Joy Division - Closer (1980)

mijn stem
4,23
1225 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Factory

  1. Atrocity Exhibition (6:07)
  2. Isolation (2:53)
  3. Passover (4:47)
  4. Colony (3:56)
  5. A Means to an End (4:10)
  6. Heart and Soul (5:52)
  7. Twenty Four Hours (4:26)
  8. The Eternal (6:08)
  9. Decades (6:11)
  10. Dead Souls [Live] * (4:59)
  11. Glass [Live] * (3:42)
  12. A Means to an End [Live] * (4:01)
  13. Twenty Four Hours [Live] * (4:06)
  14. Passover [Live] * (4:54)
  15. Insight [Live] * (4:01)
  16. Colony [Live] * (4:04)
  17. These Days [Live] * (4:17)
  18. Love Will Tear Us Apart [Live] * (3:14)
  19. Isolation [Live] * (4:42)
  20. The Eternal [Live] * (6:30)
  21. Digital [Live] * (3:14)
toon 12 bonustracks
totale tijdsduur: 44:30
1157 BERICHTEN 14 MENINGEN
zoeken in:
avatar van reptile71
 
3
Review afkomstig van mijn site: New Wave & Post-Punk Reviews – Reviews van new wave en post-punk releases uit mijn persoonlijke collectie - newwavepostpunkreviews.wordpress.com

Met ‘Closer’ heeft Joy Division een van de best gewaardeerde post-punk platen allertijden afgeleverd. Producer Martin Hannett wist samen met Joy Division een sound te creëren die eigenlijk nooit meer is geëvenaard.

Al direct vanaf het begin wordt een bijzonder donkere sfeer gecreëerd. Met ‘Atrocity Exhibition’ worden we een duistere wereld ingetrokken. Het alsmaar herhalende drumloopje in combinatie met de krassende gitaren en andere sfeerbepalende geluiden maken dat dit klinkt als een van de eerste vormen van industrial muziek. Je loopt bijna letterlijk door een absurde wereld waar de vreemdste en meest afschuwelijke wezens worden tentoongesteld in de ‘Atrocity Exhibition’. Het lijden en de wanhoop die spreken diep vanuit het binnenste van deze wezens weerklinken in het stemgeluid van Ian Curtis. Zelden geeft muziek zo sterk het gevoel dat je een kijkje krijgt in de gruwelijke krochten van een hel op aarde. Gelukkig weten wij dat we hier weer uit kunnen stappen, maar op dezelfde manier als je als mens soms even lekker kan kicken op een afschuwelijke horrorfilm, kun je je met deze muziek even wentelen in de onheilspellende sfeer die dit nummer oproept.

In ‘Isolation’ wordt het industriële tintje vastgehouden. Dit heeft natuurlijk alles te maken met de manier waarop Martin Hannett deze plaat heeft geproduceerd. Persoonlijk krijg ik bij de eerste klanken altijd al direct de neiging om op een statische wijze mee te dansen, alsof ik spontaan gehypnotiseerd word door de muziek. Hoewel het in principe vrij eentonige muziek is werkt het zeer opzwepend als het je in de greep krijgt.

Statische drums, maar een stuk trager, domineren ook het volgende nummer. ‘Passover’ vertelt het verhaal van iemand die worstelt met het leven en nu de balans volledig kwijtgeraakt is. Hopeloos vraagt hij zich af hoe hij dit nog langer kan volhouden. De muziek is vrij minimalistisch. De bas en gitaar spelen precies de noten en akkoorden, die nodig zijn om de juiste spanning en sfeer van wanhoop te creëren ter ondersteuning van Ian’s woorden. Als je al geen woord zou verstaan van wat er gezongen wordt, voelt waarschijnlijk iedereen de lading van dit nummer wel aan.

De zware thematiek die draait om psychisch lijden en wanhoopsgevoelens gaat als een rode draad door dit album. Op ‘Colony’ lijkt er sprake te zijn van complete vervreemding van wat er om hem heen gebeurt. Overgelaten aan zijn lot zonder te begrijpen waarom. De muziek vertolkt een soort poging ergens houvast te vinden, maar het is onmogelijk. Rennen stilstaan, rennen stilstaan... Het gevoel in de steek gelaten te zijn door degene die je vertrouwde. Het kan niet waar zijn, maar het is waar. Joy Division begrijpt de kracht van eenvoud en weet daarmee het gevoel over te brengen.

Rauw, strak, somber, ernstig, maar ook op een bepaalde manier intrigerend en mysterieus zijn woorden die passen bij dit album. Hoe kan iets dat zo pijnlijk klinkt je zo in zijn greep krijgen? Er lijkt meestal geen enkele uitweg meer, zowel de teksten als de muziek kunnen het gevoel geven dat de situatie waarin de hoofdrolspeler verkeert alleen nog maar slecht kan aflopen. Of je nou links- of rechtsom gaat, de weg loopt dood. In ‘A Means to an End’ lijkt het erop dat de hoofdpersoon een zielsverwant had gevonden, maar uiteindelijk blijkt ook dat niet meer geweest dan een luchtbel. Een sterk gevoel van teleurstelling klinkt door in dit nummer.

De B kant van de plaat begint met de vette bas en strakke drums van ‘Heart and Soul’. Een dun laagje synth legt precies de juiste sfeer erin. De eenvoudige maar effectieve gitaarakkoorden geven verderop in het nummer uiting aan hoe iemand verscheurd wordt door het moeten maken van de pijnlijke keuze tussen zijn hart en zijn ziel. Welke keuze hij ook maakt, een van beide zal hoe dan ook branden. Ian zingt het op bijna berustende wijze. Ook hier weer is de pijn niet meer te ontlopen.

Elk nummer op deze plaat draagt een zwaar gevoel met zich mee. Ik voel in elke cel van mijn lichaam dat dit menens is. De overtuigende klanken van Ian’s zang zijn het grootste bewijs dat hier geen toneelstukje wordt opgevoerd. Dit is uit het ware leven gegrepen.

Bezwerend, opzwepend, krachtig en tegelijkertijd volledig berustend in de wanhoop. Dit gaat zo verdomde diep dat ik het met moeite in woorden kan vangen. ‘Twenty Four Hours’ is voor mij het allerallerbeste wat maar te vinden is in dit genre en sowieso als het gaat om het overbrengen van gevoel door middel van muziek. Ik voel me meegesleurd in de belevingswereld van een ander en lijk bijna te kunnen uittreden als ik me mee laat voeren door dit nummer.

De afsluitende nummers van deze plaat zijn sowieso zwaar en troosteloos. Het einde is op de hele plaat nabij, maar de B kant brengt ons volledig op onze knieën. ‘The Eternal’ lijkt wel over de dood te gaan als je de eerste zinnen hoort: ‘Procession moves on, the shouting is over. Praise to the glory of loved ones now gone.’ Het schijnt echter te gaan over een verstandelijk gehandicapte jongen die nooit verder kwam dan de tuin van het huis waarin hij woonde. Hoe dan ook, het trage, sombere dat het nummer voortsleept lijkt op het volledig wegzinken in het lot dat geen uitweg meer kent. Acceptatie van het noodlot: ‘Accept like a curse, an unlucky deal’. Dit was het dan, er is geen keuze meer, vaarwel, is wat ik erin hoor.

En ja, deze trip komt ten einde. En de afsluiter is grandioos en gepast. Het is alsof het noodlottige einde wordt opgetild door een ultiem gevoel dat acceptatie van het noodlot omzet in een volledig loslaten en open staan voor een volgende fase. Gevoelsmatig de dood, die tegelijkertijd een nieuw begin is en anders op zijn minst een einde van alle ellende. ‘Decades’ tilt het einde naar een ander niveau en laat als het ware zien dat er een schoonheid huist in zelfs het ergste lijden. Al wordt dat natuurlijk op het moment zelf niet zo door de persoon ervaren.
Het nummer wordt grotendeels gedragen door synths en ze gaan door merg en been, door hart en ziel. Volledige overgave is alles wat rest.

Toen ik Joy Division als tiener leerde kennen, wist ik hun muziek nog niet zo goed te doorgronden. Het heeft bij mij een ontwikkeling doorgemaakt. In het begin vond ik een aantal nummers goed. Ik heb wat moeite gehad om aan Ian’s stem te wennen. Door de jaren, met de ontwikkeling van mezelf als persoon, is de muziek me steeds meer gaan raken en ben ik het beter gaan vinden. Uiteindelijk is het zover gekomen dat ik dit gewoon onwerelds goed ben gaan vinden. De hele sound die wordt neergezet en het gevoel dat wordt overgebracht is wat mij betreft door geen enkele andere band ooit maar benaderd. Wat niet wil zeggen dat andere muziek me niet zo veel kan raken, het is meer dit specifieke gevoel, dat alleen Joy Division bij me heeft weten over te brengen. Niet voor niks is ‘Closer’ een van mijn favoriete albums allertijden.

avatar van deric raven
5,0
0
Wow! reptile71 Mooi beschreven!
Ik kan mij gelijk elk nummer voor de geest halen.

avatar van reptile71
 
0
Thanks man!

 
0
reptile71, de meester heeft het weer gedaan. Klasse.

avatar van reptile71
 
0
Ik vind dit ook zo'n intrigerend album en had er nog steeds geen review van geschreven. Uiteraard moet ook Unknown Pleasures nog aan de beurt komen. Alles op zijn tijd.

avatar van Castle
5,0
0
Prachtig geschreven, puike weergave en het is zeker emotie

avatar van LucM
5,0
1
Uiteindelijk verhoogd naar 5*, dit album vind ik nog een fractie beter dan Unknown Pleasures: muzikaal rijker en iets subtieler maar enorm sfeervol en aangrijpend.

avatar van bikkel2
5,0
0
Is mooi inderdaad Luc. Ik heb 'm vanavond gehoord en was er stil van.
Dit is echt een album - net als Unknown Pleasures, dat werkelijk iets met je doet.
Ik ga 'm morgen nogmaals luisteren, maar ik denk dat ik nu wel weet waar dit op uit draait.

Ik snap werkelijk niet waarom ik dit zo lang op afstand heb gehouden.
Zal ongetwijfelfd wel een reden hebben.
Maar Joy Division hakt er op de goede manier behoorlijk in.

avatar van bikkel2
5,0
3
Hakt er op de goede manier behoorlijk in...eindigde ik gisteren om 23.13 hier boven.
Ik onthoud mij verder van een complete recentie.
Er is genoeg gezegd en geschreven bij de albums van Joy Division.
Er is in ieder geval bevestigd ( op Unknown Pleasures al) wat pijn, onbegrip en verdriet, kan doen op artistiek vlak.
Het gaf voor Ian Curtis helaas niet de bevrediging, die het misschien had kunnen zijn.
Aan de vooravond van een tour beroofde hij zich van het leven. Klaar mee.

Natuurlijk speelt die tragiek enigzins een rol bij beluistering.
Maar wat een razend knap album is Closer.
Wat meer op elektro gebaseerd en wellicht wat rijper in uitvoering en structuur dan de voorganger.
Shit, afgelopen, constateerde ik al bij de 1e luisterbeurt. En dan weet je al dat dit een indrukwekkend werkje is.
Vandaag ook meerdere malen langs laten komen. Zo intens en raak.
The real shit.

En daar laat ik het maar bij.

avatar van west
4,0
0
bikkel2 schreef:
Er is in ieder geval bevestigd ( op Unknown Pleasures al) wat pijn, onbegrip en verdriet, kan doen op artistiek vlak. Het gaf voor Ian Curtis helaas niet de bevrediging, die het misschien had kunnen zijn. Aan de vooravond van een tour beroofde hij zich van het leven. Klaar mee.

Het kan ook andersom hebben gewerkt. Door zijn 'ellende' ook nog eens in muziek en teksten te gieten, op plaat te zetten en er mee op tour te moeten in die conditie kan (veel) te veel zijn. Maar goed, ik ben geen psychiater. Toch vraag ik mij af of sommige mensen wel goed met die jongen zijn omgegaan. Ik las dat hij bij het laatste concert volkomen uitgeput van het podium gevoerd moest worden. Dan ben je natuurlijk al veel te ver gegaan. En jij schrijft dat hij zich van het leven beroofde vlak voor .... een nieuwe tour. Opname en behandeling zou heel wat beter zijn geweest.

 
0
Bovenstaande speculaties zijn al lang achterhaald en er is voldoende info te vinden in de div boeken (Shadowplayers - James Nice) en in de interviews in de docu's (BBC, Grant Gee); de vindplaatsen zijn hier al genoemd. Docu's staan volgens mij ook op YouTube - kwestie van zoeken.

avatar van perrospicados
5,0
0
Het boek van Deborah Curtis geeft ook nog de nodige informatie maar wordt ook bekritiseerd. Niettemin er is idd een keur aan bronnen

avatar van west
4,0
0
Mjuman schreef:
Bovenstaande speculaties zijn al lang achterhaald en er is voldoende info te vinden in de div boeken (Shadowplayers - James Nice) en in de interviews in de docu's (BBC, Grant Gee);

Oké, maar staat daar dan in of wordt daarin gezegd?

avatar van dazzler
5,0
1
Het ging plots hard met Joy Division, dat rommelige postpunk bandje uit Manchester.
Vergeet niet dat hun legendarische opnames over hooguit één jaar bij elkaar zijn gesprokkeld.

Ik kan me best voorstellen dat Ian zich geen haar abnormaler gedroeg dan zijn bandgenoten.
Jonge jongens die een geweldige trip beleefden in de slipstream van hun eigen prille successen.
Tegen dat goed en wel doordrong dat er eentje uit de bocht dreigde te gaan, was het over.

Met zelfdoding is het vaak zo dat je het ziet aankomen als het al te laat is.
Pas als je gaat terugkijken vanop een afstand vallen de puzzelstukken in elkaar.
Maar als je er met je neus op zit, gaat het om dips, zonder dat je een patroon ziet.

Als je de door Mjuman aangehaalde bronnen naast elkaar legt, merk je al gauw
dat Ian ook maar een jongen was die zoals ieder van ons door het leven ploeterde.

Het meest bijzondere aan hem blijft zijn talent om al die verwarrende indrukken van buitenaf
te observeren en daarvan als een soort reporter verslag uit te brengen op Unknown Pleasures.

Uiteindelijk daalde hij ook af in de spelonken van zijn eigen ziel om daar naar antwoorden te zoeken.
Dat is wat je op Closer kan horen. Op die manier is Ian voor mij een soort bondgenoot in moeilijke tijden.

Hij vond de woorden die (en dat klinkt misschien paradoxaal) een zekere troost brengen
als het leven op me inhakt. Hij werd voor velen de gids die hij zelf zocht, maar niet tijdig vond.

avatar van davevr
5,0
0
Ik heb Joy Division wat herontdekt. Deze is mijn favoriete, dat minimalistische, die drums, bas. Die teksten. Meesterwerk.

avatar van brandos
4,5
0
reptile71zegt:
De hele sound die wordt neergezet en het gevoel dat wordt overgebracht is wat mij betreft door geen enkele andere band ooit maar benaderd.
De impact van die 2 albums en die paar maxi singles is nog steeds immens (al wordt het orgineel zelden geëvenaard). Van de vocalen van de Editors tot het basloopje in Bowies 'Lazarus' -de cirkel is weer rond. Hoewel 'Decades' lang mijn favoriete nummer was, geef ik toch een lichte voorkeur aan 'Unknown pleasures', kant 1 van Closer is dan ook wel heel compromisloos. Man, wat een heftige plaat is dit.

avatar van bikkel2
5,0
1
Nu op 2 in mijn Top 10.
Wat een plaat en Decades vooral, hoort tot het meest intense ooit op een plaat gezet.
Wat later opgenomen ( samen met Eternal) en daar hoor je ook de toevoeging van synths.
Joy Division had hoogst waarschijnlijk ook met meer synthpop aan de slag gegaan.
Kan eigenlijk niet anders.
Maar dus gewoon een heel raak album in alle opzichten.
Het kruipt onder de huid en komt er nooit meer vandaan.
Gitzwart, maar gemeend en overtuigend.
Wat een band en wat invloedrijk uiteindelijk.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.