Cocteau Twins - Head over Heels (1983)

Ook een van mijn Cocteau favorieten. Het klinkt wat losser en spontaner dan de albums die hierna zouden komen en dat maakt de muziek juist zo fantastisch. Het is een overgangsalbum tussen het sombere obscure & mystieke Garlands en de sprookjesachtige (en ook mystieke) muziek die later zou komen. Het prachtigste nummer vind ik My Love Paramour.

Mee eens, naast Musette and Drums. Dit is het meest melancholieke album van Cocteau Twins. Heerlijk voor deze avonden waar de lente ver weg lijkt.

Zonder enige twijfel de meest intense plaat die ze gemaakt hebben, Five Ten Fiftyfold en In Our Angelhood zijn mijn favorieten.

Heb deze vrij snel na de eerste stem al met een halfje verhoogd. Ik heb deze sinds kort in bezit, net als twee latere albums uit de jaren '90. Dan klinkt dit toch wel een heel stuk beter. Met name Five Ten Fiftyfold is prachtig.

Herbeluisterd... is zeker één punt hoger waard als dat ik hem had (en misschien nog hoger met de tijd). Misschien wel dé inspiratiebron voor onaards klinkende post-rock die nu zo in zwang is! 4*

Musette and Drums is een ingenieus mooi nummer, met het fabuleuze gitaarwerk van Guthrie! Maar alle nummers op deze plaat zijn fantastisch eigenlijk Beter dan Garlands, wat een prachtige plaat is, maar misschien toch niet de perfecte stijl voor deze band. Dit en de opvolger zijn eigenlijk de twee hoogtepunten, daarna werd het meer elfjesmuziek en mij te blijmoedig.
4.5*

Musette en drums is inderdaad het mooiste nummer.
Ze hebben het zelfs nog weten te overtreffen op de BBC-sessies.
Daar staan 2 andere versies ervan op.
Nog mooier, hoewel dat eigenlijk niet kan.

Ik vind die overgang hier juist niet zo geslaagd, ongeveer de helft is wel van goede kwaliteit, en de andere nummers zijn niet zo gelukt vind ik.
Het is niet echt donker en ook niet echt mooi sprookjesmuziek in het ergste geval.

De laatste 4 nummers vormen samen de EP 'Sunburst and Snowblind' en zijn op de CD versie aanwezig - niet op de vinyl-versie.

HEAD OVER HEELS
was mijn tweede kennismaking met de Cocteau Twins.
Een vriend van mij had het album thuis.

Was het debuut nog een blauwdruk van wat komen ging,
dan maakten de Twins met Head over Heels een new wave plaat
Siouxsie meets de Cure (in de wetenschap dat 1+1 meer dan 2 is).

Het album opent bijzonder sterk met drie topnummers
die beiden tot mij allergrootste CT favorieten behoren.

When Mama Was Moth klinkt als een blok graniet.
Net Dead Can Dance in haar nog duistere beginperiode.
De eerste tekstregels zijn "sunburst and snowblind".
Wat een machtige metaforen zijn dat toch ...

De opener moet je in combinatie beluisteren met Five Ten Fiftyfold.
Een veel luchtiger nummer, getuige de akkoestische Cure-esque gitaar riff.
Sterke vocalen en een hoofdrol voor een jammerende sax.

En alsof het niet genoeg is, krijgt de luisteraar een overdosis schoonheid
met de quintessential Cocteau Twins "would be" hit Sugar Hiccup.
Een betoverende en bevrijdende ballad ... weg met die zorgen.

Het uptempo In Our Angelhood had van Siouxsie & Banshees
kunnen zijn: sterke vrouwen wave met Cure bas en dito gitaren.

Glass Candle Grenades doet vermoeden dat het vinylgaatje
niet exact in het midden van de plaat zit: een kromgetrokken wall of sound.
Het zijn nummers als deze die me weerhielden om 5 sterren te geven.

Op In the Gold Dust Rush is de Siouxsie in Liz Fraser terug.
De vocalen zijn bijzonder sterk op deze tweede CT langspeler,
al boort Elizabeth voorlopig de hoge registers nergens aan.

Op Head over Heels zijn de Cocteau Twins herleid tot een duo.
Dat wil zeggen dat Robin Guthrie alle instrumenten bespeelt
en zelf ook nog de productie voor zijn rekening neemt.

Het minder sterke, maar percussief hypnotiserende
The Tinderbox klinkt als één lange, jammerende mantra.

Met Multifoiled sijpelen jazzy invloeden binnen.
En op die manier krijg je als luisteraar een gevarieerde plaat.

My Love Paramour is net zoals de meeste tracks op kant 2
opnieuw een intrigerende (maar geen ijzersterke) compositie.

Musette and Drums vind ik bij de betere nummers horen.
Hier slaagt de wall of sound productie van Guthrie er wel in
om een hallucinante, onaardse sfeer te creëren ...

De EP Sunburst and Snowblind werd op de oude CD release
aan het album toegevoegd, maar niet hernomen op de 2003 remaster.
De nummers van deze EP bespreek ik daarom daar.

Broeiierig en donker en toch een stuk lichter en veelzijdiger dan hun eerste plaat. CT op hun best wat mij betreft!

Inderdaad een grote stap voorwaarts ten opzichte van Garlands en de tussenliggende EP's. Nu kan ik daar ook wel van genieten, maar het lijkt wel alsof hun sound hier tot volle wasdom komt.

Broeierig en donker, dat is ie zeker, veelzijdiger dan hun eerste plaat ook wel in die zin dat de instrumentatie breder is. Ik vind ook dat het geluid hier wat meer verdicht, en voller, drukker is. een geweldige cd en al heb ik hem kort geleden uit mijn top 10 gekukeld, die 5 sterren blijft ie houden.
Toch vind ik het - inderdaad eenvormigere - Garlands net iets beter:
onaards mooi zou ik zeggen. Voor mij roept het altijd de sfeer van een zwoele zomeravond op en dan draai ik hem ook het liefst. De bijna mathematische patronen van de drumcomputer zijn ook super.

Garlands is ook beslist een prachtige plaat, maar ik wordt net iets meer betoverd door deze.. de storm alléén al van de opener, dan weet je al dat je iets heel bijzonders tegemoet gaat..

Deze is veelzijdiger dan Garlands, maar Garlands is inderdaad onaards. Vergelijken gaat dan ook niet.
Hier slagen Guthrie en Fraser er in om de donkerte van Garlands te combineren met de muzikale pracht wat komen ging. Daarom is deze plaat mijn favoriet, hoewel Garlands (het magistrale duo Shallow then Halo en The Hollow Men) mij meer kippevel bezorgt.

Nou ja, we zijn het grotendeels eens lijkt me. Wel ontzettend weinig berichten, en wat ergers is, stemmen, bij dit toch belangrijke album. Ik voel spontaan een woord opkomen - onderschat?

Ongeveer gelijkwaardig aan Treasure maar minder dan Garlands hoewel dit album veel meer bij dat laatste album aansluit dan bij Treasure waarin de Cocteau Twins voor mijn gevoel toch een duidelijk ander geluid laten horen. Ondanks dat ik dit misschien toch wel het minste album van de Twins vind bevat het wel een van de mooiste nummers van de Twins; "In the Gold Dust Rush" Schitterend, de Cocteau Twins ten top.
Waardering; voorlopig 3,5* maar daar ken best wel een ½ ster of meer bijkomen en dat geldt ook voor hun overige albums. Albums van de Cocteau Twins laten zich nu eenmaal niet zo makkelijk beoordelen. Ze vereisen geduld van de luisteraar, iets wat bij helaas nog wel eens ontbreekt.

3,5*

Vergeet Musette and Drums niet! Een werkelijk briljant nummer! Vanaf daar kun je langzaam onderkennen dat dit eigenlijk hun beste plaat is.

Zoeven nog beluisterd. Inderdaad een zeer mooi nummer. Of Head over Heels hun beste album is daarvoor zal ik dat album nog meerdere keren moeten beluisteren en dat geldt ook voor Treasure. Garlands is het enigste album van de Twins dat ik echt goed ken en dat bij mij nog steeds de meeste indruk gemaakt heeft.

Vanavond dit album weer eens herbeluisterd en het blijft mooi die muziek van de Cocteau Twins, hoewel ik dit album toch duidelijk minder vind dan 'Garlands" voor mij het meesterwerk van de Twins. Dit neemt niet weg dat ik 3,5* toch een beetje te zuinig vind van dit overigens zeer goede album waarvan de muziek nog duidelijk in het verlengde ligt van "Garlands".

Waardering; verhoogd naar 4,0*

Zojuist heb ik voor dit topic dit album eens gedraaid en ik ben blij dat ik dat gedaan heb. Een paar weken terug heb ik Treasure leren kennen en daarvan spraken maar een paar nummers me echt aan. Het was me allemaal wat te dromerig. Head over Heels klinkt dan stukken beter! Hier is duidelijk te horen dat we ons in de jaren '80 bevinden en dat geluid spreekt mij vooral aan. Ook hier staan wat dromerige nummers op, maar die hebben net wat meer melancholie en meeslependheid dan de nummers van Treasure.

Conclusie: Cocteau Twins is tóch de moeite van het ontdekken waard. Dat ga ik dan ook maar doen.

En ik dacht nog, zal ik daar nu wel of niet op reageren in datzelfde topic?

Te laat, want stoepkrijt hield de eer aan zichzelf door op ontdekking te gaan.

Welkom in de eigenzinnige wereld van Cocteau Twins!

En nu meteen het debuut en de opvolger er tegenaan gooien.
Vind je die ook goed, dan wordt het wellicht liefde voor het leven.

Vind je Treasure echt te dromerig, moet je misschien meteen doorschakelen
naar de ep's Tiny Dynamine en Echoes in a Shallow Bay en de elpee Heaven or Las Vegas.

Bovenstaande quote geplakt vanuit de New Wave ladder, omdat hij meer onder dit album thuis hoort.

Nou, ik ben het als CT-fan (wanneer ben je die-hard?) gedeeltelijk met jou eens. Deze klinkt het meest postpunk, waar Garlands meer gothic klonk.
Ik vind HoH wel een typisch tweeling geluid hebben.
Ik kwam net tot een merkwaardige conclusie toen ik dit album na Permanent Sleep van Lowlife draaide. Het geluid van CT zou met Heggie meer richting het geluid van Permanent Sleep zijn geevolueerd, dwz de nadruk op het donkere en dreigende van Garlands, terwijl Guthrie en Fraser meer een gelaagder geluid wilden. Ik kan het mis hebben over de breuk natuurlijk (het relationele speelde ook, lees de verhouding tussen Guthrie en Fraser)

Ik had dat citaat ook gelezen, maar was nog niet toegekomen aan inhoudelijke verwerking ervan. Op de eerste plaats weet ik nog steeds niet goed wat een typisch postpunk-geluid inhoudt en op de tweede plaats heb ik een beetje moeite op het label 'gothic' te plakken op een album dat tot stand kwam, voor die term ontstond.

Als 'gothic' staat voor onheilspellend, duister, heb ik moeite met het gegeven dat zowel Garlands als Seventeen Seconds als zodanig worden getypeerd - bij Faith heb ik meer een beeld.

Seventeen Seconds is minimalistischer, lichter (ook van toon) dan Garlands - een album waarvan de master welhaast in lood gegegoten moet zijn. Head over Heels en Treasure (nog sterker) zijn ook lichter dan Garlands ("de ark is vol, redding is niet meer mogelijk").

Ik zal er eens induiken in dat postpunkgeluid - niets is zo veelzeggend als ervaringsfeiten om bevindingen te staven. Postpunk: jarenlang zonder die term gedaan

Ik ga me niet laten verleiden tot een discussie over genres of etiketten.
Daarom schreef ik bewust al: En nu maar hopen dat ... etc ...

Met een postpunk geluid bedoel ik dat Head over Heels
klinkt als Siouxsie & The Banshees of als Xmal Deutschland etc ...
Op Head over Heels kan je duidelijker verbanden leggen met andere bands.

En het zal me worst wezen als er nu iemand begint te beweren
dat ik eerder twee gothic bands ipv postpunk bands heb opgenoemd ... blablabla ...

Het gaat me enkel over het feit dat het geluid op Garlands of Treasure
minder goed te linken valt. Cocteau Twins klinken daarop eigenzinniger.
Wat maakt dat HoH misschien wel een goed instap album is.

En met de stelling dat Wil Heggie een niet te onderschatten aandeel heeft
in het geluid van Garlands ben ik het volledig eens. Die donkerblauwe bas is zijn stempel.

Gee whiz man, ben je op een prikkelpaddenstoel gaan zitten of heb je last van het rodevlaggetjessyndroom - take a chill pill

Ik maakte de menschen hier op een HUMORISTISCHE deelgenoot van mijn interne bespiegelingen. Normaal zit ik redelijk op één lijn met Premo; verifieer dat gerust - het was gewoon een persoonlijke bespiegeling die ik extern maakte.

Vandaar ook die smiley na die slotopmerking. Voor mij reden om een ander nog eens te draaien en in te kaderen, want meestal ben ik redelijk grondig in mijn evaluaties.

Laat ik vast een slipje van de tuier lichten: X-Mal Deutschland is imo veel mechanistischer en Siouxsie is genadelozer dan de Twins die gunnen je nog een 'glimpse of heaven', bij Suus is het één groot kil IJshotel.

En om nou Garlands nou zomaar naar Gothistan te verplaatsen gaat me veel te ver - check maar eens goed Reynolds 'Goth' typeert in Rip it Up - daar kan ik me aardig in vinden. De schrik was groot toen de Gothische volksverhuizing ook naar Muziekcentrum Utrecht had plaatsgevonden en de Gothen in eerste instantie na de Zusters van Genade niet alleen Siouxsie, maar ook Cuer hadden geannexeerd. Goth is een gemodelleerd iets - niet iets wat de facto in de muziek zat; pas later erin gekneed: oa Christian Death, Mission, Sisters, Gene Love Jezebel - CT zijn me te dierbaar om die daar genadig (al dan niet) onder te scharen.

Ik stel voor dat dit de laatste keer is dat je mij een gebrek aan humor verwijt.
Dat is ondertussen algemeen bekend: ik ben de zuurpruim en jij bent de geinponem.

Maar dat je me ook elke keer weer moet sussen en medicatie voorschrijven, vind ik minder grappig.

Let op: ik schrijf dat allemaal met een humoristische ondertoon.
Je hoeft je er dus niet over op te winden. Geen prikkelpaddenstoel in de buurt.

Allemaal in het proza van een onderwijzer die met neerbuigend toontje een leerling de les leest. Discussiëren op inhoud en niet op associatie is blijkbaar niet je ding - soit, het zal mij eerlijk gezegd worst wezen. De discussie hierover met Premo lijkt me zinvoller.

En over je zelfgekozen epitheton ("zuurpruim") lijkt me discussie evenmin zinvol. Let wel: dit is een discussiesite en elke met feiten onderbouwde mening is het bediscussiëren waard - associaties zijn een persoonlijk iets, niet gebaseerd op feiten, als zodanig wellicht hoogstens een aardig fait divers, niets meer en niets minder.

En verder laat ik het voor wat het is om geen mentale link te creëren.

Treasure vind ik eigenlijk niet zo goed... Ik schrijf het album zeker nog niet af, want als ik deze band beter leer kennen en Treasure even rust geef, kan het kwartje daarna zomaar ineens wél vallen. Dat heb ik met Faith van The Cure ook meegemaakt. In het licht van hun andere albums viel het ineens veel beter op zijn plaats.

Ik zal me eerst eens op Head over Heels storten. Als die goed bevalt (waar het vooralsnog wel naar uitziet) zal ik me ook eens aan andere albums wagen.

PS: is er al eens een Greatest Hits of Cocteau Twins gehouden? Lijkt me een mooie/handige manier om deze band beter te leren kennen.

Greatest Hits of Cocteau Twins staat al van dag 1 op mijn verlanglijstje.
Maar in de peiling die ik ooit deed, was het aantal geïnteresseerden matig.

Ik wacht dus een goed moment af ... maar lang zal het niet meer duren.

Voor mij zijn de drie eerste CT albums de allerbeste.
Daarna ben ik de band trouw gebleven omdat ze een sound hebben
waar je voor of tegen bent. En ik ben altijd erg verliefd geweest op hun muziek.

Hun songs klinken zoals goede poëzie in mijn oren hoort te klinken.

Trouwens de ep Sunburst & Snowblind die hier als bonus aan het album gelinkt wordt
is tijdens dezelfde sessies opgenomen en biedt een alternatieve versie van Sugar Hiccup
en drie, wat meer experimentele nummers waarvan From the Flagstones een beauty is.

En als je van The Cure houdt, houd je zeker van het CT debuut Garlands.