Michael Jackson - Bad (1987)

Jackson heeft natuurlijk wel een paar ongelofelijk goede songs op zijn naam staan dus dat is volledig begrijpelijk.

Het is net zoals de vele megamixen die voorbij komen. Altijd maar de Billie jean’s, Black or white’s Smooth criminals etc.
Wat nou King of pop?
Voor mij zal hij nooit de king of pop zijn.
Michael was een Soul/ Funk Zanger.
Suikerzoet:
You are not alone
Man in the mirror
Whaterver happens
Heal the world.
Niet voor mij bestemd.
Geef mij maar de echte Michael:
Funk/Soul:
Off the wall
Rock with you (original mix)
That’s what you get for being (polite) ( The Jacksons)
Destiny (The Jacksons)
Blues away (The Jacksons)
Show you the way to go The Jacksons)
Baby be mine
The lady in my life
Get it together (Jackson 5)
All I do is Think of you (Jackson 5
Human nature
P.Y.T. ( Pretty young Thing
Wanna be startin’ somethin’
One day in your life
You are there
Dreamer (The Jacksons)
In ieder geval een groot deel tot
Thriller.
Met uitzonderingen, Liberian Girl, Who is It, in the closet.
En dan heb ik het nog niet over de demo’s
Hot street
Nite line
Got the hots
She’s trouble.
Zelfs The Girl is mine is lekkerder dan die suikerzoete nummers.
Dat was Michael op zijn best.

Want One Day in Your Life en zeker The Lady in My Life zijn niet suikerzoet? Voordeel van die laatste is, dat ik die nooit hoef te skippen.

En Man in the Mirror is zeker niet suikerzoet!

Eens!

Jackson had altijd al een handje om dergelijke songs te pennen.
Als tiener vond ik die songs prima te behappen.
Inmiddels ben ik dat al lange tijd ontgroeid en kan ik Bad amper aanhoren.
Het is niet slecht maar ik associeer het met mijn tienerjaren en toen was mijn muzieksmaak een totaal andere dan tegenwoordig, wat ook vrij logisch is.
Vreemd genoeg kan ik zijn zachte kant wel waarderen op Thriller en Off the Wall maar op Bad spat het glazuur van mijn tanden.

Klopt, het is eerder wat pathetisch. Maar prima vergeleken met Heal the world.

Dit vind ik altijd een wat vreemde stelling. Ja ik begrijp dat je muzikale pallet een stuk uitgebreider dan wel gevarieerder is geworden in de loop der jaren. Maar dingen die je juist in je tienerjaren mooi vond nu niet meer mooi vinden? Dat vind ik wat raar. Juist in die jaren maakt muziek een enorme impact op je lees (en ervaar ik zelf) vaak. Dat je er later anders naar luistert geloof ik best. Ik vind de muziek die ik in die jaren leerde kennen nog steeds even mooi als toen. En ja, dat heeft ook zeker veel met nostalgie en emotie te maken. Maar dat is voor mij onlosmakelijk verbonden met muziek.

Tsja ik ben flink verder ontwikkeld en best een ander persoon dan in mijn tienerjaren. Dat geldt ook voor mijn muzieksmaak en bijgevolg zijn er aardig wat dingen van toen waar ik nu veel minder mee kan. Dat muziek in die jaren een grotere impact heeft dan later, al zou dat zo zijn (al heb ik voor mezelf daar twijfels over), dan zie ik niet in wat dat uitmaakt. Bijv. Disintegration van The Cure is onlosmakelijk verbonden met de persoon die ik toen was, ik kon dan heerlijk zwelgen in zelfmedelijden over meisjes die me niet wilden. Daar heb ik nu geen connectoe meer mee.

Ff hele andere vraag tussendoor: ik zag videoclips van de Bad tour die ik wel cool vond. Daar zong hij nog 100% live. Waarom is er eigenlijk nooit een volwaardige live elpee van MJ verschenen?

The Jacksons - Live (1981)

Is van de Triumph tour. Draait al volledig om Michael incl. Off the Wall materiaal en is de basis voor zijn latere solo tours, maar beter (vind ik dan..). De opening van Bad tour in Yokohama (is dvd van) lijkt er erg op. Halverwege Bad tour nam het playbacken al toe om maar niet te spreken van alles wat volgde.

Ja, die van The Jacksons ken ik wel. Maar dat is nog niet MJ als superster en de bijbehorende iconische hits. Kennelijk zijn er gewoon geen opnamen voorhanden die bij die status passen omdat hij, hoe pijnlijk ook, eigenlijk vooral stond te playbacken.

Omdat de man nooit in de 80's volledig live song tijdens zijn shows. Ook de Bad tour (waar ik ook bij was) was deels playback.

zonde eigenlijk.

Ik bedoelde ook mijn jonge tienerjaren, grofweg de basisschoolperiode.
En ik weet ook dat geldt zeker niet voor iedereen.
Toen een klasgenoot ergens begin jaren 90 aankwam zetten met Appetite for Destruction ging er een hele andere wereld voor mij open.
Hoewel ik een vrij brede muzieksmaak is de popmuziek van de jaren 80 en 90 daar geen onderdeel meer van.
Dat geldt wel voor een heel aantal metal en rockplaten van begin jaren 90. Mijn late puisterige puberleven was doordesemt met platen uit het ruigere genre.
In Watt Magazine - de opvolger van Meltdown - had in het voorwoord van de eerste uitgave het volgende geplaatst; we behandelen veel bands, als er maar (harde) gitaren in voorkomen.
Daar viel voor mij niks in te brengen.

Hoorde net op de radio Another part of me. Jeetje, beetje in de vergetelheid geraakt en wellicht ondergesneeuwd door andere hits van dit album. Lekker nummer en misschien wel een van de beste songs ever van de King