Michael Jackson - Bad (1987)

Just good friends vind ik wel erg tof hoor, heb alleen met Speed demon nooit wat gehad.

Speed demon vind ik geweldig! Just good friends is voor mij de draak op dit album! vanaf moment 1 de skipper.

De 25th anniversary uitvoering is overigens veel interessanter dan de special edition waar jij op doelt Nr.4. Dit is inderdaad een vrij irritante toevoeging op dat album met interviews en snippets van niet uitgebrachte songs. (die is er ook van Thriller, net zo vervelend)

Misschien eens tijd voor een 2e beluistering zo na 35 jaar?
Stevie zorgt voor plezier in een verder overgeproduceerde plaat vind ik. Ik denk dat ik 'm daarom fijn vind. En ik heb een zwak voor Stevie.

Wat was ik hier fan van in 87,88..., ik kan mij nog herinneren dat het tijdschrift Top 10 voor de release van het album een vinyl plaat had toegevoegd met stukjes van elk nummer van het album waardoor de hype en het wachten nog groter werd. Daarna stond eigenlijk heel 1988 in het teken van Michael Jackson, de clips, de singles, Moonwalker de film, de biografie, de concerten...
Tegenwoordig vind ik de opvolger muzikaal gezien een stuk beter maar ik luister Bad nog steeds met veel plezier.

Ik luister de plaat nog met regelmaat, dus daar ligt het niet aan. Ik ben ook liefhebber van (de vroege) Stevie, maar dit nummer is echt niet mijn ding..... 2 top artiesten met zo'n slap nummer. Net als Ebony & Ivory een dikke teleurstelling.

Ja, die vind ik ook niks. Dan is "What's that you're doing" heel wat leuker.

Beluisterd in mijn 1001-Album-Challenge.

Het is werkelijk opmerkelijk hoeveel liedjes en teksten men zich in na 35 jaar kan herinneren.
Ik heb dit album op repeat beluisterd toen uitkwam; ik was pas 8 jaar oud en een mega fan van Michael. En na al die jaren kon ik elk nummer meezingen en/of mee-neuriën, behalve "Leave Me Alone", waarvan ik net ontdekt heb dat deze niet op de cassette (!) release stond.

Nu ik het terugluister, herken ik echt hoe mijn muzieksmaak en -kennis in de loop der jaren zijn veranderd. Waar ik als kleine jongen de song "Bad" verreweg het beste vond van het album, is het nu een van de mindere nummers in mijn oren.

BAD is Michael Jackson die iets minder funky en een beetje meer pop/rock werd. Nu is de poppy-kant ok, maar ik ben eigenlijk meer verbaasd hoe goed zijn stem past bij de meer rockende nummers als "Dirty Diana", of het bijna prince-achtige nummer van "Speed ​​Demon". En deze nummers zijn, samen met "Man In The Mirror", echte hoogtepunten van het album.
Andere nummers die een glimlach op mijn gezicht toveren zijn "Smooth Criminal" en "The Way You Make Me Feel"

Maar om even de nostalgie opzij te zetten, dit is zeker niet in alle opzichten een geweldig album. Ik vind nummers als "I Just Can't Stop Loving You" een lusteloos niemendalletje, "Just Good Friends?" bijna onmiddellijk vergeetbaar en "Another Part of Me" voelt erg geforceerd en onnodig aan op het album.

Uiteindelijk heeft het album meer pieken dan dalen, en - aangezien hij 9 van de 11 nummers zelf schreef - laat het zien dat Jackson een getalenteerde songwriter was.

Was wel een no1 hit dat lusteloze niemendalletje...

Ik was destijds zo'n grote fan dat ik het tegenwoordig lastig vind om te bepalen of het nou zo'n goed album is of dat het allemaal jeugdsentiment is. Ik luister het nog steeds met plezier maar dat komt ook door alle herinneringen die er aan kleven, zenuwachtig Countdown kijken met de videorecorder in de aanslag als er een nieuwe clip was aangekondigd, alle singels lopen op de dag van verschijnen....

Toen Dangerous verscheen was mijn muzieksmaak al behoorlijk veranderd en destijds ging die compleet langs mij heen maar dat album klinkt toch een stuk volwassener dan Bad.

En I Just Can't Stop Loving You is geen luisteloos niemendalletje!

Het geluid van Speed Demon knalt geweldig uit de boxen. Ook wel een zwak voor "Librarian Girl", maar het zal mijn voorkeur voor academische vrouwen met brillen zijn, zeker.

Wat Bad - het begint al met de titel - zo Good maakt is dat Michael Jackson hier zijn fucked up geest dichter dan ooit nadert, lijkt het. Dirty Diana, doodeng! Man in the Mirror, de emotie, de zelfhaat. Hij wist dat ie Bad was. (En ja, gezien zijn jeugd, leven, etc, was er ook bijna geen andere uitkomst, vrees ik.)

Edit: ik vond 'm in de kringloop op originele cassette. De cassettekwaliteit doet niks af aan het vette geluid. Knappe productie hoor.

Dit is wel een hele mooie, dyslectische woordgrap

Goed om te horen dat ik niet de enige ben die al sinds jaar en dag keihard 'Librarian Girl' zingt

Om nog maar te zwijgen van die film met Arnie, Conan the Librarian

Ghehe wow!

Michael Jackson, de onbetwiste Koning van de Pop, heeft door de jaren heen een onuitwisbare stempel gedrukt op de muziekwereld. Zijn carrière, die al op jonge leeftijd begon, bereikte een hoogtepunt met het uitbrengen van verschillende iconische albums. Eén van die albums is ‘Bad’ uit 1987, een meesterwerk dat de grenzen van popmuziek verlegde en zijn status als superster verder verstevigde. Met een reeks hits die de tijd hebben doorstaan, blijft dit album een essentieel onderdeel van zijn oeuvre.

Het openingsnummer ‘Bad’ zet meteen de toon met zijn energieke en strakke ritmes. Dit nummer is doordrenkt van zelfvertrouwen en kracht, wat Jackson’s onmiskenbare bravoure onderstreept.
‘The Way You Make Me Feel’ volgt, even swingend maar met een iets subtielere dynamiek. Het nummer heeft een aanstekelijke groove die niet direct hetzelfde rauwe randje van ‘Bad’ heeft, maar daardoor niet minder pakkend is.

‘Speed Demon’ doet een stap terug qua overtuigingskracht. Hoewel het ritme strak is, mist het de scherpte die de vorige nummers kenmerkte, waardoor het minder impactvol overkomt.
‘Liberian Girl’ biedt een zachtere, romantische kant van Jackson. Echter, voor mij persoonlijk voelt dit nummer te zoet en sentimenteel aan, wat het minder memorabel maakt.

‘Just Good Friends’, een duet met Stevie Wonder, herstelt enigszins de balans. Hoewel niet het sterkste nummer op het album, brengt het de chemie tussen beide artiesten goed over, wat het de moeite waard maakt.
‘Another Part of Me’ brengt de swingende energie weer terug. Dit nummer is een heerlijke mix van ritme en strakke productie die Jackson’s karakteristieke sound benadrukt.

‘Man in the Mirror’ is een van de meest iconische nummers van het album, mede dankzij de introspectieve tekst en de krachtige uitvoering. De strakke opbouw en de boodschap maken het tot een tijdloze klassieker.
‘I Just Can’t Stop Loving You’, met Siedah Garrett, is een prachtige ballad. De melodie en de samenzang creëren een intieme en warme sfeer die oprecht en aangrijpend is.

‘Dirty Diana’ toont Jackson’s veelzijdigheid. Dit nummer, met zijn rockinvloeden, swingt op een manier die tegelijkertijd bescheiden en intens is, wat het een van de hoogtepunten van het album maakt.
‘Smooth Criminal’ is ongetwijfeld een van de beste nummers van Michael Jackson. Het strakke ritme, de unieke beat en Jackson’s energieke uitvoering maken het een meesterwerk dat nog steeds indruk maakt.

‘Leave Me Alone’ sluit het album sterk af. Dit nummer heeft een krachtige swing en een duidelijke boodschap, wat het tot een waardige afsluiter van een indrukwekkend album maakt.

Wat mij bijzonder aanspreekt aan ‘Bad’ is hoe het album verschillende muziekstijlen naadloos met elkaar weet te verweven. Van pop en rock tot soul en funk, Jackson laat op dit album horen dat hij alle genres meester is. De productie, mede door Quincy Jones, is strak en helder, wat bijdraagt aan de tijdloze kwaliteit van het album.

Samenvattend is ‘Bad’ een album dat vooral schittert in zijn hits. De strakke, swingende nummers grijpen je direct en laten niet los, terwijl enkele andere tracks iets minder spannend zijn. Toch blijft ‘Bad’ een essentieel onderdeel van Michael Jackson’s discografie, en een bewijs van zijn uitzonderlijke talent en invloed.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Mooie recensie hierboven die ik grotendeels onderschrijf , ik kom ook op 4 sterren uit. Wel 1 kritiekpuntje: Liberian Girl is natuurlijk niet te zoet en sentimenteel , maar juist prachtig ontroerend en krachtig, 1 van de hoogtepunten. Absoluut hoogtepunt idd nog altijd Smooth Criminal.

Ik heb vandaag mijn eerste Michael Jackson album in zijn geheel beluisterd! Hee Hee!

In de jaren '80 had ik een pleurishekel aan Michael Jackson, George Michael, Prince en Madonna en noem alle supersterren toendertijd maar op, ik zat meer in de Voivod en Celtic Frost hoek maar dan stond je toch te shoegazen op het schoolfeest.

Bad staat bol van commerciële pop en alle liedjes zitten goed in elkaar. Het geniale heb ik nog niet ontdekt, maar wellicht als ik een tweede album beluister komt het allemaal goed.

Het is nooit te laat om opnieuw te beginnen!

Wel met de juiste plaat verder gaan dan. Met een verkeerde keuze (Invincible, Dangerous of een van zijn posthume albums) kan het zomaar mis gaan. Thriller ligt voor de hand antuurlijk, maar ik zou zeker ook Off the wall aanraden.

Is toch gewoon een super album? 4,5 sowieso.

Bad verkocht weliswaar minder dan Thriller (maar dat record kon niet meer verbroken worden) maar ik denk dat het tot de 10 best verkochte albums ooit behoort. ik vind het ook minder dan Bad, de productie is wat mechanischer maar het is wel veelzijdiger dan zijn vorige albums.
Bad leverde liefst 9 hitsingles (meer dan Thriller), enkel Just Good Friends, het minste nummer op dit album werd (begrijpelijk) niet op single uitgebracht.

Hoewel ik nooit meer platen van Jackson beluister - ik ben het ontgroeid denk ik - kunnen grote delen van Off the Wall en Thriller mij nog steeds bekoren.
Was de eerste een fraaie combinatie van funk, pop, disco en R&B, bleek Thriller nog wat uitgebalanceerder in elkaar te steken.
Voor Thriller was ik te jong, die plaat bleek ik later te ontdekken, Bad kreeg ik als cassettebandje voor mijn 10e verjaardag.
Dat album heb ik destijds grijsgedraaid. Gek genoeg kan ik die plaat nu amper meer aanhoren, niet alleen mis ik warme productie van zijn twee voorgangers, met The Way You Make Me Feel, Speed Demon en Just Good Friends staan er voor mij ook enkele misperen op.
Bad ontbeert de sound die ik zo kan waarderen in de twee voorgaande worpen van Jackson.
Met Bad maakte de beste man weliswaar een bijna perfecte popplaat, het heeft bij mij de tand des tijds niet overleeft. Off the Wall en Thriller ''aged very well'' voor Bad gaat die vlieger niet op, maar dat is persoonlijk.
Echter staat er genoeg fraais op dit schijfje om er alsnog een dikke voldoende aan mee te geven.