoriet Slide Away op een geleende Les Paul gitaar van Johnny Marr gecomponeerd is, die deze The Smiths gitarist weer van Pete Townsend van The Who gekregen heeft. Geweldig dat die drie rockiconen op deze manier aan elkaar verbonden zijn.

Digsy’s Dinner is een humoristische kijk op die typische overdreven Britse gentlemen cultuur. Het bezit dezelfde satirische ondertoon als het later verschijnende Country House van Blur. Er zitten ook bescheiden Monty Python, Madness en The Kinks absurdisme elementen in Digsy’s Dinner verwerkt. Married with Children is daadwerkelijk lichtelijk gebaseerd op de Amerikaanse sitcom. Het gaat om kleine binnenhuis ergernissen die men het liefste binnenhuis wil houden. Herkenbare ruzies die ontstaan als je letterlijk te lang op elkaars lip zit. Een luchtige afsluiter met een ernstige, nou ja ernstige, in ieder geval dus identificeerbare ondertoon. De grootse grap is misschien wel dat ik lange tijd dacht dat er And you're not Barry White gezongen werd in plaats van And you're not very bright. Geen memorabele afsluiter van Definitely Maybe, het schattige kleine liedje misstaat daar ook weer niet. Het orkestrale Whatever wordt later nog toegevoegd. Erg vreemd trouwens, want dit nummer sluit veel beter bij de tracks van (What's the Story) Morning Glory? aan.