Electric Light Orchestra - Time (1981)

Time is mijn favoriete E.L.O. album. De liedjes klinken helder als kristal en ook de bonustracks zijn dik in orde. Vooral Julie Don't Live Here is een genot om naar te luisteren.

Relatief lage score eigenlijk voor zo'n subliem album, helemaal omdat dit met stip mijn nieuwe nummer 1 is. De disco-vibes van het vorige album doen het hem voor mij toch niet helemaal, maar jaren '80 elektronische klanken (meer synths dan echte strijkers) in combinatie met de herkenbare ELO sound werkt helemaal. Soms wat vlagen Roy Orbinson en Beatles, maar ook lichte invloeden van Alan Parsons Project en dikke Queen-koortjes. En dat het intro van Here Is The News op de Nederlandse televisie zoveel voorbij kwam wist ik ook niet.

De teksten zijn ditmaal ook een stuk intrigerender dan doorgaans het geval is bij de band. Het concept van een man die in de toekomst terecht komt en reflecteert op de huidige tijd en zijn verleden (van het heden, de jaren '80). Soms zijn de teksten hilarisch ("She is the latest in technology. Almost mythology, but she has a heart of stone. She has an IQ of 1,001. She has a jump suit on, and she's also a telephone" - Yours Truly, 2095), soms ook oprecht aangrijpend ("Yeah, I've got a ticket to the moon, but I'd rather see the sunrise in your eyes"). Soms intrigerende muzikale keuzes (castagnetten en Spaanse gitaren op The Way Life's Meant To Be) of mooie, melancholische klanken (Another Heart Breaks): alles wijst op een perfect uitgedacht en uitgevoerd conceptalbum.

Blijkt na wat leeswerk dat dit album door collega muzikanten ook uitzonderlijk goed gewaardeerd wordt. Mooi, dat verdient dit werkje zeker ook wel. Ik zet hem nog maar eens een keer op!

Voorlopige tussenstand:
1. Time
2. Electric Light Orchestra II
3. Out Of The Blue
4. Face The Music
5. The Electric Light Orchestra
6. A New World Record
7. El Dorado
8. On the Third Day
9. Discovery

Dat deze in de smaak zou vallen, was voor mij geen verrassing meer. Deze lp kocht ik ergens in mijn prille studententijd toen vinyl nog niet aan de nieuwe opmars begonnen was. Een lp voor vijftig cent. De hoes was mooi en ik wist natuurlijk wel een klein beetje van ELO af. Niet dat ik het album grijsgedraaid heb, maar de waardering was er altijd wel. Here Is The News was uiteraard een eye opener. Ik weet nog goed hoe stomverbaasd ik reageerde. Bleek zelfs een heel mooi nummer te zijn.

ELO stapt hier vol vertrouwen de jaren tachtig in. De prog is zelfs weer terug, maar wel met de tijd mee. Flink meer synths dus en minder traditionele(re) instrumenten. Het resultaat mag er absoluut wezen. Hier staan sterke songs op. Goed geschreven, spannend gebracht en zelfs de Beatlesinvloeden van de beginjaren zijn weer terug. Misschien dat ik hier nog wel eens ga verhogen naar 4,5*


Tussenstand
1. On The Third Day
2. Time
3. The Electric Light Orchestra
4. Face The Music
5. Electric Light Orchestra II
6. Discovery
7. Eldorado
8. Out Of The Blue
9. A New World Record

Het had alleen helemaal leuk geweest, als het originele album zou zijn ontdaan van Rain is falling en The Lights go down. Ook de single rocker, schijnt ook altijd aanwezig te moeten zijn, Hold on tight, doet Time niet echt eer aan.

Vreemd genoeg passen de b-kantjes van Hold on tight en Twilight, When time stood still en Julie don't live here, later als bonus tracks toegevoegd, beter op het originele album.

Daar is-ie weer: de onvermijdelijke rocker. Lynne kon het niet laten. Tekstueel gezien nu wel actueel in de 21th century: Hold On Tight!

Ten eerste kan je Jeff natuurlijk helemaal niet willen scheiden van zijn passie voor regen.

Hier valt het nog.

Op zijn laatste kwam ie zelfs helemaal naar beneden.

Dingen gebeuren niet zomaar.

Met het album “TIME” stapte de Electric Light Orchestra (E.L.O.) ook muzikaal de jaren tachtig binnen. De theatrale, orkestrale en symfonische poprock van het laatste decennium had de band (voor een deel) achter zich gelaten en het op 2 juli 1981 verschenen album groeide terecht uit tot een klassieker in de oeuvre van E.L.O..
Jeff Lynne en zijn mannen trapten de jaren tachtig af met de soundtrack voor de geflopte dansfilm “XANADU”, waarvan het titelnummer met Olivia Newton-John overigens wel een grote hit werd en de single “ALL OVER THE WORLD” en “I’M ALIVE” wel airplay kregen en de eerste bijna de top 10 van de Nederlandse Top 40 wist te behalen. De stijl op “TIME” was anders dan op “XANADU” en zeker anders dan het succesvolle album “DISCOVERY” uit 1979. Dat album had meer disco invloeden en was daarom ook al afwijkend van de albums die E.L.O. uitbracht tot aan 1979.
De eerste single van het album “TIME” was de rock and roll hit “HOLD ON TIGHT” dat een vijfde plaats in de Top 40 wist te behalen. Het album kwam in dezelfde periode uit en gaat van start met het science fiction achtige “PROLOQUE”, dat wordt gevolgd door de tweede single, het aanstekelijke en uptempo “TWILIGHT”. Voor mij is dit nummer een soort overgangssong van het “oude” naar het “nieuwe” E.L.O., heerlijk nummer overigens! “YOURS TRULY, 2095” is het nieuwe E.L.O., stemvervormer en een tekst die handelt over de (verre) toekomst. “TICKET TO THE MOON” handelt qua tekst ook vanuit de toekomst. Wat in 1981 nog onmogelijk leek, is anno nu niet vreemd meer. Je kunt, als je veel geld hebt, ruimtereizen maken. “TICKET TO THE MOON” is een typische E.L.O. midtempo ballad, prachtig gezongen en geweldige arrangementen. “WAY LIFE’S MEANT TO BE” begint met een strijkersintro, de akoestische gitaar die invalt klinkt helder en mooi, en wat volgt is een ongelofelijk pakkende song. Het (bijna volledig) instrumentale “ANOTHER HEART BREAKS” is een erg melodieuze song, waarin de synthesizers een prominente rol hebben.
“RAIN IS FALLING” is weer een midtempo popsong met een prachtig refrein en mooie toetsen bijdragen. Het met een pakkend ritme opgetuigde “FROM THE END OF THE WORLD” is een dansbare E.L.O. song, waarvan Lynne er later nog meer zal maken. In “THE LIGHTS GO DOWN” hebben de toetsen opnieuw een hoofdrol en zijn de heerlijke E.L.O. koortjes ook volop te horen, “HERE IS THE NEWS” is uitgegroeid tot een veelgehoorde track op de Nederlandse televisie, want het werd jarenlang gebruikt door de VPRO als tune. Ook in dit nummer zijn weer de “nieuwe” elementen te horen, toetsen, vervormde stem, maar wel weer met de pakkende en typische E.L.O. sound. Strijkers arrangementen gevolgd door toetsen en vervormde stem zijn het begin van “21ST CENTURY MAN”, een prachtige ballad. Het reeds genoemde “HOLD ON TIGHT” heeft een iets afwijkende sound, maar past toch wel prima binnen het album. Het is tot op de dag van vandaag één van mijn favoriete Electric Light Orchestra songs. Met “EPILOQUE” komt het bijna 44 minuten durende album tot een einde, met dezelfde ingrediënten als de opener.
In veel landen werd het album een succes, “HOLD ON TIGHT” werd in veel landen een top 10 hit en Jeff Lynne (zang/componist/gitaar/toesten), drummer Bev Bevan, toetsenist Richard Tandy en bassist Kelly Groucutt konden tevreden zijn met de stap “into the eighties”. Opvolger “SECRET MESSAGES” uit 1983 is wat mij betreft een album van bijna hetzelfde kaliber en met “BALANCE OF POWER” kwam er een einde aan de Electric Light Orchestra. Min of meer solo maakte Jeff Lynne onder de vlag van zijn band in 2001 het album “ZOOM” dat geen vergelijk is met de eerste twee albums uit de jaren ’80, meer met “BALANCE OF POWER”, Traveling Wilburys (waar hij deel van uit maakte) en zijn prachtige solo album “ARMCHAIR THEATRE uit 1990. Tegenwoordig reist hij de wereld rond, in ieder geval voor corona de wereld op slot gooide, met Jeff Lynne’s E.L.O. en heeft hij twee mooie albums onder die naam uitgebracht.
Met “A NEW WORLD RECORD” en “OUT OF THE BLUE” is dit wat mij betreft de derde klassieker die Electric Light Orchestra heeft gemaakt…genieten en “tijd”loos.

Het album begint natuurlijk met "Prologue", wat meteen de toon zet: een science fiction tijdreis conceptalbum met een bijbehorende sound. Dat was ook de reden dat ik er destijds in geinteresseerd was. Gewoon een solide album.

Het is mijn introductie in deze band geweest, daarom koester ik dit album voor altijd. Als achtjarige of negenjarig jochie begonnen te luisteren, omdat mijn vader dit album op de A-side van een cassettebandje had staan. Sindsdien jaarlijks vele malen of enkele malen gedraaid, vermoedelijk het album dat ik in mijn leven het vaakst gehoord heb.

Een zeer goed concept album met strakke songs. Nummers die goed in elkaar overlopen op basis van het thema tijdreizen. Popnummers die zeker niet doorsnee klinken, maar juist verfrissend. Het vlotte Twilight blijft fantastisch, het mooie slaggitaarnummer 'The way life's meant to be' klinkt als een klassiek popsong, terwijl het niet als klassieker geldt. De samenhang in het album is zeer sterk, zo goed als foutloos. Ik geniet er elke keer weer van. Het mooie van muziek.

Vandaag gekocht (in de plaatselijke vinyl/cd winkel, niet de remaster dus zonder de bonus nummers) en weinig toe te voegen: leuk album dat nog ontbrak in mijn collectie. Ik was meer van OOTB en daarvoor.
Vooral New world record was mijn favo.

Maar 1 ding koester ik met name.
Bij the gear staat het:
Slingerland drums

Iconisch en vooral de sound die Bevan er mee tevoorschijn toverde.

Toevallig heb ik dit album gisteren weer een keer gedraaid, dit keer met de air-pods op.
En als groot ELO adept kan ik alleen maar zeggen, terugkijkend in de tijd dat ik dit een waanzinnig album vind.

Het is afwisselend en veelzijdig en verveelde mij geen moment.
Het werd mij ook in een keer duidelijk dat het niet de strijkers zijn die het ElO kenmerken maar de composities en vooral de manier van zingen door Jeff Lynne, hij is met recht de Mr. Blue sky van het ELO.

Ik behoor wel tot de categorie die het ELO van het begin heeft meegemaakt, zeker zelfs nog met Roy Wood in Wizzard. Die toen het geweldige nummer see my baby jive, maar dit terzijde...

Nu over deze plaat, Time was indertijd in het oeuvre van het ELO een nouveauté. De strijkers bleven wel maar werden ook vergezeld door de opkomende synthesizers. Dat heeft naar mijn idee wonderwel goed uitgepakt op deze plaat. Ik lees hier wel in diverse reacties van vooral jongeren dat ze het behoorlijk gedateerd vinden, maar in oktober 1981 was dit wel state of the art.

De Proloque met de vocoder vind ik nog steeds leuk, het wordt gevolgd door Twilight, een onvervalste ELO opener, daar zijn ze echt op ieder album goed in! Ook dit nummer heeft de vaart er stevig inzitten, mooie melodielijntjes, koortjes alles is weer aanwezig.

Yours truly 2095, is het futuristische nummer bij uitstek een van mijn favorieten op dit album.
In Ticket to the Moon valt op hoe aangenaam de stem van Lynne is in deze ballad!

The way life's meant to be is Pop avan la lettre, een oorwurm met een lekker catchy refrein.

Another heart's break is een instrumentaal tussengerecht, kabbelt lekker door en past goed tussen de andere nummers. Rain is falling is weer old school ELO, die opening had zo gepast op Eldorado, heerlijk nummer en geweldig gezongen weer door Lynne.

From the end of the world is weer een cross over tussen de oude en de nieuwe ELO, het valt mij op dat Lynne het nummer qua zang opent op een manier die Matt Bellamy van Muse goed heeft beluisterd.
Ook dit nummer is weer een prima staalkaart van kunnen!

The lights go down kan enkele mensen hier niet bekoren, maar ik vind het heerlijk, de opening kan zo in een ballroom worden afgespeeld. Koortjes, rifjes, de zang is weer top, dit hele nummer ademt ELO.

Here is the news, ja wat kan ik hier nog aan toevoegen: hulde voor de VPRO, die het nummer lang op de kaart heeft staan, wat een megalomaan goed intro, vergelijkbaar qua klasse bijvoorbeeld met Dont' you want me? van the Human Leaque, dit is echt grand cru, een dikke tien! Een van de beste ELO nummers ever.

21th Century Man, is ook weer van de buitencategorie, mooie opbouw, Lynne, die met zijn kopstem opent, waarna de koren bijvallen, het heeft een dikke Beatles-injectie gehad bij de opname.

En net als dat het ELO altijd spectaculair opent hebben ze ook altijd het nummer er tussen bij zitten waar het dak eraf gaat, dat is hier Hold on tight, in de stadiums zorgt dit voor een golvende en springende massa.
Ook dit is ELO op zijn best, afwisselingen in tempo, zang en en stuwende band, Lynne die ook nog even een deuntje in het Frans zingt, wat een entertainer....!

De epiloque sluit dit wonderschone product af op een passende en stemmige wijze...fraai!

De bonustracks::
The Bouncer is een rock nummer, zoals Jeff er vele heeft gecomponeerd, de koortjes springen er weer uit, voor de rest snap ik dat dit het reguliere album niet heeft gehaald.

When time stood still, had er wel best tussen gepast. Mooie rustige ballads met afwisselende toetsen en een band die later invalt, ook in dit nummer valt op dat Lynne in die tijd een voortreffelijk zanger was.

Julie Don't live here, is een lekker ELO nummer met alle ingrediënten, die al de nummer sop het album zo fijn maken, vleugje Beatles, mooie arrangementen.

Je kunt goed horen dat Jeff Lynne hier een flinke kluif aan heeft gehad, om dit album zo tot in de perfectie af te werken. Met de opname technieken van 2021 en deze inhoud had dit album wanneer het in dit jaar was uitgekomen de wereld versteld doen staan. een plaat om tot ver in het universum te horen.

Ik ga vandaag over naar de dikke 5 *****