menu

Electric Light Orchestra - Time (1981)

mijn stem
3,66 (192)
192 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Jet

  1. Prologue (1:16)
  2. Twilight (3:41)
  3. Yours Truly, 2095 (3:11)
  4. Ticket to the Moon (4:07)
  5. The Way Life's Meant to Be (4:38)
  6. Another Heart Breaks (3:48)
  7. Rain Is Falling (3:54)
  8. From the End of the World (3:16)
  9. Lights Go Down (3:33)
  10. Here Is the News (3:45)
  11. 21st Century Man (4:08)
  12. Hold on Tight (3:06)
  13. Epilogue (1:31)
  14. The Bouncer * (3:13)
  15. When Time Stood Still * (3:31)
  16. Julie Don't Live Here * (3:42)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur: 43:54 (54:20)
zoeken in:
avatar van musiquenonstop
5,0
Wanneer je Jeff Lynne kent of volgt (zoals ik zeg maar ) dan weet je dat hij totaal geen last heeft van een groot ego, bij hem draait alles om het vak, muziek dus. Aangezien hij degene was die schreef en produceerde, en dat volgens hem in andere volgorde, dan valt er met een band weinig te beginnen. Het schrijven van een nummer bestond uit het opnemen van ritmes en melodieën die hij in zijn hoofd had. Pas wanneer deze kant en klaar waren, en zelfs vaak als de achtergrond zang al op de tape stonden, ging hij pas over tekst na denken, en hoe hij die er tussen ging passen. (Vandaar de vaak iets over geproduceerde sound, hij maakte in principe instrumentals) Met een band werd het ook steeds lastiger te eisen wat een ander moest spelen, en vooral niet moest spelen. Hij nam vaak een bridge op voor hij een couplet had gemaakt, of hij was met de chorus bezig die uit eindelijk aan het einde uit moest faden. En aangezien hijzelf ook kon spelen wat nodig was, ging hij het ook steeds meer zelf doen.

Zelfs met zijn compagnion (drummer) Bev Bevan lag hij hierdoor regelmatig overhoop, omdat hij het nooit op zijn manier mocht spelen. Maar als je luistert naar Part Two (de band van Bev na E.L.O.) dan hoor je waarom Jeff de beslissingen nam als schrijver en producer. Ik vind Bev een goede drummer, maar toen hij zelf aan het roer kwam drumde hij overmatig en met de verkeerde fills, die songs dusdanig verstoren dat het afbreuk doet aan de songs. (die al niet te best waren)

Maar goed, Time, vind ik een sterk album, met een heavier sound zonder strijkers. Als je niet van synths houd, ja dan moet je deze plaat laten liggen. Wat mij vooral opvalt, is dat hij op deze plaat anders zingt. Of het nou een kwestie is van accent of intonatie weet ik niet goed.

Lees vaak meningen op het internet, en iemand voegde er aan toe dat Time als progressief gezien moet worden. Ik denk dat hij met sommige nummers, Yours Trully, From The End Of The World ed. wel een goed punt heeft. En wat betreft de songs niet allemaal van goede kwaliteit zijn,
tja, als je bepaalde soort nummers niet kan velen, dan is daar wat van te zeggen. Wat mij betreft is het gewoon variatie. Jeff is geen schrijver die een symphonie van achter tot voor schrijft. Hij wil een rocker op de plaat, en een ballad of twee, en een instrumentale, en dat is dan wat hij maakt.

Hold On Tight is geen juweel, maar hij rockt, werd een hits (zoals bedoeld), goede pakkende tekst, en hij klinkt wel lekker. Maar ja, een dertien in een dozijn nummer is het ook..

avatar van musician
4,0
musiquenonstop schreef:
Wanneer je Jeff Lynne kent of volgt (zoals ik zeg maar dan weet je dat hij totaal geen last heeft van een groot ego, bij hem draait alles om het vak, muziek dus. Aangezien hij degene was die schreef en produceerde, en dat volgens hem in andere volgorde, dan valt er met een band weinig te beginnen. (...) Met een band werd het ook steeds lastiger te eisen wat een ander moest spelen, en vooral niet moest spelen. Hij nam vaak een bridge op voor hij een couplet had gemaakt, of hij was met de chorus bezig die uit eindelijk aan het einde uit moest faden. En aangezien hijzelf ook kon spelen wat nodig was, ging hij het ook steeds meer zelf doen.
(...)
Zelfs met zijn compagnion (drummer) Bev Bevan lag hij hierdoor regelmatig overhoop, omdat hij het nooit op zijn manier mocht spelen.(...)

Hoezo geen groot ego?

Bovendien, ik geloof niet dat veel mensen hem hier op musicmeter persoonlijk kennen dus wat voor de liefhebbers overblijft is hem inderdaad te volgen, ook de lijn in zijn eigen spel met E.L.O. en productie van anderen.

Als de productie van andere artiesten gaat leiden tot een door Lynne ingebrachte verregaande inbreuk op het geluid van die anderen (zodat alles gaat klinken als een plaat van Jeff Lynne) kun je wel degelijk spreken van een groot ego (want gaat niet uit van de kwaliteit van de artiest zelf).

En hoewel bij Tom Petty (als voorbeeld) Full moon fever nog gered wordt door redelijk sterke nummers, bij opvolger Into the great wide open begint de gezapigheid van een "Jeff Lynne lookalike" album behoorlijk toe te slaan. Aangezien de kwaliteiten van Petty behoorlijk hoger liggen dan dat niveau, is het goed dat hij het na twee albums voor gezien hield met Lynne.

Misschien dat de verkoopcijfers goed lagen (hoewel dat bij Petty in de jaren '80 al sowieso geen probleem was), het zal Tom Petty & The Heartbreakers minder muzikaal hebben opgewonden dan andere albums van hemzelf.

Time 5***** geven vind ik teveel van het goede. Enige partijdigheid is begrijpelijk maar dat sterrenaantal is, zeker in vergelijk met eerder E.L.O.-werk (tot en met Out of the Blue), nogal overdreven.

avatar van musiquenonstop
5,0
Voor wat zijn ego betreft kan ik heel makkelijk zijn, heeft hij echt geen last van. Buiten het feit dat ik hem wel heb mogen spreken, kan ik zeggen door hem echt te volgen dat daar geen sprake van is. Want waar ik buiten zijn muzikale kunnen het grootste respect voor heb is dat hij een echte gentleman is, die iedereen met het grootste respect behandeld, nooit erop kunnen betrappen dat hij iets verkeerds zei over welke artiest dan ook. Hij is altijd vol lof, ook wanneer het niet zijn muzieksoort betreft.

Artiesten benaderen hem om datgene te doen waar hij om bekend staat, een produktie met een vleugje van zijn eigen sound.Kijk de DVD van de Wilbury box eens, en wat men over zijn produktie zegt. Vooral Tom Petty was daarvan gecharmeert, zijn band iets minder, maar als je dat proces hebt gevolgt, weet je ook dat dat voornamelijk spanningen waren die al in de band zaten. De drummer had voorheen al vaker ontslag gehad, de bassist was verslaafd. Mike de gitarist en compagnion van Tom was zeer zeker te spreken over Jeff. Dan hebben we alleen de toetsenist over, en die had recht van spreken, het groepsproces was verstoort, en dat is voornamelijk door de manier van opnemen.

Full Moon Fever en Into The Great Wide Open hebben wel een andere sound, maar persoonlijk vind ik de nummers even sterk. Jeff's aandeel is niet groter of kleiner bij het schrijven, en die is al niet groot, het bestaat hoofdzakelijk uit een akoordsverandering hier en daar. Met tekst heeft hij zich al helemaal niet bemoeit. Full Moon Fever is volgens Tom zelf zijn best verkochte album en Into The Great Wide Open iets minder maar is nog steeds het best verkochte album van Tom Petty And The Heartbreakers.

Dat je Lynne kan horen op zijn produkties, daar is geen twijfel over mogelijk. Maar veel mensen geven hem te veel eer, of beter gezegd, hij krijgt geen eer, maar als het slecht is dan ligt de fout bij hem. George Harrison zei altijd als de vraag kwam voor een opvolgger van Cloud Nine, dat hij niet meer met Jeff zou werken omdat hij het beu was dat al zijn platen naar E.L.O. gingen klinken. Hij had Jeff de opdracht voor Brainwashed al gegeven voor zijn dood.
Paul had voor Free As A Bird ook zijn bedenkingen, maar de samenweking vloeide uit tot een solo plaat van hemzelf. En wat iedereen ook mag zeggen of denken, de Beatles vonden Free As A Bird klinken als The Beatles van nu. De Wilburys I en III waarvan de meeste zeggen op I was Jeff nog te pruimen en op III heeft hij het verprutst. Op I was het voornamelijk Jeff, op III voornamelijk George die (omdat Bob er op stond) de plaat meer op demo's wou laten lijken. George had Bob ook alle nummers lead laten zingen zodat ze konden gaan mixen als Bob weer op tournee was. Gevolg, heel veel Bob, omdat George zonde vond om in de plaats van Bob te zingen.

En de 5***** voor Time, tja smaken verschillen. Ik snap nooit dat iedereen Out Of The Blue zo goed vinden. Vind 'm ook goed maar veel nummers met teksten die inhoudsloos zijn, op A New World Record idem dito.

avatar van musiquenonstop
5,0
O ja, Jeff produceerde in 2006 ook nog Tom Petty's Highway Companion.

Tom zei verder over een vroegere producer dat je na drie albums een andere moest nemen, dus als je het niet trekt, ben je er nu waarschijnlijk wel van hem af.

avatar van musician
4,0
Laten we het hopen. Highway Companion is nu net een van de weinige albums die ik niet heb van Petty, waarschijnlijk voelde ik de productie van Lynne instinctief aan.

Overigens, een groot ego hoeft helemaal niet negatief te worden opgevat. Sterker nog, zonder de grote ego's van menig artiest hadden wij geen muzikale meesterwerkjes gehad. Dus in die zin kan mij het ego van Jeff Lynne niet groot genoeg zijn. We moeten het niet verwarren met verwaandheid en naast de schoenen gaan lopen, dat is toch iets anders.

En zijn keuzes, muzikaal en productioneel bij ELO, opgeteld bij zijn talent, staan bij mij boven elke twijfel verheven. Ik zeg daar dan ook gelijk bij, dat dat ook het beste is wat hij kan. Eerlijk gezegd mis ik al enige jaren een nieuw en degelijk ELO-album, misschien dat jij daar meer van weet.

Maar of het nu gaat om Petty, Harrison of wie dan ook: een mooie productie is toch iets anders dan een nieuw album willen laten klinken als jezelf, als producer. Ik geef als voorbeeld ook het singletje Slipping away van Dave Edmunds uit de jaren '80. Het nummer had niets meer met Edmunds te maken maar alles met Lynne: per ongeluk zong alleen nog Dave Edmunds.

En dat is spijtig, volgens mij moet een producersrol inhouden dat je een band op z'n best laat klinken, beter dan dat ze ooit hebben gedaan. Het moet er niet op gaan lijken dat de producer achter de knoppen de nummers ook heeft geschreven, dan doe je de band uiteindelijk te kort.

avatar van musiquenonstop
5,0
Ik geloof niet dat we het eens gaan worden, maar goed, is ook nergens voor nodig. En in het kader daarvan ga ik je Highway Companion van harte aanbevelen, is zeer weinig Lynne op te bekennen, en mischien dat het me daarom niet boeit. De nummers waren alvorens de opnames geschreven. Maar ik vind het na de opener die nog wat naar meer klinkt, steeds saaier en energieloos worden. Ben bang dat je na dit album van je geloof valt.

Met Dave Edmunds heb je een punt, maar was ook Jeff's eerste produktie. Dave zocht hem op tijdens de Secret Messages opnames en dat album hoor je ook terug in dat nummer. Het nummer was wel een hit(je) in amerika. De lp (Information) is voor de rest door Dave zelf geproduceert, en klinkt meer als Jeff dan Jeff zelf. Dit geldt ook voor Rock On van Del Shannon, de helft is door Mike Campbell geproduceert, en daar ligt een nog grotere Lynne sound op.

Ik kan niet op de naam van het nummer komen van George Harrison, dat werd uitgebracht rond 1992, ik zou zweren dat Jeff het had geproduceert, het was George zelf.

Jeff heeft een eigen plaat klaar liggen om uit te laten brengen, hij wil het onder zijn eigen naam uitbrengen, Sony waarschijnlijk als E.L.O.. En dat zie ik eigenlijk niet echt gebeuren, kan het alleen maar hopen, de onderhandelingen lopen al twee jaar. Ik weet dat de opvolger van Armchair Theatre uit 1992 al een bestelnummer had, en die is ook nooit uitgebracht.

Wat vind je trouwens van The Story Of Me van de Everly Brothers ? Op de zang na, 100% Jeff.
En daar heb ik nooit wat negatiefs over gehoord. Maar je kan de eerste zijn......

avatar van Rockfan
Ben niet zo'n grote fan van electronische muziek maar dit album kan ik zeker wel waarderen.

Die synths met die strijkers geven toch wel een unieke sound. En niet te vergeten de goede composities natuurlijk. Ik denk dat dit één van de beste is van ELO.


Here is the news is natuurlijk de herkenningstune van de VPRO

avatar van kaztor
5,0
Net nog even met m'n spic-en-span-installatie beluisterd en dan hoor je dat dit zowel een compositorisch als productioneel meesterwerkje is.

Later wijd ik er meer over uit, nu moet ik er vandoor.

avatar van kaztor
5,0
Ik ben langzaamaan alle ELO-albums aan het ontdekken wegens dat box-setje met alle studio-albums daarin en deze krijgt van mij den volle poet.

Zelden een album gehoord met zo'n feilloze flow. Ik vind deze plaat echt een lust voor het oor.
Het is een echt spektakelstuk met Jeff Lynne als de grote showman achter het hele gebeuren.
Het is bij vlagen lekker hyper met al die synths, de teksten zijn afwisselend hilarisch ('She has an IQ of 1001, she has a jump-suit on and she's also a telephone', 'The weather's fine but there may be a meteor shower') en (over)sentimenteel (The Lights Go Down), maar bovenal relevant en cynisch.

Met name Yours Truly, 2095 laat je denken aan al die twitterende twitteraars, GSM-ofielen, mensen wiens laptop aan hun lichaam vergroeid is of anderzijds notoire computerverslaafden.

Ik snap de wat negatieve geluiden dan ook niet echt.
Ja, het is duidelijk een jaren '80-album. Nee, het is geen Eldorado.
Maar het kan ook nooit de bedoeling zijn geweest om met dit album en concept terug te willen grijpen naar oudere waardes. Wat hier geldt is dat Jeff Lynne en consorten zich met voor-handen-zijnde middelen konden richten op het beoogde doel en dat is ze in 1981 (of 2095, als je strikt bij het concept wilt blijven) op een wonderbaarlijke wijze gelukt in die zin dat het met overduidelijke 80's-middelen geenszins gedateerd klinkt.

De drie bonus-tracks hadden geenszins op het album misstaan. Kwalitatief staan ze even sterk.
Sterker nog: Als het concept het toe had kunnen laten hadden ze The Way Life's Meant To Be (het minst geweldige nummer) of, héél misschien, Hold On Tight (geweldige single, maar geluidsgewijs 'anders') kunnen vervangen.

avatar van musician
4,0
Dat laatste ben ik met je eens.

Er staat geweldig nieuw werk op van ELO, Lynne heeft echt z'n best gedaan en is gekomen met nieuwe wegen, inderdaad geen Eldorado.

Dat is te prijzen en hij is er voor te complimenteren.

Toch is het niet allemaal rozengeur en manenschijn. Mij staat er ook teveel op dat kwalitatief niet mee kan met Yours truly, Here is the news.

Je noemt Is this the way life's meant to be. Dat vind ik nog gaan, vergeleken bij Another heart breaks en The Lights go down. Rain is falling vind ik ook al niet al te sterk.

Maar de bonus tracks, eerder b-kantjes geweest, Julie don't live here en When time stood stil, zijn weer wel prima. En ten onrechte dat die niet waren uitverkozen om op Time te plaatsen.

Maar ja, als we het dan ook eens zijn dat Hold on tight qua sfeer eigenlijk niet thuis hoort op Time, het is zo'n vervolg op Don't bring me down en later werd Hold on tight weer opgevolgd door Rock and roll is king, dan kan ik het album geen 5***** geven.

avatar van Tony
4,5
kaztor schreef:
Ik ben langzaamaan alle ELO-albums aan het ontdekken wegens dat box-setje met alle studio-albums daarin en deze krijgt van mij den volle poet.


Jij bent bezig met de ontdekkingstocht ELO, voor mij al sinds 1979 een van mijn favoriete bands. Ik ben juist bezig met de ontdekkingstocht Zappa, waar jij alles vanaf weet. Mijn weg is nog een stuk langer dan die van jou, maar vind het toch grappig. Belangrijk? Nee!

Sterk album dit! Ik heb de LP, dus mis de bonustracks, helaas.

Hierna is Secret Messages ook nog wel te pruimen, daarna de Lights Go Down, heel definitief.

avatar van horned_reaper
4,5
Wat zijn de 3 openingsnummers toch ook een heerlijk geheel!

Zelfs als het nu zou worden uitgebracht zou ik het zowaar nog vernieuwend vinden op een aantal fronten! (L)

avatar van vanwijk
4,0
Helemaal met je eens, ik ga zelfs voor de eerste vijf nummers.

avatar van Dibbel
4,5
Nee, het is geen Eldorado, ook geen New World Record en ook al geen Out Of The Blue, maar het is wel zo'n lekkere plaat met zo'n hoge feelgoodfactor dat ik hem toch bij de beste van ELO schaar.
Jeff Lynne ging ook met de tijd mee, waardoor deze perfect past bij de beginjaren 80.

De meester van het net-niet plagiaat.
Zoveel momenten dat je denkt: waar heb ik dit meer gehoord, dit ken ik ergens van en als je het denkt te gaan weten gaat het gauw een andere kant op.
Waarbij hij vooral citeert uit het werk van die 4 uit Liverpool en van zichzelf.
Vooral kant 1 is een feest met Twilight, Ticket To The Moon en The Way Life's Meant To Be.
Kant 2 is maar een beetje minder.
Het begin van Here Is The News is al sinds die tijd de herkenningstune van de VPRO op TV.
Hold On Tight sluit hem lekker af.
Na deze werd het helaas wel minder, maar deze hoort bij mijn alltime favorieten van de eerste helft van de jaren 80.
Op vinyl, puntgave Nederlandse persing.

avatar van ChrisX
Dibbel schreef:
Nee, het is geen Eldorado, ook geen New World Record en ook al geen Out Of The Blue,


Nee.. dat is het zeker niet al was het maar om het simpele feit dat Time wat mij betreft een veel beter album is dan diegene die jij noemt.

avatar van little lion man
3,5
Tekstueel gesitueerd in 2095, muzikaal is het helemaal 1981. Prima album, maar ik vind dat de albums t/m Out Of The Blue de tand des tijds beter hebben doorstaan.

avatar van frolunda
3,0
Naar mijn smaak wat overgeproduceerd maar goed het is jeff Lynne dus dan weet je dat.Verder een aardig pop album met een licht symfonische inslag waarvan ik naast de singles (vooral Here's the news) het nummer From the end of the world mooi vind.

Fedde
little lion man schreef:
Tekstueel gesitueerd in 2095, muzikaal is het helemaal 1981. Prima album, maar ik vind dat de albums t/m Out Of The Blue de tand des tijds beter hebben doorstaan.


Het album was een poging tot science fiction. Per definitie zegt SF altijd meer over de eigen tijd dan over de toekomst. Kijk de oude Star Trek nog maar eens terug en je weet het.

Time is vooral sterk een 1981-document. De computertijd begon zich aan te dienen en op muzikaal gebied maakte de synthesizer spectaculaire ontwikkelingen door. Er zat dreiging in de lucht (haperende economie, kernooorlog) en er ontstond een vlucht richting de toekomst.

Vanaf die tijd zijn er twee ontwikkelingen te zien in de rockmuziek: meegaan in het synthi-geweld of teruggaan naar de roots en de echte instrumenten (unplugged-rage). Ik denk dat Lynne koos voor meegaan en er wat moois van maken. Een instrumental als Another Heart Breaks vind ik nog steeds een prachtige momentopname van 1981. Dreigend, klinisch, onaards en toch gevoelig. Dat was precies de trend van de synthpop (OMD, Ultravox, New Musik).

Vandaag de dag inderdaad verouderd, maar daarom niet minder boeiend. Creatief vind ik dit album niet echt onderdoen voor het genoemde rijtje van ELO-grootheden uit de seventies.

Eigen stem na deze preek direct verhoogd, die stond nog op een schrikbarende 3,5.

avatar van musiquenonstop
5,0
Fedde schreef:
.........Een instrumental als Another Heart Breaks vind ik nog steeds een prachtige momentopname van 1981. Dreigend, klinisch, onaards en toch gevoelig. Dat was precies de trend van de synthpop (OMD, Ultravox, New Musik).


Ik had eerder al wat mindere reacties gezien op dit nummer, terwijl ik het zelf prachtig vind, het raakt mij op één of andere manier diep. Had voor mij een hele plaat kunnen vullen, de vier woorden waarmee jij het nummer omschrijft kloppen voor mij precies, ik had het zelf niet zo kunnen omschrijven. Nu wel.

De synthpop echter en vooral de bands die jij noemt staan voor mij veraf van wat Time is. De band had al jaren prominent synths aanwezig en dit was een logisch vervolg. Het grote verschil met de trend is toch dat hier echte instrumenten verweven zijn met de synths. Een echte eenheid.

Wat betreft die eenheid, vind ik dat Lynne's productie talent. Voorheen gingen hele orkesten op en tussen het band geluid in zonder dat iets overheersend was. In de begin jaren en dan vooral On The Third Day en in iets mindere mate Eldorado ging de Moog gewoon op tussen het geluid van de strijkers.

Vele synthpop bands (en hoewel ik er wel van hou) hadden meer een instrumentaal synth nummer, waar ze zanglijnen overheen zetten. De muziek had dan niet echt een songstructuur.
Vroegere Rush platen die ook de Moog probeerde te combineren, leek mij dat een los staand deel, een complete sound met daarover de Moog. Dan vind ik Time toch wel van een hele andere klasse.

Fedde
musiquenonstop schreef:
Dan vind ik Time toch wel van een hele andere klasse.


Klasseverschil is er absoluut. ELO doet het ook wat mij betreft hierin stukken beter. Maar de sfeer die je hier ademt past wel helemaal in de tijd van 1981. En zo kom ik dan op de overeenkomsten.

Volgens sommigen sloeg Jeff Lynne hier een doodlopende weg in met Balance Of Power als dieptepunt. Daar ben ik het niet mee eens. Dat vastlopen geldt wel voor een band als The Moody Blues die ook de synthisound adopteerde maar hiermee creatief doodbloedde in de jaren '80. Maar dat is dan weer een ander onderwerp.

Fedde
I have a message
From another time...

De teksten op de meeste albums van ELO geven weinig aanleiding tot nadere bestudering. Tevergeefs zoek je naar diepgang bij nummers als Mr. Blue Sky, Turn to Stone of Don´t Bring Me Down. Dat is geen ramp. Op Time heb ik het idee dat de tekst er wel degelijk toe doet. Hier wordt een verhaal verteld dat in 1981 misschien alleen nog grappig klonk, maar zich, nu we allen zelf 21th Century Men geworden zijn, aan ons opdringt met een schok van herkenning.

Lynne geeft op de remaster-versie van 2001 een nuchter commentaar op het idee achter het album:
“This was one of them concept ideas. It was about time travel, so it’s supposed to be all futuristic and daft. None of these ideas have been disproved yet, and only another ninety-odd years tot go to see if I was right!”

Time neemt ons mee op een tijdreis door de Twilight-zone naar 2095. Een schemertoestand die eerst nog vrijwillig wordt betreden om de toekomst te bezien, maar waaruit geen weg terug lijkt.

And as you tread the halls of sanity
You feel so glad to be
Unable to go beyond

Geen probleem, je bent blij dat je er bent. Hier zou je gelukkig moeten zijn. De tijd dat alles mogelijk is:

Fly across the city
Rise above the land
You can do 'most anything
Now you're a 21st century man.

Alles is mogelijk, maar vind je er ook geluk?

You should be so happy
You should be so glad
So why are you so lonely
You 21st century man?

Goede vraag. Waarom zo eenzaam? Die eenzaamheid in de nieuwe tijd vinden we ook in Yours Truly, 2095. De perfecte metgezel en … ze is ook nog een telefoon! Een echte ‘smartphone’. Naast de diverse functionaliteiten kun je er ook nog mee bellen. Maar haar vriendelijkheid is zo koud als ijs.

She's only programmed to be very nice
But she's as cold as ice
Whenever I get too near
She tells me that she likes me very much
But when I try to touch
She makes it all too clear.

She is the latest in technology
Almost mythology
But she has a heart stone
She has an I.Q. of 1001
She has a jumpsuit on
And she's also a telephone.

Absurd in 1981, nu niet meer zó absurd! En de vraag is dan ook:

Is that what you want?

Dan is er heimwee. We zijn iets kwijtgeraakt, is er een uitweg? En je mijmert:

Remember the good old 1980s
When things were so uncomplicated
I wish I could go back there again
And everything could be the same.

Kon alles maar weer zijn zoals vroeger in de jaren ‘80. Die gedachte wordt niet tegengesproken.

You stepped out of a dream
Believing everything was gone
Return with what you've learned
They'll kiss the ground you walk upon.

Things ain't how you thought they were
Nothing have you planned
So pick up your penny and your suitcase
You're not a 21st century man.

Terug in 1981. De boze toekomstdroom is voorbij. Laat het niet zo ver komen. Eigenlijk is er maar één manier om het vol te houden: strak vasthouden aan je eigen droom!

When you see the shadows falling
When you hear that cold wind calling
Hold on tight to your dream.

Heel aardig tweede conceptalbum na Eldorado. De moderne tijd rijmt hier op eenzaamheid. Het breekt je hart: Another Heart Breaks. Het futuristische van de teksten wordt nog versterkt doordat Lynne alles uit de kast haalt wat de moderne opnametechniek in 1981 te bieden heeft: vocoders en de nieuwste synthesizers en soundprocessors.

Tot zover deze tijdreis. Natuurlijk niet alleen maar conceptueel gemijmer op dit album. Er staan ook een paar ferme hits op: het optimistische Hold On Tight, het uptempo droomlied Twilight en het somber gestemde The Way Life's Meant to Be met in contrast met de tekst vrolijke castagnettes en ooh-la-la gezang. Lynne zei in een interview over dat nummer:

“He's walking down the same street that it was before, like say a hundred years before. But uh, even though he's on the same bit of ground, everything that he knew is, like, buried under this new shit, y'know, that's growing up... on top of it, all these plastic towers and stuff.”

Zo kan het leven toch niet bedoeld zijn ?

Though you ride on the wheels of tomorrow
You still wander the fields of your sorrow
And he arrives on this day of all days,
May the world still remember him

Time.

avatar van Tony
4,5
Ik kocht de LP bij uitkomen in 1981. De muziek raakt me na al die jaren nog steeds, maar nu weet ik echt zeker dat ik me niet in de teksten wil verdiepen. Ik vind het oprecht een mooi verhaal Fedde, en ik waardeer je poging de conceptgedachte te onderbouwen, maar het is niet aan mij besteed.

Time heeft hetzelfde 'concept' als Eldorado. Alles speelt zich af in een droom, over een niet bestaand land op Eldorado en over de verre toekomst die niet veel goeds in petto heeft op Time. In een droom kan alles, dus er wordt rijkelijk op los gefantaseerd. Teksten zijn spitsvondig op de beste momenten, maar nergens een uitdaging om evt. diepere betekenissen te achterhalen. Ik zie er de humor wel van in, maar meer ook niet. ELO staat voor mij nou eenmaal niet gelijk aan diepgang en dat is echt helemaal prima zo.

avatar van Rockfan
Volgens mij is dit het enige album van ELO waarop de hit niet het beste nummer is wat erop staat.

Fedde
Tony schreef:
ELO staat voor mij nou eenmaal niet gelijk aan diepgang en dat is echt helemaal prima zo.

Kan ik mee leven, Jeff Lynne is zeker geen intellectueel of filosoof, maar gewoon een liedjesmaker die zijn vak verstaat.

avatar van Tony
4,5
Rockfan schreef:
Volgens mij is dit het enige album van ELO waarop de hit niet het beste nummer is wat erop staat.


Eigenlijk vind ik op bijna alle albums van ELO de singles de minste nummers, behalve Out of the Blue Mr. Blue Sky en Turn to Stone zijn geweldige singles en albumtracks. Gelukkig trokken ze nooit meer dan 1 of 2 singles van een album, behalve van Out of the Blue (3 of 4 meen ik) zodat er meer dan genoeg te smullen overblijft.

Misterfool
Eigenlijk wel een van de betere albums van ELO. Het concept werkt uitstekend!. Hier en daar staat er een nummertje tussen waar ik weinig mee kan, maar over het geheel genomen blijft het niveau bijzonder hoog. Yours truly hoort zelf bij de beste werkjes van ELO. Prima 80's pop.

Misterfool
Het laatste album van ELO dat in zijn geheel overtuigd. Jammer dat de band na dit album zo’n val maakt. Time doet vermoeden dat Jeff Lyne en consorten in de jaren 80 nog steeds bestaansrecht hebben. Het concept: tijd, is slim gekozen. Het geeft zowel ruimte voor bliepjesnummers over de toekomst als voor nummers met een nostalgische toets. De synthpop arrangementen passen ook goed bij dit concept.
-
De meerderheid van de nummers is erg sterk. "Twilight" is wellicht het meest hitgevoelige nummer op dit album. De samenzang is werkelijk waar prachtig! Ook het intro loopt mooi in het nummer over. “Yours Truly, 2095” heeft een sterk onderwerp: techniek/robots die steeds geavanceerder worden. Menselijk, maar koud als staal, moeten we dat wel willen?. Ook al zo’n sterk onderwerp heeft “Ticket to the Moon”. De aarde verlaten voor een nieuwe wereld. Ruimtevaart heeft me sinds kind af aan al geïnteresseerd. Gelukkig dat het onderwerp in zo’n overtuigende Ballad als deze vertolkt wordt.
-
Op het album staan echter ook een aantal zwakkere nummers. "Way Life's Meant to Be" heeft zo’n hoempapa-achtig ritme dat me behoorlijk irriteert. Wat een slechte manier om de A-kant van een plaat af te sluiten. Brr, snel de B-side op zetten. De B-kant opent op zich wel sterk, met het instrumentale, haast een beetje Jean Micheal Jarre achtige, “Another Heart Breaks”. Helaas wordt dat nummer gelijk opgevolgd door het tweede slechte nummer: “Rain is Falling”, Ook weer zo’n zaagnummer.
-
“Here is the News” is gelukkig wel erg gaaf , met name door het intro dat handig is gebruikt door de VPRO. Een aanstekelijk ritme en een geweldige bridge, met die stukjes nieuws, doen de rest. “ Hold on Thight” is een rock en rollnummertje zoals ELO er wel meer opnam(Roll over Beethoven anyone?), ik vind het eerlijk gezegd een bijzonder geslaagd nummer; het spelplezier spat er werkelijk vanaf.
-
Kortom een sterke plaat van ELO. Een leuk concept is het halve werk, maar aangezien ook meerdere nummers bijzonder geslaagd zijn, blijft het daar niet bij. Deze plaat zal zijn rondjes op de platenspeler wel doen!
-
Een ruime 3.5*

avatar van musician
4,0
Ach ja, Hold on Tight.
Time is een prima album maar wordt ontsierd door een paar missers. Die niet hadden gehoeven of het hele concept een beetje in de weg staan.

Als Lynne het had aangedurfd, had hij niet met een dertien uit een dozijn elo-rocker moeten eindigen, maar het het veel meer aansluitende When Time stood Still. Afgezien dat het feilloos thuis hoort op Time, een raadsel waarom het ooit is weggelaten op de oorspronkelijke LP, getuigt het van een prachtige ELO melancholie. Het had het een fabelachtig einde geweest.

Ook Julie don't live here is niet vanaf het begin op het album gezet. Waarom? De kopers van singles in die tijd kenden het wel gelijk, als b-kantje. Maar de bubblegum van Julie don't live Here had prima het armetierige Lights go down kunnen vervangen.

Eén van de missers van Time, waar voor mij ook Rain is falling niet had gehoeven.

Fedde
Inderdaad, musician. When Time Stood Still had in de plaats van Hold On Tight moeten staan. Dan was Time een 5-sterren Hotel geworden. Aan de andere kant: 21st Century Man is ook behoorlijk melancholisch en dan was er was het risico van inzakken geweest. Lynne kiest vaak voor contrast. Maar de platte rock 'n roll nummers hebben me nooit kunnen boeien. Misschien wel leuk om te doen voor de band, maar minder geslaagd voor de album-luisteraar die graag in de conceptsfeer blijft.

avatar van teus
4,0
ja ieder zijn mening ik vind Hold On Tight een van de betere tracks van Time
Heb hem aangevinkt als een van de 3 favorieten tracks samen met Here Is The News en Ticket To The Moon
When Time Stood Still is zeker ook een goede E.L.O track ,mee eens
Maar dan valt er wel wat anders hierop in te ruilen.....

Gast
geplaatst: vandaag om 04:43 uur

geplaatst: vandaag om 04:43 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.