Nick Cave and The Bad Seeds - Nocturama (2003)

Persoonlijk vind ik dit 1 van de betere albums van Nick Cave. Prachtig pianospel...........tijdloos.

na de eerste 6 goeie nummers zakt het helaas een beetje vind ik. Rock of Gibraltar is echt Cave-onwaardig.

Een van zijn minste.

Mee eens, jij bent wel goed bezig
Alleen zijn mooiste nog maar eens luisteren

Dit is beduidend zijn minst 'zoekende' plaat: voortbordurend op de voorgaande twee albums. Het klinkt zeer goed, maar wel 'op de automatische piloot' hier en daar.

Ik onderschrijf de meeste reacties hier wel: enerzijds is dit de plaat waar ik voor het eerst duidelijk de klank van Warren Ellis in ontwaar en dus het begin van de vierde meesterlijke fase in Nick Cave's indrukwekkende carriere, anderzijds staat hij vol met gewoon stomvervelende nummers. Daarnaast ook een aantal dingen die ik helemaal niet als Nick Cave herken: Wonderful Life is niet slecht, maar het is meer een vreemde soort pop rock song, mist de dramatiek en passie die ik van Nick verwacht. There is a Town is ook een mooi voorbeeld van waar het in deze cd fout loopt: de muziek is onmiskenbaar Cave - Ellis (doet erg denken aan hun filmscores) en behoorlijk mooi, maar als song is het gewoon niet goed. Haal de vocals eraf en het is heel mooie muziek, maar hier werkt het niet omdat Mr. Cave er de hele tijd doorheen zit te zagen en de prachtige kabbelende sound bovendien telkens onderbroken wordt voor een soort refrein. Dit zijn de twee nummers die ik de moeite waard vind, de andere ben ik al weer vergeten voor ze afgelopen zijn. Misschien dat er nog een pareltje tussen verborgen zit, maar dan toch wel heel erg goed verstopt - ik vind het opvulmuziek, waar mooie momentjes in zitten, maar als geheel gewoon slap.

Eén grote uitzondering, die iedereen er gemakkelijk uithaalt en die ook toonaangevend is voor de sound van alles wat hierna kwam (zowel Bad Seeds als Grinderman): het weergaloze Baby I'm on Fire, dat ik urenlang aan een stuk zou kunnen opzetten. Het is niet alleen het eerste nummer met de fantastische Grinderman-sound, het is meteen ook een van de allerbeste... Eén nummer om een hele cd te redden? Ach, het neemt een kwart van de totale tijdsduur in, en tilt het geheel dan toch nog omhoog tot 3 sterren

Ik blijf toch bij mijn hoge score, een van de verborgen brilantjes uit Cave's oeuvre als het aan mij ligt. Nu heeft de man natuurlijk weinig tot niets slechts uitgebracht, maar Nocturama wordt wat mij betreft wel wat ondergewaardeerd. Hoewel ik jullie goed onderbouwde kritieken uiteraard respecteer! Dankzij die onderbouwing snap ik het ook wel uit jullie oogpunt, dus ik ga hier verder niets forceren . Ieder zijn eigen keuze he?

Nocturama heeft nogal een sfeer om zich heen dat het de minste Nick Cave & the Bad Seeds-plaat betreft. Daar kwam ik later pas achter: ik leende deze samen met Alice van Tom Waits en ”Love and Theft” van Bob Dylan bij de bieb. De eerste was de beste van deze worp, die van Dylan verruit de minste. En die van Cave, die was gewoon mooi. Het was mijn eerste Cave en gaandeweg kwam ik er achter dat de beste man misschien wel betere albums heeft gemaakt, maar dat dit nog altijd een bijzonder album is, dat ik sinds de grote cd-verkoop bij diezelfde bieb ook eindelijk zelf zou bezitten.

Ik was niet gek, ik ripte de cd natuurlijk nog even voordat ik ‘m terugbracht naar de bieb, maar in die twee weken luistertijd maakte ik kennis met Cave’s wonderbaarlijke wereld. Pianoballades met bijzondere teksten en ronduit vieze orgelrock met even opmerkelijke lyriek, een combinatie die op een net niet storende wijze samenkomt op het overigens heel mooi getitelde Nocturama.

De laatste categorie is dan wel veruit het minst vertegenwoordig, hoewel, afsluiter ‘Babe I’m On Fire’ neemt ruim een kwart van de cd in. Het concept van overstuurde orgels en gitaren, een opgewonden Nick Cave en veel viezige noise zou in principe een nummer op moeten leveren dat leuk is voor zo’n tweeeëneenhalve minuut, maar vrolijk bijna een kwartier in beslag neemt. Wat er in dat kwartier aan tekstueel vernuft gebeurt, nou ja, het is niet subtiel, maar wel knap, is al fantastisch, maar die bezeten voordracht, dát is gewoonweg fantastisch. Het al eerder op het album geplaatste ‘Dead Man in My Bed’ valt er een heel klein beetje bij in het niet.

Maar nee, die ballades, de andere driekwart van de plaat, wat zijn die eigenlijk ook ontzettend mooi. Er zitten wat degelijke liedjes tussen; ‘There is a Town’ en ‘She Passed By My Window’ zijn prima, maar nog altijd niet heel bijzonder. Daar tegenover staan heel mooie liedjes als single ‘Bring It On’, met een gastrol voor oud-Saintszanger Chris Bailey, ‘I’m Still In Love’ (een veel minder simpele tekst dan ‘Nobody’s Baby Now’, maar bijna even sterk) of ‘Right Out of Your Hand’.

Dat is de opener echter wel: ‘Wonderful Life’ doet zijn titel eer aan, want wat is dat een prachtig liedje. De conclusie is misschien wel simpel, maar absoluut waar: it’s a wonderful life if you can find it. Vanaf het wonderbaarlijk mooie, zachte begin tot de pianouitloop, ik vind het bijna beklemmend mooi. Die beklemming zou zeker terugkomen terwijl ik me wat dieper in Cave’s catalogus stortte, maar de bewondering ook.

Ik hoor Nick Cave het liefst lekker rauw.. Alhoewel, 'The Lyre of Orpheus' - het 2e album van het tweeluik wat Cave na 'Nocturama' uitbracht - behoort tot een van mijn favoriete Nick Cave albums. En dat album is ook niet bepaald rauw. Dat is heerlijk melodieus en zelfs melancholisch. Dat melancholische hoor je ook op 'Nocturama'. Echter is dit album over het algemeen wat meer ingetogen. In het midden (en het einde) zit de opleving met 'Bring It On' en daarna het krachtige 'Dead Man in My Bed'. Beide heerlijke nummers.

De ervaring heeft mij inmiddels geleerd - zoals wel vaker het geval is - dat je deze wat vaker moet luisteren. Het komt bij 'Nocturama' meer aan op subtiliteiten die je bij de eerste luisterbeurt(en) niet direct hoort. 'There Is a Town' is - met de prachtige violen en de subtiele slidegitaar - toch ook een erg fraai nummer. En zo ook 'Wonderful Life'. De violen en de slidegitaar zijn trouwens zeer regelmatig terug te horen op het album. En ook de percussie roffelt lekker sfeervol door de nummers heen. Ik zou het dus ook geen album met piano-ballades willen noemen. Al is het pianospel uiteraard wel subliem.

Meningen over de afsluiter 'Babe, I'm on Fire' lopen wat uiteen. Ik vind het GEWELDIG! Heerlijke vuige rock zoals we toch ook wel gewend zijn van Cave. Dat aanstekelijke basloopje, de verschillende gitaarrifs die door elkaar heen lopen. De gitaarsolo's op de achtergrond. De hammond orgel er af en toe tussendoor. Er zit meer variatie in dan je in eerste instantie hoort. Zojuist voor het eerst de video gezien van het nummer. Briljant!! Het nummer is voorbij voordat je het in de gaten hebt
>> 'Babe, I'm On Fire' <<

Ik heb ooit mee gemaakt dat ze het nummer live speelden; iemand (bandlid of uit het publiek, weet niet meer hoe het precies was) hield de tekst vast, zodat Nick Cave wist welke line hij moest zingen.
Tegen het hilarische aan.

Dat doet me denken aan Curse of Millhaven uit de No More Shall We Part tour, waar een roadie ook de tekst moest houden. Zoals hier, waar Blixa Bargeld nog een geniale stunt uithaalt met de desbetreffende roadie (vanaf ongeveer 7:35).

Grappig maar aan de ene kant wel jammer dat hij zijn eigen teksten niet kent. Ik zou trouwens O'Malley's Bar graag een keer live willen zien. Daar zal dan ongetwijfeld ook de tekst van moeten worden vastgehouden.

Wat betreft dit album, ik vind dit toch één van de minste van de heer Cave. Bring It On en Babe I'm On Fire vind ik wel erg goed.

Bring It On is prachtig; via dat nummer mij meer verdiept in The Saints.
Babe, I'm On Fire wordt ook nog best snel gezongen, dus is het best een lastige taak om dit live te brengen.

Ik snap wel dat een artiest als Cave met zo'n oeuvre en dan ook nog eens met dergelijke gelijkende nummers (vooral wat betreft nummers op 'Muder Ballads') de teksten niet volledig kan reproduceren. Begrijpelijk en heb ik totaal geen moeite mee. Het is ook niet zo dat het hier om poetische teksten gaat met een diepere betekenis. Moet je voor de aardigheid de tekst van 'Babe, I'm On Fire' maar eens opzoeken. Is gewoon een opsomming van de mensheid waarvan elk individu uiteindelijk exact hetzelfde zegt. Ik vind dat hij het toch al knap doet zo live op podium. Hij komt een heel eind. Waarschijnlijk ook nog onder invloed van het een en ander. Hij doet het dan toch maar. Hij zou dergelijke nummers ook weg kunnen laten.. #respect

De 15 minuten durende seriemoordscene genaamd 'O'Malley's Bar' wilde ik eerder ook al aanhalen Geweldig nummer ook..

Tal van artiesten hebben hun teksten er gewoon bij. Sommige spelen er mee, zoals Ryan Adams, en anderen - Kelly Jones van Stereophonics - verdoezelen het door de teksten op te stellen in een houten kist die op een monitor lijkt. Ik vind het meestal niet vervelend. Het wordt pas vervelend als de artiest er door belemmerd wordt, Blixa Bargeld hield tijdens de laatste Neubauten tour telkens een afstandsbediening in zijn hand om de teksten op zijn laptop te scrollen. Dit beperkte hem sterk in zijn bewegingsvrijheid en leidde af.

Ik vond het altijd een lastige zit, deze CD. En dat nog steeds. Als groot fan van Cave's werk beschouw ik dit als een matig album. Voor Cave-begrippen dan, want dat is nog altijd ruim voldoende waard. Helaas heb ik pas onlangs me eindelijk tot gezet om het geheel te beluisteren en tja... dan kom je bij de slottrack, die toch eigenlijk fenomenaal is en een halfje als bonus op de score gooit. Eén van de beste tracks uit zijn toch al rijke oeuvre.

Meestal herken ik het algemene beeld op deze site wel, met kleine afwijkingen. Maar de relatief lage score en de (soms) zuinige commentaren willen er bij mij niet in. Zal wel aan mij liggen. Ik vind dit ook weer een mooi Cave-album. OK, niet de top 3 uit zijn oeuvre, maar dat komt eigenlijk alleen maar omdat ik het slotnummer wel erg lang vind duren. Vijf, zes, zeven minuten was genoeg geweest om even dat gemeen zuigende orgeltje te laten horen. Maar verder kan ik zo genieten van die heerlijk musicerende Seeds. Zo volkomen ontspannen, zo ontzettend professioneel gespeeld met een ingetogen overgave die prachtige liedjes oplevert. Hoor de stemmige opener 'Wonderful World' of het mysterieuze en donkere 'There Is A Town'. En soms even gemeen rocken, zoals in 'Dead Man In My Bed'. Het klopt allemaal en kruipt onder de huid. Als het slotnummer wat was ingekort, maakte ik er zonder te verblikken of te verblozen 4,5**** van. Nu houd ik het op 4****

Het titelnummer is nog steeds schitterend. Op deze cd zijn de ballads sowieso het sterkst. Gibraltar daarentegen is een miskleun, vullertje?
Warren Ellis draagt met zijn viool onmiskenbaar bij aan de mooie melodieën.
I'm on Fire is wel een uitgesponnen. Ik luister dat nooit helemaal uit.

Het titelnummer staat hier niet op... (is een b-kantje)

Tuurlijk, stom. ik bedoel Wonderfull Life

Ben dit album meer en meer gaan waarderen. Wat een pareltjes staan er ook hier weer op. De mooie poëtische teksten gezongen door die fantastische getormenteerde stem. Heerlijk. Dan te bedenken dat ik tot aan Push THE Sky Away alleen maar de connotatie van Nick met Kylie Minogue had. Dom dom. Mijn cd kast is weer een hele verzameling rijker. Heb zo ongeveer alles gekocht het afgelopen jaar. Ik eet Right out of his hand

Ik sluit me volledig aan bij Broem. Ook ik ben helemaal om.

Me too

Wat een schandalig lage waardering voor deze plaat! Een 3,35. Menig artiest zou blij mogen zijn als ze een werk als deze op de plank zouden leggen. Met name de wat rustigere nummers getuigen van een rust die we niet eerder in Nick's werk tegen zijn gekomen. Samen met The Lyre of Orpheus vormen deze nummers het ultieme 'elderly statesman of rock' geluid in het oeuvre van Nick.

Nooit een slecht album gevonden. Ik heb me altijd verbaasd over de negatieve kritieken op dit album.

Misschien nog een keer luisteren binnenkort. Bring It On en Babe, I'm on Fire heb ik altijd te gek gevonden maar de rest deed mij niet zo veel.

Zeker doen oceanvolta, stemgemiddeldes zijn ook niet zaligmakend.

Het is een prima album, maar na The Boatman's Call en No More Shall We Part viel het toch tegen. En de afsluiter, het ellenlange Babe I'm on Fire, vind ik niet zo geslaagd.

Ms net een tikje minder dan veel van zijn andere albums, maar dan hooguit een klein tikje, maar wat een album toch, met hoogtepunten voor mij: Bring It On , He Wants You , Wonderful Life. De andere ballades zijn ook mooi en de afsluiter is gewoon erg leuk.

Dead Man In My Bed en There Is a Town vind ik wel plezierige nummers maar het slotnummer Babe, I'm On Fire is zeer irritant en langdradig helaas. Dat hoef ik echt nooit meer te horen.