Michael Jackson - Bad (1987)

Vandaag dit album voor een euro gescoord op de plaatselijke rommelmarkt. Bad was het allereerste album dat ik in mijn bezit had, op een TDK-bandje van 90 minuten aangevuld met het beste van George Michael's Faith.

Blijft toch wel een erg sterk popalbum. Speed Demon en Just Good Friends vind ik wat minder, maar verder alleen maar voltreffers en meezingers.

Michael die de rockkant op gaat, het beviel me allerminst. Vind dit persoonlijk een van zijn mindere albums. Titelsong is weinig memorabel en van Man in the Mirror krullen mijn tenen. Dirty Diana vind ik zijn slechtste track ooit. Kom ook maar net uit op een hele krappe voldoende. Tracks als The Way You Make Me Feel, Liberian Girl en Smooth Criminal maken weer veel goed.

Jammer dat de song 'Streetwalker' normaal gezien niet op het album zou gekomen zijn, maar pas later werd toegevoegd, super leuke song.
Speed Demon is nog beter.
De echte parels zijn Dirty Diana, Man in The Mirror & Leave Me Alone.
Het hoogtepunt: Smooth Criminal!
Bad is het minste van het hele album: Jammer dat er geen duet met Prince was gekomen, maar Prince zei dat het zonder hem ook wel "hell of a song" ging worden. Hell of a song is toch iets anders hoor.

Michael Jackson die plots op een cover staat als een ruige, stoere rockster. Sommige vonden het supergaaf, sommigen stoorden hen er aan in '87.

Geen enkel slechte song op dit album, alles zo goed als perfect en altijd een speciaal gevoel bij het horen van dit album.

Michael Jackson word "Bad"

Michael Jackson het kleine lieve ventje uit The Jackson 5, die doorbrak met het zeer fragile Ben,een geweldig album afleeverde met Off the Wall en uitgeroepen werd tot "The King of Pop" na Thriller probeert die status te consolideren met Bad.

Bad is een album dat een stuk agerresiever is dan al het andere werk van hem, het lijkt net of hij wil bewijzen dat hij meer kan dan op Soul georienteerde Popmuziek te maken op Thriller had hij al een paar uitstapjes richting rock Beat It en Thriller gemaakt, maar op Bad wordt de electrische gitaar veelvuldig uit de kast gehaald en ook de Dance invloeden zijn niet van de lucht.

Nummers als Bad, The Way You Make Me Feel, Another Part of Me, Smooth Criminal en voor al Dirty Diana klinken te geforceerd naar mijn mening. Dan probeert hij met Man in the Mirror ook nog maatschappij kritsch te zijn en Liberian Girl is wat mij betreft een niemendalletje dat kant nog wal raakt.

De productie maakt nog wel veel goed de top producer Quincy Jones zat wederom achter de knoppen en dat is nu eenmaal een geluidskunstenaar dus over het algemeen klinkt het allemaal wel ok.

Is dit dan een slecht album.....?????
Nee, dat is het zeker niet het is wat geforceerd en hier en daar lijkt Jackson de weg een beetje kwijt waarbij hij bijgestuurd word door Quincy Jones. Op de misser Liberian girl na is het best een redelijk album en het duet I Just Can Stop Loving You met Siedah Garrett is schitterend en oprecht, maar dan is er ook nog Leave Me Alone waarbij de eerste tekenen van "paranoia" toch wel zichtbaar worden.

Jackson wil alleen gelaten worden, alleen met al zijn geld en er mee doen wat hij wil het geen resulteerd in zeer extravagant gedrag, iets wat in de jaren er na steeds extremere vormen ging aannemen.

Bad is vooral een album van een artiest die de weg een beetje kwijt is en de eerste tekenen van hoogmoedswaanzin begint te vertonen. De muziek is goed, maar haalt het niet bij wat hij in het verleden geproduceert heeft en hierna werd het er ook allemaal niet beter op.
Als hij na Bad met pensioen was gegaan of wat beter naar de mensen om hem heen had geluisterd was het wellicht allemaal nog wel goed gekomen.

Helaas is dit wat mij betreft het begin van het einde van Michael Jackson en viel hij voor mij dan ook met dit album al van zijn voetstuk af (voor zover ik hem daar al had opgezet).

Al met al nog wel 3.5* want zoals al eerder gezegd het is zeker geen slecht album en destijds 1987 heb ik het veel gedraait en was ik er ook zeer content mee, maar ik ben ondertussen ook bijna een kwart eeuw oudergeworden en verstand komt blijkbaar met de jaren. (bij Jackson blijkbaar niet)

Begin dit jaar startte ik met de eerste aanzet. Een kleine ode aan de man op de artiestenpagina (Klik!). Direct daarna volgde een recensie bij Thriller, want dat was mijn initiële idee (Klik!). Bad heb ik nooit als album gekend, maar ik ken al wel bijna alle nummers van zijn vele videoalbums. Alleen Just Good Friends kende ik nog niet, voordat ik op MuMe kwam. Waarom zou ik ook? Michael Jackson was de man van de ijzersterke singles. Die paar nummers die je dan miste (van Bad waren 9 van de 11 nummers hits! 5 daarvan op nummer 1), ach..
Zodoende stemde ik op de albums van Michael Jackson en die overige nummers zouden vast net zo goed zijn als de rest. Maar langzaam aan begon ik me toch niet lekker te voelen bij het stemmen op een plaat zonder echt alles te kennen. Zodoende beluisterde ik ook het volledige album. Gelukkig, want anders had ik wellicht het misschien wel mooiste nummer van dit album gemist, het onderschatte Speed Demon.

Bad moet wel het album zijn geweest waar de grootste druk achter zat, in de hele muziekgeschiedenis. Thriller is veruit het best verkochte album en iedereen ter wereld had dat album destijds. Tuurlijk was de druk bij The Beatles ook hoog na Sgt. Pepper’s, maar die maakten aan de lopende band albums. Ook de druk na Dark Side of the Moon moet hoog geweest zijn, maar Wish You Were Here was er al na 2 jaar. 5 jaar heeft men moeten wachtten na Thriller. Michael Jackson wilde met een album komen dat even vaak als Thriller zou verkopen (100 miljoen maal). Nou is dat bij lange na niet gelukt, maar een album dat bijna 50 miljoen keer over de toonbank ging, waar hebben we het dan over?

Tot zover wat achtergrondinformatie, maar gezien het feit dat ik 6 jaar na dit album geboren ben, kan ik me beter beperken tot het schrijven over de muziek zelf. Toen ik vorige week maandag in Amsterdam was, hing daar op de dam een vrij bescheiden spandoek met MJ, een hartje en daaronder 25-06-’09. 3 jaar geleden is het alweer, al 3 jaar moeten we het zonder de King of Pop stellen, maar mist iemand hem? Zijn muzikale erfenis zorgt dat we hem nog voor de komende 50 jaar niet hoeven te missen. Bad is misschien nog wel zijn mooiste muzikale erfenis. Dat spandoek zorgde er in ieder geval wel voor dat ik me verplicht voelde wat over dit album te schrijven. Zoekend naar woorden ben ik wel wat te laat.

Bad, het album met louter hits. Een onsamenhangend, bijeengeraapt zooitje waar ik geen kaas van kan maken. Daar waar Thriller als één geheel voelt, zo’n album waar alles aan klopt, is Bad toch wat minder sterk. Maar dat is wel de Michael Jackson waar ík voor gevallen ben. Die gekke Michael, die eerst heel stoer in een parkeergarage een moddervette clip maakt en vervolgens Tatiana Thumbtzen achterna mag zitten. Ironisch dat het slotnummer van dit album dan weer Leave Me Alone is. Ook die Michael, die het voor elkaar kreeg een muziekclip te maken met mensen als Steven Spielberg, Whoopi Goldberg en David Copperfield. En dan op de muziek van een Afrikaans getint perfect popnummer.
Diezelfde Michael die van videoclips inmiddels alleen maar minifilms maakte. Hetgeen waar dit album voor mij onlosmakelijk mee verbonden is. Ik kan de nummers niet meer loskoppelen van het beeld van de clips. Ik hou er eigenlijk helemaal niet van een track-by-track recensie te schrijven, maar je ontkomt er gewoon niet aan bij dit album. Elk nummer verdient aandacht en over elk nummer dient wat gezegd te worden. De recensie is al te lang daarvoor, maar nog even wil ik Man in the Mirror eruit pikken. Het beginsein van de wereldverbeterende messias die hij later nog meer zou worden met Heal the World en Earth Song. Het mooie van Michael is dat je hem gelooft. Hij wilde oprecht de wereld verbeteren en oprecht de mensheid helpen. Ondanks alle nare berichten die over hem geschreven werden, ondanks alle geruchten, bleef hij zichzelf en bleef hij vechten voor al het onrecht in de wereld.

Ondertussen zijn we alweer aanbeland bij Smooth Criminal, ook wel de Thriller van Bad genoemd. Ook zo’n nummer waar je de clip van moet zien. Ten minste dat denk ik, ik vraag me wel eens af wat ik van dergelijke nummers zou vinden als ik het nummer eerst zou horen en daarna pas de clip zou hebben gezien. Als afsluiter zoals gezegd Leave Me Alone, een wanhopige schreeuw van binnen of alle negatieve geluiden tussen Thriller en Bad nou eens zouden mogen stoppen. Uiteraard hielp het niks, want de (zogenaamde?!) schandalen kwamen alleen maar meer in het nieuws. Maar Michael ging door. Door met maken van muziek die miljoenen mensen geïnspireerd en geraakt heeft. Nee, Wacko Jackso was zo gek nog niet. Volgende stop: Dangerous!

Wie wel eens een concert van hem gezien heeft, weet dat de flauwgevallen personen met bosjes afgevoerd worden. Die zijn gek dacht ik vroeger altijd, maar hoe meer ik over hem lees, hoe meer ik van hem luister en hoe meer ik van hem zie, des te meer begrip krijg ik voor die mensen.
Je zou toch maar 5 jaar wachten na een album als Thriller en dan is hij daar eindelijk, met een album die alle verwachtingen zou overtreffen en die Michael voor eeuwig in het rijtje Sinatra, Presley en The Beatles zou plaatsen. En dan sta je daar, na 5 jaar wachten, bij een spetterend concert. Het concert van je leven en jij valt flauw van de adrenaline en alle emoties. Is dat dan de mooiste dag van je leven of juist de slechtste? 20 jaar te laat ben ik geboren, want dit zijn praktijken die we tegenwoordig helaas niet meer tegenkomen, maar wat moet dat een weergaloze tijd geweest zijn.

Thriller had nog het Motown gevoel, waarbij er een juiste balans was tussen gevoelige soul nummers en het wat stoerdere popwerk.
Hierdoor wist het een groot publiek aan te spreken; man en vrouw; black or white.
Nu Michael Jackson weg bij Motown was, werd Lionel Richie ingezet met het album Can't Slow Down; dezelfde vibe; kwalitatief een stuk minder.
Michael Jackson en Quincy Jones stonden voor de onmogelijke opgave; Thriller enigszins evenaren; dan wel overtreffen.
Muzikaal ligt Bad zeker in de lijn van Thriller, ballads en rocknummers wisselen elkaar af, al is het soulgevoel meer naar de achtergrond verdrongen.
Thriller heeft de kracht dat het een geheel vormt, al zou je het album op shuffle zetten, dan klopt het nog.
Elk nummer zou geschikt zijn als opener of afsluiter.
Dat heeft Bad weer net niet; songs van hoogstaand nivo, maar zonder de magie van het samenspel van Thriller; Bad is een soort van verzamelaar, en minder een geheel.
Maar de grote misstap is toch wel de keuze van eerste single geweest.
I Just Can't Stop Loving You is zeker niet een van de hoogtepunten van Bad, het grootste probleem was voor mij dat er een geweldige clip ontbrak.
Michael Jackson was verworden tot MTV icoon, en die status verspeelde hij hiermee.
Ik heb altijd de indruk gehad dat het titelnummer Bad de eerste single had moeten worden, maar dat Michael Jackson niet tevreden was over het idee en uitvoering van de video.
De verwachtingen waren ook hoog toen dit nummer vervolgens op single verscheen.
Bad had als clip minder zeggingskracht als Billy Jean, Beat It of Thriller.
Michael Jackson had de uitstraling van een kruising tussen een stoere rocker en lid van Village People.
Dit leren jasje paste hem letterlijk en figuurlijk niet, en ondertussen kwam men tot de conclusie dat hij niet aan het verwachtingspatroon voldeed.
Dat hij vervolgens nog Smooth Criminal inclusief prachtige clip en choreografie uitbracht, en zijn voor mij sterkste nummer Dirty Diana, had men het oordeel al klaar.
De topjaren van Michael Jackson waren voorbij.
Ik denk dat Michael Jackson het mindere succes vooral bij zichzelf zocht, waardoor hij steeds meer vervreemde van de buitenwereld.
Dit is de eerste klap geweest in zijn tot dan toe succesvolle leventje.
Iets wat hem vervolgens zijn verdere carrière achtervolgde.

1987, ik was 14 en MJ was "huge". Ik was al een paar jaar Prince fan, maar vond MJ bijna net zo goed Dus toen dit album uitkwam sloeg ik ook gewoon een paar uurtjes school over, om zo als eerste de lp in mijn handen te hebben en te kunnen horen. Die ochtend was het erg rustig op school, want er waren er nogal veel die hetzelfde idee hadden. Het zegt wat over de grootheid die MJ was destijds. Wat heb ik deze plaat veel gespeeld. Elk gilletje, toetertje en schreeuw zit in mijn bloed en zing ik nu nog met gemak mee. In de 28 jaar die voorbij gingen heb ik wel 4 of 5 verschillende versies gekocht. De mooiste is toch wel Bad25 die een aantal erg interessante toevoegingen heeft. Eerst op cd, en nu ook op vinyl aangeschaft. Dit maakt dat ik na 28 jaar eindelijk afscheid kan gaan nemen van het exemplaar wat me een paar spijbel uurtjes heeft gekost. Maar het was en is het echt waard geweest. op 7 juni (ja, de verjaardag van Prince) was ik getuige van het concert in de Kuip voor de begleidende tournee, en daar werd mijn enthousiasme alleen nog maar meer gevoed. Wel leuk dat It's gonna be a beautiful night van Prince daar werd gespeeld als pauze muziekje door de band. Zo was voor mij de cirkel ook weer rond.

1.Bad (4:07)
Destijds vond ik dit echt een super goed nummer. Kon het niet genoeg horen. Vooral dat herhalende basloopje vond ik erg leuk toen. Nu, ruim 28 jaar verder is dat enthousiasme wel wat gezakt. Het blijft natuurlijk een lekkere meezinger, maar mijn favoriet is het allang niet meer. Het nummer maakte destijds ook indruk door de lange video clip die er bij hoorde, en de stoere MJ die daarin te zien was. Wat een fenomeen was de man. Michael had dit nummer graag met Prince opgenomen, maar die zag dat niet zitten (your butt is mine...) en zei tegen Michael dat hij hem er echt niet bij nodig had, en zo bleef een uniek duet helaas uit. De maxi single vind ik overigens nog wel steeds erg interessant. Het stuk met verlengde tekst en muziek maakt het nummer alleen maar beter. Jammer dat het niet op de special edition is te vinden.

2.The Way You Make Me Feel (4:59)
Dit nummer heeft minder ingeboet aan "leuk zijn" dan zijn voorganger. De blazerssectie "zing" ik net zo hard mee als de tekst, het is nog steeds een zeer aanstekelijk nummer. Ook hier was de clip weer een enorme plus. Mooie vrouw, MJ danst er op los, en doet zich stoerder voor dan hij was.

3.Speed Demon (4:04)
Dit nummer is vanaf het begin af aan één van mijn favorieten. De vuile manier waarop Jackson zingt bevalt me erg goed, en het funky sausje wat over de track is gegoten maakt het mooi af. In het refrein zingt Jackson hoog, ik vind het mooi! Uiteraard staat dit nummer wederom niet los van de grappige clip met het konijn... (ook te zien in Moonwalker)

4.Liberian Girl (3:49)
De eerste ballad van de lp. En wat voor één? Bloedmooi! Muzikaal en vocaal om door een ringetje te halen. Meer hoef en kan ik er gewoon niet over kwijt.

5.Just Good Friends (4:07)
Een duet met Stevie Wonder. I can't see the signs zingt hij ergens in het nummer, een grapje van de 2 heren, of een onbewust moment wat alleen mij maar opvalt? Dit nummer heb ik nooit goed gevonden, en zal het ook nooit meer goed gaan vinden. Het is een soort the girl is mine deel 2, maar dan met een andere grootheid gezongen. Het is te simpel en spreekt me echt niet aan. Ik durf het zelfs een misser te noemen. En nu Bad 25 er is, heb ik ook de wetenschap dat er legio betere keuzes geweest waren om dit nummer mee te verplaatsen. Ik begrijp de keuze niet zo goed om dit toch te behouden. Een smetje op een bijna perfecte A-kant.

6.Another Part of Me (3:55)
Gelukkig is de start van kant B weer zoals kant A beloofde. Wederom een klassiek MJ nummer. Onder begleiding van een lekker zwaar bas geluid, en de bekende blazers ontstaat er een goed dansbaar nummer. Als ik het me goed herinner is dit nummer er pas op het laatste moment bij gekomen. Gelukkig maar, want ik vind het een hoogtepunt van de plaat. Wederom was de 12 inch een erg fijne. Misschien moet er maar eens een 12 inch verzamelaar op de markt komen, genoeg om van te genieten.

7.Man in the Mirror (5:18)
Een nummer met een tekst die nog steeds tot de verbeelding spreekt. Kijk eens in de spiegel, een betere wereld begint bij jezelf. Een soort heal the world, maar dan erg goed en niet vervelend. Dit nummer is vocaal gezien zo mooi, en dat is de kracht van de track. De climax met het gospel koor is de kers op de taart. Als Michael schreeuwend gaat zingen, gaan bij mij de haren overeind staan, en dat is niet omdat ik het zo lelijk vind.

8.I Just Can't Stop Loving You (4:11)
Destijds was dit het eerste singletje van de plaat. Ik heb 't meteen gekocht (het album was er nog niet) en het b-kantje viel me tegen (was een nummer van Thriller als ik het me goed herinner) Het is een duet met Siedah Garrett, maar ik heb er erg lang over gedaan om te horen wel deel zij nou precies zong. Nu weet ik dat uiteraard wel, maar als klein kereltje hoorde ik niet zoveel verschil. Het nummer had ik al dood gedraaid voor het album uitkwam, en het is nooit meer goed gekomen tussen mij en de song. Vervelend, glad en zoet, dat vind ik er nu van... De single had een gesproken intro, met een bijna kreundende, jankende Jackson die smeekt om "close" te zijn met iemand... Op mijn allereerste exemplaar is dit intro te horen, op de Bad25 editie (en ook op andere eerdere releases) is het weggelaten. Het waarom is me niet duidelijk. Het intro met alleen de muziek is eigenlijk veel spannender.

9.Dirty Diana (4:42)
Met dit nummer hoor ik weer een hoogtepunt! Michael Jackson met rock nummers is een geslaagde combinatie wat mij betreft. Later zou hij dat nog eens doen met bijvoorbeeld Give in to me, en zijn stem past er gewoon erg goed bij. Weer die vuil zingende Jackson die ik zo lekker vind klinken. Het volume moet harder als ik deze track luister. Wat een song!

10.Smooth Criminal (4:18)
Ook dit nummer kreeg veel aandacht door de prachtige clip, waarin Jackson een move doet die onmogelijk is. (voorover leunen, zonder op zijn muil te gaan) trucage of niet, er werd weer over gepraat, en de song werd een hit! Het is zo''n typisch stoer MJ lied, iets wat hij alleen kan maken en brengen op die manier.Vooral het refrein vind ik indrukwekkend gezongen. Op Bad25 is goed te horen dat Al Capone een voorloper was van dit nummer. Ook dit nummer had een fantastische 12 inch versie. Mooie afsluiter van de LP.

11.Leave Me Alone * (4:40)
In 1987 werd de koper ook al genaaid, want op de cd was deze track te vinden. De cd was in opkomst, en de LP verkocht nog erg goed. Dus de LP kopers werden in feite bestraft, en kregen een nummer minder. Op de bad 25 editie staat ie gelukkig wel op de reguliere plaat, dus dat is ook weer goedgekomen. Een nummer wat heel veel zeggend is over het leven wat Jackson had destijds. Het gaat natuurlijk over het leven wat hij niet kon leiden, één van een normaal persoon. De man was ongelukkig, en dit nummer is daar een bevestiging van. Best triest om nu terug te horen. Het is wel een zeer aanstekelijk nummer overigens.

In vergelijking met Michael Jackson - Thriller (1982) heeft dit album in de loop van de jaren wel iets ingeboet aan kwaliteit (door de nummers I just can't stop loving you en bad). Simpelweg omdat die nummers niet het eeuwige leven hebben na veel afpeelbeurten. Het is natuurlijk niet eerlijk om dit album te vergelijken met Thriller, maar het was de opvolger, je ontkomt er bijna niet aan. Thriller klinkt nu nog steeds fantastisch, zonder skipmomenten. Dit album ook bijna....... daarom 4 sterren .
Het was zeker het spijbelen waard, en ik ben best goed terecht gekomen uiteindelijk

Dit is mijn 1e review op dit site en ik begin met Bad. De reden is heel simpel, Bad is voor mij het beste album aller tijden.

Elk nummer is van topniveau, elk nummer laat andere emoties los en na bijna 30 jaar staat het nog steeds even sterk. Dat zal ook zo altijd blijven. De clips die erbij horen zijn natuurlijk ook van ongekend niveau.

De sound van Just Good Friends is anders, maar ik vind het nog steeds een heerlijke nummer. Als ik het vergelijk met andere nummers die niet het album hebben gehaald, zou ik wel een andere nummer kiezen. Het is eenmaal moeilijk om een MJ album in elkaar te zetten, omdat zelfs zijn demo's die maar paar zinnen bevatten zelfs geweldig zijn.

Jammer genoeg begon met Bad ook de grote Michael jaloezie. De 2e best verkochte album aller tijden destijds (na Thriller) en best verkochte album wereldwijd 1987 die geen een grammy wint. Die pas in 1990 beste music video wint voor Leave Me Alone, schandalig.

Mijn top 3 Bad nummers:
1 Dirty Diana
2 Smooth Criminal
3 Liberian Girl

In 1987 was het dan eindelijk zover: een opvolger voor het geweldige Thriller. Titelnummer Bad vond ik erg goed, alleen de titel & clip vond ik niet bij Michael passen. Michael Jackson 'a bad guy'? Kom op nou! Gelukkig bleef het tot de titel(song) beperkt en bleek de LP weer vol te staan met (erg) sterke songs. Ook de bijbehorende tour, gezien in de Kuip in 1988, was geweldig.

Side one van deze plaat is (erg) goed, vooral Bad, Speed Demon & Liberian Girl. Maar side two is ijzersterk. Richting niveau Thriller, maar dan net anders. Wat minder funky (helaas), wat meer pop/rock. Favorieten zijn Man in the Mirror (met koor!), Dirty Diana (gitaar!), I Just Can't Stop Loving You & Another Part of Me.

Ik beluisterde dit album naar aanleiding van dit topic

Tsja, Michael Jackson z’n muziek ken ik van haver tot gort. Ook dit album heb ik al ontelbare keren beluisterd en boet nooit in aan kracht met al die luisterbeurten. De muziek van MJ is niet voor niks wereldwijd zo goed verkocht, dan moet je wel zeer aanstekelijke muziek maken. De producties van deze plaat zijn dan ook nog steeds van een uitzonderlijk hoog niveau en probeer maar eens stil te blijven zitten bij parels als Bad, The Way You Make Me Feel, Just Good Friends (met een fijne feature van Stevie Wonder) en Smooth Criminal. Of juist rustig te genieten van Liberian Girl en Man in the Mirror. Misschien niet mijn favoriete Michael Jackson album, maar dat neemt niet weg dat dit een steengoede plaat is.

Beluisterd in mijn 1001-Album-Challenge.

Het is werkelijk opmerkelijk hoeveel liedjes en teksten men zich in na 35 jaar kan herinneren.
Ik heb dit album op repeat beluisterd toen uitkwam; ik was pas 8 jaar oud en een mega fan van Michael. En na al die jaren kon ik elk nummer meezingen en/of mee-neuriën, behalve "Leave Me Alone", waarvan ik net ontdekt heb dat deze niet op de cassette (!) release stond.

Nu ik het terugluister, herken ik echt hoe mijn muzieksmaak en -kennis in de loop der jaren zijn veranderd. Waar ik als kleine jongen de song "Bad" verreweg het beste vond van het album, is het nu een van de mindere nummers in mijn oren.

BAD is Michael Jackson die iets minder funky en een beetje meer pop/rock werd. Nu is de poppy-kant ok, maar ik ben eigenlijk meer verbaasd hoe goed zijn stem past bij de meer rockende nummers als "Dirty Diana", of het bijna prince-achtige nummer van "Speed ​​Demon". En deze nummers zijn, samen met "Man In The Mirror", echte hoogtepunten van het album.
Andere nummers die een glimlach op mijn gezicht toveren zijn "Smooth Criminal" en "The Way You Make Me Feel"

Maar om even de nostalgie opzij te zetten, dit is zeker niet in alle opzichten een geweldig album. Ik vind nummers als "I Just Can't Stop Loving You" een lusteloos niemendalletje, "Just Good Friends?" bijna onmiddellijk vergeetbaar en "Another Part of Me" voelt erg geforceerd en onnodig aan op het album.

Uiteindelijk heeft het album meer pieken dan dalen, en - aangezien hij 9 van de 11 nummers zelf schreef - laat het zien dat Jackson een getalenteerde songwriter was.

Michael Jackson, de onbetwiste Koning van de Pop, heeft door de jaren heen een onuitwisbare stempel gedrukt op de muziekwereld. Zijn carrière, die al op jonge leeftijd begon, bereikte een hoogtepunt met het uitbrengen van verschillende iconische albums. Eén van die albums is ‘Bad’ uit 1987, een meesterwerk dat de grenzen van popmuziek verlegde en zijn status als superster verder verstevigde. Met een reeks hits die de tijd hebben doorstaan, blijft dit album een essentieel onderdeel van zijn oeuvre.

Het openingsnummer ‘Bad’ zet meteen de toon met zijn energieke en strakke ritmes. Dit nummer is doordrenkt van zelfvertrouwen en kracht, wat Jackson’s onmiskenbare bravoure onderstreept.
‘The Way You Make Me Feel’ volgt, even swingend maar met een iets subtielere dynamiek. Het nummer heeft een aanstekelijke groove die niet direct hetzelfde rauwe randje van ‘Bad’ heeft, maar daardoor niet minder pakkend is.

‘Speed Demon’ doet een stap terug qua overtuigingskracht. Hoewel het ritme strak is, mist het de scherpte die de vorige nummers kenmerkte, waardoor het minder impactvol overkomt.
‘Liberian Girl’ biedt een zachtere, romantische kant van Jackson. Echter, voor mij persoonlijk voelt dit nummer te zoet en sentimenteel aan, wat het minder memorabel maakt.

‘Just Good Friends’, een duet met Stevie Wonder, herstelt enigszins de balans. Hoewel niet het sterkste nummer op het album, brengt het de chemie tussen beide artiesten goed over, wat het de moeite waard maakt.
‘Another Part of Me’ brengt de swingende energie weer terug. Dit nummer is een heerlijke mix van ritme en strakke productie die Jackson’s karakteristieke sound benadrukt.

‘Man in the Mirror’ is een van de meest iconische nummers van het album, mede dankzij de introspectieve tekst en de krachtige uitvoering. De strakke opbouw en de boodschap maken het tot een tijdloze klassieker.
‘I Just Can’t Stop Loving You’, met Siedah Garrett, is een prachtige ballad. De melodie en de samenzang creëren een intieme en warme sfeer die oprecht en aangrijpend is.

‘Dirty Diana’ toont Jackson’s veelzijdigheid. Dit nummer, met zijn rockinvloeden, swingt op een manier die tegelijkertijd bescheiden en intens is, wat het een van de hoogtepunten van het album maakt.
‘Smooth Criminal’ is ongetwijfeld een van de beste nummers van Michael Jackson. Het strakke ritme, de unieke beat en Jackson’s energieke uitvoering maken het een meesterwerk dat nog steeds indruk maakt.

‘Leave Me Alone’ sluit het album sterk af. Dit nummer heeft een krachtige swing en een duidelijke boodschap, wat het tot een waardige afsluiter van een indrukwekkend album maakt.

Wat mij bijzonder aanspreekt aan ‘Bad’ is hoe het album verschillende muziekstijlen naadloos met elkaar weet te verweven. Van pop en rock tot soul en funk, Jackson laat op dit album horen dat hij alle genres meester is. De productie, mede door Quincy Jones, is strak en helder, wat bijdraagt aan de tijdloze kwaliteit van het album.

Samenvattend is ‘Bad’ een album dat vooral schittert in zijn hits. De strakke, swingende nummers grijpen je direct en laten niet los, terwijl enkele andere tracks iets minder spannend zijn. Toch blijft ‘Bad’ een essentieel onderdeel van Michael Jackson’s discografie, en een bewijs van zijn uitzonderlijke talent en invloed.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl