Rod Stewart - When We Were the New Boys (1998)

Wat is dit? Ik kan nog geen middagje voetballen of het oproer breekt gelijk los?

Iggy, ik laat je in al je berichten je eigen mening, het wordt op prijs gesteld als je mij in ieder geval ook mijn mening laat.

Mijn mening is er in ieder geval dusdanig op gestoeld, dat ik geen kuddegedrag vertoon. Soms ben ik het eens met een (grote) meerderheid, soms niet maar ik beoordeel altijd op eigen waarnemingen, zonder dat het mij kan schelen of anderen het daar dan mee eens zijn of niet.

Jij schurkt graag aan tegen de meerderheid en meent dan het recht te hebben tot katten of steken onder water tegen andersdenkenden, maar mij heb je daar niet mee. Ik sta voor wat ik ergens van vind. Als je het niet erg vind. Je hoeft het (per album verschillend) er niet mee eens te zijn, dat mag. Maar ga dan niet lopen zeiken of mijn beoordeling tot het geven van punten in twijfel trekken.

Het is namelijk echt veel te gemakkelijk om dit album naar de wangedrochten van Rod Stewart te verwijzen, blijf ik vinden. Daar komen andere cd's eerder voor in aanmerking. When we are the new boys is over het algemeen een stevig album met prachtige covers van (destijds) modernere artiesten, anders dan de oude bekende paden (oude soul) die Stewart over het algemeen koos.

In die zin is het tegendraads ten opzichte van zijn eerdere albums. Er wordt, globaal gesproken, een einde gemaakt aan disco-tendenzen, de verschrikkelijke jaren '80 producties en er wordt goed op gemusiceerd.

Over het algemeen zeg ik, niet alle nummers zijn even goed gelukt, sommigen vind ik ook 'over the top'.

Dat Stewart Ooh la la nog eens aan het vinyl toevertrouwd, beschouw ik als een combinatie van een eerbetoon aan het net een jaar eerder overleden Faces-lid Ronnie Lane en Stewarts wens het ook nog eens te zingen. Ooh la la was ook de titel van het laatste Faces album en het nummer wordt daarop niet gezongen door Stewart.

Met deze versie laat hij horen het 25-jaar later alsnog beter te kunnen dan The Faces zelf dus wat is daar mis mee.
Ik ga niet elk nummer afzonderlijk nog eens benoemen, maar ik vind het een zeer geslaagd project, eigenlijk een beter album dan de zouteloze jaren '80 albums van Stewart, waar hij er ook heel wat van heeft gemaakt.

Edit: zelfs de grootste azijnpissers in beoordelingen, de redacteuren van The Great Rock Discography, waar over het algemeen niet wordt gekeken op een (zware) onvoldoende meer of minder, geven When we are the new boys zelfs een 7, één van de hoogste cijfers voor een Rod Stewart album ooit. Dat is nu weer eens aardig om te lezen!

Het album werd in 1998 ook goed ontvangen, zeker in het thuisland waar het een grote hit werd.

Je hebt uiteraard volkomen het recht dit album goed te vinden Hans. Wat mij betreft geen twijfel daarover.
Ik denk alleen wel dat je kan discusseren over de euforie die ontstaat als Rod eens in de zoveel tijd met een "rockalbum" op de proppen komt.
''Hoi hoi !! Rod komt eindelijk weer eens met een rockalbum.... dus de vlag kan uit. Dit moet wel goed zijn.''
Op deze plaat laat hij inderdaad eindelijk weer eens de ''Rock Stewart '' zien, maar is het ook daadwerkelijk zo geweldig ?
In mijn geval zeg ik nee. Het zijn bewandelde paden. Het is geen toevoeging over het algemeen.
Er is te weinig creativiteit gebruikt om dit daadwerkelijk te laten slagen.
Muzikaal en ook stemtechnisch is het niet verkeerd, de nummers worden nergens verkracht.
Maar waar is de uitdaging om het net even anders te doen ?
Dat is eigenlijk mijn grootste bezwaar.

Rod Stewart terug naar de rock, prima. Maar naar mijn idee niet op deze manier.

Ik spreek waarschijnlijk voor mijn beurt, want je berichtje was voor Iggy, maar wilde het toch nog even toelichten.

[moderatorknip]


Hier wordt een "smaakvraag" beantwoord en elk antwoord is natuurlijk prima.


Rod Stewart kiest voor andere muzikanten, voor andere (moderne) songwriters en voor een ander repertoire, dat in aanpak sterk afwijkt van alles wat er van Stewart is verschenen tot dan toe.
Het is m.i. onmogelijk om dan nog te spreken van "bewandelde paden", "weinig creativiteit" of geen "uitdaging".
Het is feitelijk onjuist, omdat er nog nooit zo'n album in deze opzet van Rod Stewart was verschenen (ik hou me aanbevolen voor het tegendeel). Je mag er uiteraard niets aan vinden, dat is iets anders. Maar je kunt hem niet betichten van geen creativiteit of desnoods geen lef. Sterker nog, het was een behoorlijke gok van Stewart om voor zijn fans te durven komen met nummers van artiesten die vallen onder de verzamelnaam "alternative".

Kijk, nu gaat het weer over de plaat Dat stemt mij vrolijker.

Ik denk dat het alternatieve wat je benoemt Hans, wel meevalt.
Oasis was tijdens deze release Uk's meest succesvolle band.
Weak was ook een ferme hit in mijn herinnering.
Het maakt ook niet uit. Mij pakt het niet, en ik hoor geen wezenlijke verbetering.

Hoe dan ook, zie het niet als een boycot tegen Rod Stewart. Ik denk gewoon dat de man veel beter kan. Dat heeft hij namelijk in het verleden wel bewezen.
Ik vind het overigens een bijzondere vent (grappig), maar laat zich volgens mij te veel leiden door de flow v/h moment.
Die vreselijke songbook albums (hoe geloofwaardig wil je nog zijn) hebben weinig goed gedaan aan de reputatie van Rod de rocker, en er moet eerlijk gezegd heel wat gebeuren om dat weer enigzins recht te breien.

Ik hoop van ganser harte dat het hem lukt met zijn nieuwe plaat, en dat meen ik oprecht.

Maar even een iets uitgebreider commentaar bij dit album.Vooropgesteld dat ik geen Rod Stewart graad heb ,maar dit album heb ik ooit eens voor weinig bij de kringloopwinkel meegenomen.Ik was wel benieuwd naar de uitvoeringen van Cigarettes & Alcohol ,Weak en What Do You Want Me To Do?De eerste en de laatste zijn goede uitgevoerde covers al blijven de originelen beter.Weak verliest zijn kracht in deze versie.Waar de Skunk Anansie versie power uitstraalt reutelt Rod hier een beetje en is zijn stem,wat anders zijn grootste wapenfeit is ,hier uitermate zwak.De rest van de nummers zijn redelijk uitgevoerd ,maar blijven niet hangen.Met Rocks maakt Stewart zich zelfs belachelijk.De opener en de afsluiter zorgen ervoor dat ik nog wel een beetje nieuwsgierig blijf naar de rest van man's oeuvre ,maar een enorme drang om direct er volop in te duiken heb ik dan weer niet.Misschien met het verschijnen van het nieuwe album.2 sterren voor deze.

De discussie was hier nogal hoog opgelopen, dus ik heb even ingegrepen. Had eigenlijk eerder gemoeten, maar gelukkig waren er nog heel wat users die het hoofd cool wisten te houden hier. Dank daarvoor.

Nu weer verder over deze plaat en laten we het niet meer op een vervelende manier persoonlijk maken.

En so let it be.

Nu had ik deze de laatste maanden al weer eens een paar keer ingelegd, maar ineens ontstond er een levendige discussie over dit album, die inmiddels weer verwijderd is.
Hetgeen mij er toe zette om hem dan nog maar eens in te leggen.
Ik ben het dan met de meerderheid dit keer oneens, want ik vind het best een redelijk album.

Waar Rod je nog vroegerder vooral met de ballads wist te raken, doet hij dat hier juist niet.
Secret Heart en Shelly My Love zijn kleffe, op de verkeerde manier ballads, die je de tanden van het glazuur doen springen.
De uptempo nummers hier vind ik toch weinig mis mee, ook al zijn het dan covers.
Met Cigarettes And Alcohol (Oasis), Rocks (Primal Scream) en Hotel Chambermaid (weet ik niet) zijn aanstekelijk en zing ik gerust mee.
Ook Weak (Skunk Anansie) is goed gedaan.
Zijn eigen Ooh La La mag hij ook gerust opnieuw doen van mij (wordt tegenwoordig wel meer gedaan) en When We Were The New Boys doet me wat denken aan Rhythm Of My Heart.
In zijn geheel zeker geen slecht album al zeg ik het zelf.

Aan de Songbook serie etc. ben ik overigens nooit begonnen en zal ik ook niet meer doen ook.
Goeie herinneringen moet je niet laten verpesten.
Ben overigens benieuwd naar zijn nieuwe album.

[modknip, laten we het bij het album houden]

Nu nog even terug naar de de cd. Voor de beruchte bezem weer komt.

De covers op deze plaat vind ik dan weer geheel niet geslaagd. In het verleden wist Stewart juist vaak de nummers zo een draai te geven dat het leek of ze uit zijn pen kwamen. Of dat de nummers voor hem geschreven waren. Hier vind ik dat hij de nummers niet naar zijn hand zet of kan zetten.

Het idee volgens de info van het cd hoesje was om de spirit terug te halen van zijn klassieker Evry Picture Tells A Story. Nou ik voel het niet. En hoor het al helemaal niet. De nummers schieten er gewoon te kort voor.

Persoonlijk zou ik het liefst zien dat hij weer een plaat zou maken met Ronnie Wood. Meschien dat je dan de echte Spirit voor een gedeelte terug zou krijgen. Zie de unplugged cd

When We Were the New Boys is een prachtig nostalgisch getint nummer. Dat beloofde veel voor de jaren daarna, het liep compleet anders. Qua artistiek, inspiratie en spirit belandde hij in een diep dal en een vorm van keelkanker die hem zijn handelsmerk, zijn stem, dreigde te ontnemen waardoor hij opnieuw moest leren zingen droeg daar zeker aan bij. Zijn muzikale weg leek een doodlopende weg totdat hij begon aan zijn autobiografie, een boek met boeiende verhalen, geestig en lots of humor. Dat was het duwtje wat hem weer driftig liet componeren en schrijven. Met fraaie nummers op Time en Another Country tot gevolg en de vooruitzichten voor zijn komende plaat Blood Red Roses, heb er al 4 nummers van gehoord, zijn om te smullen. Zo'n 13 jaar was Rod muzikaal van het padje, nu zijn de tijden van When we Were the New Boys weer volop aangebroken.

Mijn eerste reactie bij deze plaat was vrij vlak, daarna begon ik hem toch meer en meer te draaien en waarderen en momenteel ben ik erg erg van onder de indruk. De keuzes van de nummers zoals al gezegd door Hans zijn gewaagd en opwindend, de muzikale invulling is buitengewoon fraai en bij ( het zelfgeschreven) titelnummer is het een machtige combinatie van nostalgie, spontane glimlach, trots en essentie. Apart ook dat de waardering hier akelig laag is en die nu eens niet wordt gevolgd door recensies van bladen met status. Die zijn over het algemeen erg te spreken over dit album, de conclusie in bijvoorbeeld Oor was; nooit gedacht dat ik nog eens zoveel genoegen zou beleven aan een nieuwe plaat van Rod Stewart. Gelukkig ben ik eigenwijs genoeg om mijn eigen oren te geloven en mijn eigen gevoel te volgen; die hebben dit album in mijn top 10 albums van Rod doen belanden.

Ooh La La is een magistraal eerbetoon aan Ronnie Lane, When We Where the New Boys heeft een vette link met de spirit en ondeugendheid van de Faces, de inspiratie laait hier hoog op!

Echt een poos uit het oor verloren, maar blijkbaar niet uit het hart na een luisterbeurt gisterenavond. Zomaar, spontaan. Zoveel beter dan de meeste 80 jaren platen qua musiceren, lef, spelplezier. Rockplaat met ballen, wat een fijne, smaakvolle ( en oprechte ) versie van Ooh La La en heerlijk, nostalgisch getint titelnummer.

Sowieso een 'vlammend' begin ( kunnen de Nederlandse voetbaldames hopelijk zo meteen overnemen hihi ), de eerste 3 nummers zetten meteen een erg lekkere toon.

Jeetje best een prima album dit, ik kwam 'm tegen in de grabbelbak voor een paar kauwgomballen. Ik blijf zeggen dat Rod de ultieme stem heeft voor een bluesrock band. Dat laat hij hier ook weer goed horen. Een nummer als Rocks past goed bij zijn stem en ik vind deze versie zelfs mooier dan het origineel. Is het allemaal muzikaal hoogstaand? Neuh, maar wel erg lekker en muziek is er ook om gewoon lekker van te genieten zonder poespas. Alleen een flauwe nummer als Superstar had van mij niet gehoeven, ik rook al jaren niet meer en heb dus ook geen aansteker meer op zak om te gebruiken tijdens het zwijmelen. Ik houd sowieso niet van die zoetsappigheid maar toch... De uptempo nummers zijn hier het beste en de ballads halen het gemiddelde naar beneden, daar krijg ik af en toe wat een BZN gevoel bij. Daar zijn ook liefhebbers voor maar ik hou he tbij de uptempo nummers. Ik begrijp wel wat dat er mensen zijn die dit helemaal niks vinden maar er staan hier toch echt een paar toffe nummers op. De Mike Scott cover is ook wel een verrassing. It's hit and miss op dit album...