ABBA - The Visitors (1981)

Ik begrijp wat je bedoelt, de diepere lagen vind ik ook een sterk punt van Abba. Maar ik denk dat je thematiek bedoelt ipv methodiek?

Klopt, dat woord past inderdaad een stuk beter

Het is niet mijn favoriete album, maar het is wel een prachtige plaat om je carrière mee te beëindigen. Geen enkel voorgaand album beschikt over zoveel maturiteit als The Visitors. De groep van blije liedjes is niet meer. In plaats daarvan komen meer gestructureerde composities dan ooit tevoren tevoorschijn. Zelfs het minste nummer, Two for the Price of One met (veel) zang van beide heren, laat kwaliteit horen wanneer het slot een verassende wending krijgt met het optochtachtige stukje muziek. Het is echter duidelijk dat kinderen niet tot de doelgroep behoorden waarvoor dit album bestemd was, daar zou je bij de voorgaande albums je vraagtekens bij kunnen zetten die een breed scala aan publiek wierven.

De meest commerciële nummers, ofwel: nummers die het meest geschikt waren voor (de) hitlijsten, zijn naar mijn mening vooral aan het begin te horen (de drie eerste nummers). Met name The Visitors en vooral Head over Heels zijn vertrouwd aanstekelijk, al moet ik zeggen dat ik Frida’s modulatie bij het titelnummer één van de minst positieve eigenschappen van het album vind. Die is gewoon erg slecht. Tranentrekker One of Us behoort uiteraard tot één van de hoogtepunten, en net als een aantal eerdere nummers, denk aan Super Trouper of One Man, One Woman, blijkt ook uit dit nummer dat de formatie niet (meer) het meest gelukkige leven leidde, let in dit verband ook op het mooie Slipping Through My Fingers. Eén van de meest creatieve liedjes van Andersson en Ulvaeus vind ik I Let the Music Speak. Het is de combinatie van pop en klassiek (?) dat dit één van hun meest interessante stukken maakt. Niet alleen op dit album, maar uit hun gehele oeuvre. Ook Like an Angel Passing Through My Room bulkt van creativiteit, een, met alle respect, doorsnee popliedje omgetoverd tot een soort slaapliedje.

Om de nummers die als bonus dienen te bespreken is normaal niet van belang, maar 'n uitzondering is hier op zijn plaats. The Day Before You Came, niet de laatst uitgebrachte single maar wél het laatst opgenomen ABBA-nummer, verdient het om genoemd te worden. Engineer Michael Tretow vertelde dat Agnetha de leadvocals in de studio in het pikdonker opnam; de emoties overmanden haar en het was duidelijk: het einde was in zicht. Met dat nummer creëerden ze beslist één van hun mooiste nummers tot op heden, en als je op deze manier eindigt dan kan je echt niet anders dan vol lof spreken. Het staat trouwens behoorlijk wat in contrast met de b-kant van de single, Cassandra, dat eerder klinkt als een (Nederlandse?) smartlap dan een ABBA-product. De officiële laatst uitgebrachte single, Under Attack, klinkt voor jaren ’80-begrippen lekker fris, meer dan een aardig popliedje is het naar mijn mening niet.

Het lijkt steeds verleidelijk om in de evolutie van een band een stijgende lijn te zien. Het laatste werk zou dan het beste zijn, omdat al hun ervaring daarin samenkomt.

The Visitors is te wisselvallig om deze favorietenrol waar te maken. Met het titelnummer gingen ze een meer experimentele toer op, en dat geeft het album een heel geslaagde, mysterieuze start. Onmiddellijk daarna komt een eerste ontgoocheling met het niemandalletje Head over Heels wat een heel ongelukkige singlekeuze was. Terecht brak dit geen potten in de hitparades. Ook Soldiers en Two for the Price of One vind ik ontstellend zwakke nummers, echt de oppervlakkige kant van Abba op zijn slechtst.

In I Let the Music Speak komen de musicalinvloeden weer boven, zoals we die kennen uit de b-kant van the Album. Best geslaagd.

Het wordt nog beter met When All is Said and Done, One of Us en Slipping Through My Fingers. Als Abba emotioneel wordt, balanceren ze op de rand van het pathetische, maar deze nummers blijven aan de juiste kant van de grens. De relatiebreuk in One of Us, de moeder die haar kind ziet opgroeien in Slipping Through My Fingers, het pakt me elke keer weer.

Bij de bonustracks valt The Day Before You Came op, het nummer met de spanning van het onvervuld verlangen, maar dat dateert van eind 1982, een jaar nadat the Visitors uitkwam.
Op mijn oorspronkelijke LP stonden deze bonussen niet, en die reken ik dan ook niet mee in mijn kwotering: 3*.

De hoogtepunten van Abba waren voor mij the Album en Super Trouper, niet the Visitors ...

In april verschijnt er ook van dit ABBA-album een deluxe uitvoering met DVD. De tracklisting is als volgt:

Bron: Abbasite.com

Het probleem met de deluxe uitvoeringen is
dat ik de bonustracks op You Owe Me One (ironische genoeg)
al heb staan op de 2001 remasters (in digipack).

Ik vraag me af of die bonus dvd's wat waard zijn,
aangezien ik ook een dvd met alle promoclips bezit.

Ik heb zo het gevoel dat er meer had gezeten in de deluxe aanpak.
Die reeks loopt wel netjes van Arrival tot The Visitors en laat wijselijk
de drie eerste albums buiten beschouwing.

Hij komt, hij komt ... al zit ik er zoals gezegd niet echt op te wachten.

Maar jij misschien wel? Daarom ...

THE VISITORS deluxe

Op de dvd staan dus niet eens de clips van de hits en van bijv. The day before you came, wat stom!

Wat mij betreft het beste ABBA album, dit album is wat donkerder dan de voorgangers. Het vrolijke is er een beetje af, ABBA klinkt volwassener. Erg mooi vind ik The Day Before You Came, wat heeft de Agnetha toch een prachtige stem ook erg mooi is de titelsong maar ook Soldiers mag er zijn *4.0 voor deze plaat

De enige reden om de deluxe-editie te kopen voor mij zou de videoclips zijn. Waarom hebben ze die niet op die dvd gezet? Die clips zitten toch in het collectief geheugen van iedereen.
Zeer vreemd ...

De samenstellers hebben gekozen voor redelijk onbekend en moeilijk verkrijgbaar beeldmateriaal van live-optredens en tv-interviews aangezien de videoclips al verschillende keren op dvd zijn uitgebracht.

Ik heb vandaag de Japanse uitgave ontvangen op Shm (Special High definition Material). Je hoort de muziek dan nog gedetailleerder en dynamischer en dat is juist op dit album erg fijn. Met name de synthesizers en de zang klinken subliem.

In 1981 vond ik dit album geweldig. Tegenwoordig zijn een aantal nummers toch behoorlijk gedateerd. Daar tegenover staat juist weer dat er nog steeds een aantal tijdloze juweeltjes op dit The Visitors staan. Om gelijk maar met de openings- en titelsong te beginnen: één van de beste popsongs gemaakt, niet alleen door Abba, maar in het algemeen. Wat een sfeer zit er in dit nummer en wat vullen de heftige tekst en de muziek elkaar fraai aan.

When All Is Said and Done legt uit waarom dit een goed album is: er is dramatiek. De twee relaties tussen de groepsleden zijn voorbij en dit album is de vaak fraaie zwanenzang van het Zweedse viertal. I Let the Music Speak is echt schitterend gezongen door Agnetha. Het is meer een soort musicalsong, welke goed zou passen op het Chess project van Benny & Björn.

One of Us is simpel maar oh zo doeltreffend. Een verdrietig lied wat gewoon erg mooi is. Two for the Price of One, is een dieptepunt in de Abba geschiedenis. Het zwarte schaap van dit album. De 2 slotnummers van het album zijn rustig, gedragen gezongen en mooi. Absoluut de moeite waard.

Toch is er meer. Bonustracks die eigenlijk achteraf ook bij dit laatste album horen, want een volgend album is er nooit gekomen. Met voorop het fantastische The Day Before You Came, met de oh zo toepasselijk trieste videoclip met Agnetha in de intrieste hoofdrol. Acteren hoefde ze volgens mij niet, het is eigenlijk nooit meer goed gekomen met haar, jammer genoeg. Ook Under Attack is een heel aardige popsong, met sterke synthesizers.

Genoeg moois dus en zelfs bijzonders om dit album te waarderen. Zeker als je goed getimed soms even doorzapt.

Ik gok dat je Frida bedoelt?

Oeps, ik wilde ze juist allebei noemen in mijn review...

Mijn favoriete Abba album, naar mijn mening hun beste. Zowel muzikaal als tekstueel vind ik de meeste nummers steengoed. Jammer dat ze hierna gestopt zijn.

Deels gestopt op hun hoogtepunt in de muziek kun je wel zeggen
Zeker gestopt vanwege de onderlinge relaties die niet meer lekker liepen. Het heeft dus 2 kanten.

Daar heb ik alle begrip voor maar ik blijf denken dat er nog zoveel in had gezeten als ze door waren gegaan met z'n vieren... Maar dat zullen we nooit weten

Zo vaak wordt er onterecht neergekeken op ABBA. Wie kan een betere zangeres noemen dan Agnetha? Bedoel dus een zangeres met dezelfde vocale mogelijkheden en emotie in de stem.

Alvast een rij die nog niet aan haar enkels reiken: Rihanna, Lady Gaga, Madonna, Jennifer Lopez, Christina A..., Beyoncé, Celine Dion, Mariah C.

..Agetha met Rihanna, Lady Gaga etc. vergelijken is als een Paul McCartney met Gradje Damen, Frans Bauer en Dries Roelvink.

Tante Agetha Madjack?

..ja en Manke Benny. Ik vond de tegenstrijdigheid wat te groot. ...daarnaast als het gaat om vocale mogelijkheden, zijn een Beyonce, Dion en Carey natuurlijk wel wat maatjes te groot voor Agnetha, de emotie kunnen zij er ook wel vast in leggen, maar daar is hun muziek vaak te glad voor. Eigenlijk was Frida de vocale troef van dit ABBA toch? I.i.g past de vocale klank van Agnetha goed bij de muziek op dit mooie Visitors. One of Us is daar een prima voorbeeld van.

De magie van ABBA zit in het blenden van de twee stemmen.
Natuurtalenten, maar geen technisch geschoolde stembanden.

Agnetha heel doorleefd en emotioneel betrokken in de hogere regionen.
En daarnaast Frida, met haar iets donkerder en weemoedige geluid.

Hun stemmen komen voor mij het best tot uiting op het album Super Trouper.
Leg The Winner Takes It All (Agnetha) naast Andante Andante (Frida) en geniet.
Beluister daarna Super Trouper en Our Last Summer voor de perfecte blend.

De magie van ABBA zat 'm voor mij in......Agnetha: een mooie blonde Zweedse, zoals ik ze graag heb . De europop (?) van deze band was niks voor mij en vind het ook niet zo goed/bijzonder. Voor mij blijft ABBA de band van een handvol goeie singles.

Dit album is juist weer wel echt goed, hun requiem. De weemoedigheid spat ervan van. Vergeet ook die schitterende bonustrack en single The Day Before You Came gezongen door Agnetha niet.

Een handvol? Tsja, dat is jouw mening natuurlijk. Wanneer we naar de feiten kijken zien we toch echt wel meer goede singles dan een handvol. ABBA blijft populair zo'n dik 40 jaar na data...dat zegt natuurlijk niet niets.

Waarschijnlijk hun beste album, deze The Visitors, al moet ik wel nog The Album in de herbeluistering doen, die natuurlijk met Eagle ook een streepje voor heeft.

Het titelnummer vind ik werkelijk magistraal net als de prachtige hitsingle One Of Us, die voor mij, ondanks het weemoedige karakter van de song voor altijd verbonden blijft met het einde van mijn fucking klote dienstplichttijd .
Mooi gezongen wordt er sowieso weer hier, net wat Dazzler zegt, door de blending van de stemmen.
When All Is Said And Done vind ik ook mooi net als Slipping Through My Fingers en Like An Angel. De andere hit Head Over Heels blijf ik een gevalletje apart vinden. Lichtelijk irritant, maar toch leuk.
Geen mindere nummers dit keer.

Jammer dat dit hun laatste plaat was, al duiken de laatste weken weer geruchten over de langverwachte reunie op.
Op vinyl, dus geen extra nummers helaas. Canadese persing op Atlantic, weliswaar cut-out, maar in nieuwstaat.
En 4 sterren.

Het is het moment van het jaar: nog eens de LP uit de kast gehaald.
Als 13-jarige in 1981 het ideale Kerstcadeau: de nieuwe van Abba, nog net kinds genoeg om daar blij mee te zijn

Het blijven vaak perfecte popnummers, die uiteindelijk mijn muzikale interesse gewekt hebben. Als kind luisterde ik naar de melodieën, ik voelde soms een emotionele lading die ik niet helemaal begreep maar dat was heel vaag.
32 jaar later hoor ik andere dingen, zelfs de hoes straalt eenzaamheid uit: de vier groepsleden, allemaal een andere kant uitkijkend, elk op hun eigen eilandje tussen de luxe. Het einde van de samenwerking nabij...

Ongelofelijk het lijkt wel of de song (The visitors) door Vangelis zelf is gecomponeerd. Probeer maar eens door de zang heen te luisteren. Wat een mooi experimenteel nummer is dit. wat een leuk vervolg krijgt met Head over heels(top 10 hit in nederland)
When all is said and done is ook een weer prachtig gecomponeerd en goed gezongen. Helaas zakt het album dan in met I let the music speak, wat wel heel erg musicalachtig is en wat moet je met een nummer als two for the price of one???

Van de bonustracks springt The day before you came er natuurlijk uit. Melancholie ten top maar o zo mooi gedaan. Cassandra is ooit door jose hoebee en bonnie st. claire in het nederlands gedaan." Sorry Cassandra wat kunnen we doen om jouw verdriet te stelpen...." Jaja ken je klassiekers.

Under attack was min of meer het laatste hitwapenfeit in de reguliere periode dat de band bestond. Later bij heruitgaves hebben er nog verschillende nummers de top 40 gehaald

Erg sterk album!
Het openingsnummer is misschien wel mijn favoriete ABBA-song, al is het zeker niet representatief...

Muzikaal gezien hun het meest volwassen album maar eerlijk gezegd,als ik ABBA draai (wat ook weer niet al te vaak voorkomt) zet ik liever The Album of Voulez-Vous op.