ABBA - The Visitors (1981)

Het laatste Abba-album was tevens mijn eerste reguliere album in bezit (na de verzamelaars Abba Gold en More Abba Gold).
Hierop staat tevens mijn favoriete Abba-nummer: titelsong The Visitors.
Elders meldde ik al dat het pakweg 15 jaar terug niet in mijn hoofd zou zijn opgekomen om deze 'trutmuziek' waar mijn ouders nog een verzamel-LP van hadden staan überhaupt te voorzien van een stem, laat staan commentaar.
Ach, als kind vond ik het ook goed dus laten we het zien als een tijdelijk zwart gat waarin de muziek van dit kwartet de tijd kreeg om even te rijpen waardoor het zich opnieuw in alle glorie aan mij kon presenteren.
Gniffelen hoeven we hier al niet meer over: het is nu slechts een kwestie of het je smaak is of niet. De mijne dus wel en dit album staat dan ook met trots tussen mijn grote cd-verzameling.

Het is niet mijn favoriete album, maar het is wel een prachtige plaat om je carrière mee te beëindigen. Geen enkel voorgaand album beschikt over zoveel maturiteit als The Visitors. De groep van blije liedjes is niet meer. In plaats daarvan komen meer gestructureerde composities dan ooit tevoren tevoorschijn. Zelfs het minste nummer, Two for the Price of One met (veel) zang van beide heren, laat kwaliteit horen wanneer het slot een verassende wending krijgt met het optochtachtige stukje muziek. Het is echter duidelijk dat kinderen niet tot de doelgroep behoorden waarvoor dit album bestemd was, daar zou je bij de voorgaande albums je vraagtekens bij kunnen zetten die een breed scala aan publiek wierven.

De meest commerciële nummers, ofwel: nummers die het meest geschikt waren voor (de) hitlijsten, zijn naar mijn mening vooral aan het begin te horen (de drie eerste nummers). Met name The Visitors en vooral Head over Heels zijn vertrouwd aanstekelijk, al moet ik zeggen dat ik Frida’s modulatie bij het titelnummer één van de minst positieve eigenschappen van het album vind. Die is gewoon erg slecht. Tranentrekker One of Us behoort uiteraard tot één van de hoogtepunten, en net als een aantal eerdere nummers, denk aan Super Trouper of One Man, One Woman, blijkt ook uit dit nummer dat de formatie niet (meer) het meest gelukkige leven leidde, let in dit verband ook op het mooie Slipping Through My Fingers. Eén van de meest creatieve liedjes van Andersson en Ulvaeus vind ik I Let the Music Speak. Het is de combinatie van pop en klassiek (?) dat dit één van hun meest interessante stukken maakt. Niet alleen op dit album, maar uit hun gehele oeuvre. Ook Like an Angel Passing Through My Room bulkt van creativiteit, een, met alle respect, doorsnee popliedje omgetoverd tot een soort slaapliedje.

Om de nummers die als bonus dienen te bespreken is normaal niet van belang, maar 'n uitzondering is hier op zijn plaats. The Day Before You Came, niet de laatst uitgebrachte single maar wél het laatst opgenomen ABBA-nummer, verdient het om genoemd te worden. Engineer Michael Tretow vertelde dat Agnetha de leadvocals in de studio in het pikdonker opnam; de emoties overmanden haar en het was duidelijk: het einde was in zicht. Met dat nummer creëerden ze beslist één van hun mooiste nummers tot op heden, en als je op deze manier eindigt dan kan je echt niet anders dan vol lof spreken. Het staat trouwens behoorlijk wat in contrast met de b-kant van de single, Cassandra, dat eerder klinkt als een (Nederlandse?) smartlap dan een ABBA-product. De officiële laatst uitgebrachte single, Under Attack, klinkt voor jaren ’80-begrippen lekker fris, meer dan een aardig popliedje is het naar mijn mening niet.

Dat iedereen zo wegloopt met dit plaatje als zijnde het grote ABBA-meesterwerk, snap ik niet zo goed. Dit album is toch gewoon even leuk als de rest van hun discografie? Dit is ook een LP met zijn grote hoogtepunten en zijn afgrijselijke dieptepunten; een gegeven dat iedere ABBA LP wel heeft, vind ik.

Er staan trouwens een paar grote draken op, 'I Let The Music Speak' voorop, wat een saai & bovendien kitscherig nummer zeg... De laatste 2 nummers vind ik ook niet best, het album sluit jammer genoeg dus niet in schoonheid af.

'Two For The Price Of One', dat hier verguisd en uitgekotst wordt, vind ik dan weer wel erg aanstekelijk en kan ik zeer goed hebben. Een fijn nummer zou ik het zelfs durven noemen.

Misschien wordt dit album toch wel terecht gezien als ABBA's beste verwezenlijking, want het titelnummer, Head over Heels, Soldiers en One Of Us zijn inderdaad geweldig... Maar toch, dat zijn een 'Dancing Queen', 'S.O.S.' en 'Waterloo' ook.

Als ABBA nu gewoon het pareltje 'The Day Before You Came' netjes op dit album had gezet en niet als bonustrack, dan zou dit zeker een 4* geworden zijn, maar zo is het dus niet gegaan en wordt het een nog steeds aardige 3,5*.

Uiteindelijk kwam voor Abba alles samen op The Visitors. Uitstekende popmuziek met een flinke electronisch inslag samen met die mooie piano, gitaar, lekkere beats, sterke zang van Frida en Agneta en vaak (erg) goede songs. Op dit album is er een mooie afwisseling tussen (wat) snellere nummers en mooie ballads. Inhoudelijk hoor je sadness door de muziek heen: de 2 breuken die letterlijk in de band hebben plaatsgevonden. Het krikt zoals vaker het niveau verder omhoog.

Openingssong The Visitors moet toch wel één van de beste popsongs zijn die er is. Wat een geweldige haunted sfeer roept dat nummer op. Het gaat gelijk goed door met het sterke Head Over Heels. Ballad When All Is Said and Done is erg mooi, net als I Let the Music Speak. Hierna volgt de ijzersterke break-up single One of Us. Maar mijn favoriet na de titelsong is bonustrack (!) The Day Before You Came. Een ijzersterke synth drijft dit nummer met trieste inhoud, met bijpassende clip, werkelijk prachtige gezongen door Agnetha Faltskog. Abba stopte op haar hoogtepunt.

Toen het achtste en, naar later bleek, laatste album van ABBA, “THE VISITORS” op 30 november 1981 verscheen, had het Zweedse 4-tal al een mega succesvolle carrière achter de rug. Vanaf 1973 toen het eerste album, “RING RING” verscheen en het titelnummer het eerste hitsucces werd, scoorden ze hit naar hit en millionseller na millionseller. De albums waren niet een verzameling hitsingles, want een aantal ABBA singles verscheen niet op een regulier album, maar alleen als single. Voorbeelden hiervan zijn bijvoorbeeld “FERNANDO”, “SUMMERNIGHT CITY” en “GIMME GIMME GIMME (a man after midnight), maar over het algemeen waren de singles een “trekker” voor het album. Die albums kregen steeds meer kwaliteit en albumtracks die tot ABBA favorieten uitgegroeid zijn. Vooral “ARRIVAL” is een topper in de discografie van de Zweden en “SUPER TROUPER”, dat 13 maanden voor “THE VISITORS” verscheen, is een topper, met de superhit “THE WINNER TAKES IT ALL” als visitekaartje. Op dat album werden de teksten steeds persoonlijker, de sfeer soberder en emotioneler. De relatieperikelen van de 4 leden hadden hun positieve weerslag op het songmateriaal. “WHEN ALL IS SAID AND DONE” is een duidelijke verwijzing naar de scheidingen van de (voormalige) echtparen Agnetha & Björn en Frida & Benny. Ook de eerste single en Nederlandse nummer 1 hit “ONE OF US” is daar een prachtig voorbeeld van. “THE VISITORS” is door de jaren heen uitgegroeid tot een regelrechte klassieker, omdat het bij critici steeds duidelijker werd uit hoeveel ingenieuze lagen de muziek van ABBA is opgebouwd en hoe knap de composities in elkaar zitten. Met de als singles verschenen “THE DAY BEFORE YOU CAME” en “UNDER ATTACK” kwam een vroegtijdig einde aan een een zeer succesvolle carrière. Universal, ABBA’s platenmaatschappij maakte in 2010 bekend dat de band 375 miljoen singles en albums heeft verkocht. Een ongelofelijk hoog aantal, dat nog steeds groeiende is, omdat er op gezette tijden een compilatie album verschijnt. Maar voor de echte liefhebbers en fans, zijn de studio albums van ABBA een onmisbare aanvulling op de collectie en “THE VISITORS” hoort daar zeker bij.

1001 Albums you must hear before you die

Na twee albums geluisterd te hebben die gebaseerd waren op een random number generator, heb ik dit keer zelf gekozen. De aanleiding hiervoor was de Mamma Mia films die de voorbije 2 weken op tv waren. Mijn vriendin is grote fan, dus hebben we beide films gekeken. Het leek me dan ook leuk om me nadien een beetje meer te verdiepen in het oeuvre van de band en ze hebben 2 albums in de lijst staan. Eentje daarvan is hun zwanenzang, The Visitors uit 1981. Die schijnt iets minder poppy te zijn en wordt hier ook het best beoordeeld, dus begon ik daar maar mee.

Met ABBA heb ik een beetje een 'lastige' band. Enerzijds heb ik heel veel respect voor hun oeuvre en voor de massa's goede nummers die de band gemaakt heeft. Ik ken er ook veel van doordat m'n ouders allebei liefhebber zijn. Anderzijds heb ik me nooit verdiept in hun oeuvre en zag ik me ook niet meteen een album aanschaffen van hen. De voornaamste reden daarvoor is dat ik hun grootste hits eigenlijk niet echt geweldig vind. Die zijn me net iets té poppy. Of té disco, als ik nu niets fout zeg?

Die laatste categorie nummers blijven op dit album inderdaad iets meer achterwege, dus was het zeker de juiste keuze om met dit album te beginnen.

Wat mij betreft is The Visitors een mooie verzameling nummers en gaat ABBA eigenlijk nergens onder (mijn) ondergrens. De plaat begint goed met het titelnummer. Verder doen vooral de rustigere nummers het goed bij mij en bezorgen de bonusnummers die zijn toegevoegd op de remastered uitgave ook echt wel voor een meerwaarde. Iets wat ik toch eerder als uitzonderlijk aanzie. Ik heb het album de voorbije week behoorlijk wat luisterbeurten gegeven en dat was zeker niet alleen om mijn vriendin een plezier te doen...

Favorieten: Slipping Through My Fingers, When All Is Said And Done, One of Us

Dikke 3,5*