Sonic Youth - Dirty (1992)

En of !
Ik heb slechts 5 albums van Sonic Youth, maar dit is wmb toch hun beste. Niet op de laatste plaats door heerlijk geschreeuw van Gordon; luister bv. naar Orange Rolls, Angel's Spit

Ik ben een relatieve nieuwkomer bij Sonic Youth, tot een half jaar geleden had ik alleen ooit Daydream Nation geluisterd. Wat ik begrijp zorgt dit album voor wat verdeling onder de fans, Ik las zelfs geluiden als ’Sonic Youth are total sell outs’. Hoe je een sell out kan zijn met zo’n onvriendelijke sound is mij toch een klein raadsel, maar de productie van Butch Vig (producer van Nirvana’s Nevermind) schijnt er invloed op gehad te hebben. Het is nog wel een behoorlijk ruige bende, maar toch merk ik dat ook ik wat meer aangetrokken wordt door de collega-albums. Het heeft niet die dreigende, scheurende impact op mij als hij vroege werk, maar ook niet een uitbundigheid van die geniale begraven melodieën. Het venijn is er nog steeds, maar misschien is het een en ander wat teveel berekend. Het is echter wel gewoon een sterk album, met meerdere opwindende passages. Favoriete nummers: JC, Sugar Kane, Theresa's Sound-World.

Ik heb een beetje hetzelfde als aerobog, bovendien vind ik het behoorlijk inkakken na Youth Against Fascism. Niet mijn favoriete Sonic Youth dit, maar Theresa's Sound-World en Sugar Kane zijn wel twee briljante nummers, dus toch nog een voldoende.

Ik weet niet waar het aan ligt, maar hier ben ik iets minder fan van. Ik heb het gevoel bij het luisteren van dit album dat dit eigenlijk een grote verandering is, zelfs tegenover Goo. Veel elementen vallen gewoon weg, nieuwe worden toegevoegd. Natuurlijk moet je als groep evolueren, maar daardoor heb ik het gevoel dat het typische Sonic Youth-geluid van de eerste 7 albums weg valt, en het rauwe ook wat wegvalt. Er is een drumstel toegevoegd dat ik niet herken van de vorige albums. De stem is veel meer op de voorgrond aanwezig. Het geheel of het gitaarwerk voelt een stuk trager aan, en de noise invloeden lijken kleiner.

Het voelt gewoon meer als traditionele alt-rock aan zoals de tien jaar erna nog heel veel zouden volgen. Sugar Kane, JC en Chapel Hill zijn nog goed, misschien Purr, Theresa en On The Strip ook, de rest vind ik niet echt memorabel. Ik vind het gewoon geen album waar ik bij kan wegdromen.

Misschien een ideaal album om voor de liefhebbers van 2000's alt-rock etc. aan te raden, maar voor mij heeft dit minder te bieden.

Grappig, deze heeft wat meer aansluiting met de grunge en is iets gepolijster dan eerder werk, maar de link naar 2000's alt-rock zou ik niet direct leggen. Zo veel veranderd er verder toch niet in de sound?

Het is vooral anders geproduceerd, met veel meer ruimte tussen de instrumenten en daardoor meer definitie. Op de oudere platen was dat wel anders, en op voorganger Goo staan enorm veel partijen over elkaar heen (ze wisten zich niet zo'n raad met het plotsklaps verveelvoudigde budget en sloegen dan maar aan het overdubben).

Hier nog wat artwork van dit album en zo. Niet alles echt geschikt voor kindertjes...