Pulp - His 'n' Hers (1994)

Pulp: zo'n naam is natuurlijk vragen om moeilijkheden

Gelukkig hebben velen inmiddels wel in de gaten dat zo'n naam niet echt ongerust hoeft te maken als een band kwaliteitsmuziek maakt zoals ze doen.
Different Class pikte ik op in de hoogtijdagen toen Pulp het zeer goed deed ten tijde van de britpop-opleving halverwege de jaren '90.
Hoe opmerkelijk dat juist Pulp altijd een beetje achteraan bleef bengelen bij mij. Ik vond Different Class echt geweldig maar ik kreeg er nooit warme gevoelens voor: niet dramatisch genoeg als Suede? niet het ongedwongene dat Blur uitstraalde? of de brutaliteit van Oasis? is Pulp te berekenend?
Pulp zou met hun ietwat cabaretesque gebaren juist zeer goed moeten hebben aanslaan in die tijd bij mij. Maar het bleef lang bij dat ene album, later gevolgd door This Is Hardcore.
Nu ik de laatste tijd juist erg van het zwieresque ben vond ik dat Pulp in de herkansing moest gaan en dat His 'n' Hers maar weer eens opnieuw, en vooral beter beluisterd moest worden.
Ik merkte dat ik er inderdaad nu wat gevoeliger voor ben: de warme stem van Jarvis in combinatie met de pakkende melodieën blijft bijzonder en toch bleef ik er weer een beetje omheen draaien; afstandelijk er naar luisterend. Pulp berekenend? Nee, ik zelf berekenend. Moeilijk mezelf over kunnen gevend aan de muziek. Het zorgt dus nog steeds niet voor een innige verstrengeling.
Toch is dat niet erg omdat ik het album wel degelijk weet te waarderen en dat gaat ook voor de band zelf op. Misschien is het helemaal niet zo erg als je voor de één wat meer liefde voelt dan voor de ander. Dat mezelf toegevend zorgt voor een soort opgelucht gevoel en doet beseffen dat ik naar Pulp gewoon op geheel andere wijze luister en dat dat wel degelijk kan aanslaan alleen anders.
His 'n' Hers is simpelweg een fijn plaatje dat gevolgd zou worden door een nog net iets fijnere

WWL

WLL bij mij ook duidelijk de minste. Maar nog wel prima. 4.0.

De andere drie zijn een gouden drie-eenheid van Britpop.


DM

Waar ik bij de vorige platen van Pulp (voor zover ik ze ken) nog kon zeggen: "nou, ik vind het prachtig, maar als anderen hier niet kapot van zijn kan ik dat óók wel begrijpen", straalt deze plaat een ijzeren zelfvertrouwen uit: "nú hebben we eindelijk de plaat gemaakt die we altijd al in ons droegen, dit is onze klasse, en als je dit niet goed vindt of negeert heb je alleen jezelf ermee." Elf killer-songs, synths die even cheesy als slim zijn, teksten die alle hoeken van het unieke Jarvis-Cocker-gevoelsuniversum verkennen, en produktioneel tot in de puntjes verzorgd. (Die laatste factor mag niet onderschat worden: Ed Buller deed ook al het superbe klinkende eerste album van Suede, en dat hoor ik terug in de sound van de "orkestrale" gitaar op Do you remember the first time?, Pink glove en het slotnummer.)
        Maar vooral is dit voor mij de plaat van Jarvis Cocker. In de jaren 80 herkende ik zoveel van mezelf in de teksten van Morrissey, en in de jaren 90 werd die rol overgenomen door Cocker als meester in het observeren, diagnosticeren en fileren van dysfunctionele relaties – zelf had ik die gelukkig achter me gelaten, maar de herinnering daaraan zal altijd vers blijven, en de bijna associatieve manier waarop Cocker zijn blik op eenzame mensen richt raakt nog altijd een snaar.
        "Trudging slowly over wet sand / Back to the bench where your clothes were stolen", wàt een triestigheid – Morrissey, Everyday is like Sunday, zo ontzettend herkenbaar voor wie zijn jeugd associeert met Zondagmiddag Buitenveldert van Frans Halsema (of voor mijn part met De avonden). En nu dan Jarvis Cocker: "while children play outside and wait for their mothers to finish with lovers and call them inside for tea", wàt een geestdodende ranzigheid. Meesterlijk, aan deze man heb ik mijn stem geleend.