Electric Light Orchestra - Time (1981)

De rek begon er onderhand een beetje uit te raken bij ELO, maar toch is dit nog een heel behoorlijke plaat. 3,5*

Met name de eerste drie nummers zijn zeer de moeite waard, voorzover ik me herinner. Here is the news ook, trouwens. Die wordt volgens mij nog steeds gebruikt als tune door de VPRO.

Het begin van Here is the news is inderdaad de VPRO tv-tune. Na het wat tegenvallende Discovery was dit weer een goed ELO album. Een soort science-fiction epos. Zeer heldere productie, mooie nummers en eindelijk ook weer eens wat zinniger teksten. Beste nummer:Here is the news. 4,0

Erg luisterbaar.

Grote bekende is hier ongetwijfeld Hold On Tight. Blijft een lekker vrolijk nummer!

De grote onbekende bekende voor mij was na het beluisteren van dit album: Twilight!
Vaker gehoord dit nummer maar nooit geweten hoe het heette!

Daarnaast vind ik Another Heart Breaks verrassend sterk!
Nooit eerder gehoord, maar absoluut in de top 3 van dit album, naast de bovengenoemde twee!

Voor de rest nog een paar aardige tracks en nog wat mindere goden in het oeuvre van ELO.

3*

Twilight is geniaal!

Hier gaat het erg achteruit met ELO.
Twilight, Ticket to the Moon, Here is the News, dan heb je het zowat gehad, neen, vanaf deze plaat boerde ELO zinderogen achteruit.

Hold on Tight was ook nog een dikke hit, dat klopt.

Mij nog 3 sterren waard, dat wel.
***

Dit s dus gewoon een goed wegluisterend album, met o.a het prachtige "Ticket to the moon"". Maar met ook het gewldige "Twilight"en "Yours truly, 2095".

Jaren geleden luisterde ik dit als (grijsgedraaide) lp, en het duurde tot vandaag tot ik hem weer eens op nieuwe wijze hoorde. In eerste instantie dacht ik een 3 tot een 3,5 te stemmen, maar mijn herinneringen, die immers meespelen bij muziekbeleving, brachten het toch naar een 4.

De start met "Prologue", "Twilight" en "Your's Truly, 2095" is geweldig, "Ticket To The Moon" brengt dan totale rust, "Another Heart Breaks" pompt bijna 4 minuten in een mysterieus ritme door, "Rain Is Falling" was destijds al een heerlijke meezinger, "Here Is The News" geeft weer even een kick, en "21st Century Man" zou wat mij betreft een prima afsluiter geweest zijn (nee, "Hold On Tight" heeft me nooit kunnen bekoren).

Dit album was een van de eerste platen die ik destijds op mijn veertiende kocht. En maakte me door de scherpe maatschappij-kritische teksten en bijna profetische toekomst visie wel erg bewust. Blijft na al die jaren gewoon een goed album van ELO. En met al die synths en electronica toen voor mij een openbaring! (Another Heart Breaks)

Toch een sterk (concept)album van ELO, met zowel hitgevoelige als meer experimentele nummers, waarbij synthesizers en vocoders een grotere rol spelen.
"Twilight", "Ticket to the Moon", "Rain Is Falling" en "Here Is the News" vind ik uitstekende songs.

Mijn favoriete album van ELO. Mooi dat concept -idee, je maakt een reis van begin (track 1, prologue) tot eind (track 13, epilogue) en de nummers lopen mooi in elkaar over. Mijn versie van dit album heeft nog drie extra tracks, gemaakt in dezelfde periode: 14. "The Bouncer", 15. "When time stood still" en 16. "Julie don't live here".

Allemaal erg herkenbare muziek, maar juist daarom zo mooi in mijn ogen.

ja, een wat mindere elo , met als beste nummers : twilight, yours truly , another heart breaks ( instrumentaal ) , en here's the news,

de rest was wat minder maar het zou rap heel snel bergafwaarts gaan met nog veel slechtere elo albums , de muze was letterlijk verdwenen voor lynne

Kan mij helemaal vinden in de beste nummers van beaster, maar waarom het genoemde trio wordt aangevuld met het supersaaie Another heart breaks is mij een raadsel, kwestie van smaak uiteraard. Vooropgesteld dat Lynne voortreffelijk meeging met zijn tijd, alle instrumenten bespelende mensen verving door de synthesizier, besloot hij te komen met de snelle, spacy, bubblegum achtig rock/ pop waar je niet goed van af kunt blijven. In plaats van Another heart breaks zou ik kiezen voor From the end of the world, maar goed. Echter, er staat ook nogal veel teleurstellend werk op Time en dat is natuurlijk altijd jammer. The way life's meant to be, Rain is falling, The lights go down (haast letterlijk op te vatten) het had niet gehoeven. Had hij er nog even over gedaan, dan had Jeff Lynne ongetwijfeld een beter werk uit zijn hoed getoverd. Nu is het half. O ja. Foxhusky: die aanvullende nummers, When time stood still en vooral Julie don't live here, DIE nummers had Lynne oorspronkelijk op Time moeten zetten!

Beter laat dan nooit, nu staan ze dus wel op het album, in de 2001 remaster versie. Ik ben het niet helemaal met je eens musician, ik vind dit album van ELO in het geheel erg goed. Mijn dikke 5,0 punten blijft staan.

Niet langer meer de hoogstaande orchestraties van Louis Clark, maar nog altijd een toonbeeld van het vakmanschap van liedjesschrijver Jeff Lynne.

De verhaallijn zit lekker verpakt in goed in het gehoor liggende en evenwichtige songs. Jarenlang met veel plezier de intro van This is the news voorbij horen komen in de VPRO-leader.
Hold on tight is voor mij altijd de dissonant geweest. In de speciale editie is When time stood still een mooie aanvulling.

Voor mij is dit het laatste degelijke - niet méér gewèldige, maar wel nog degelijke - album van ELO.
Daarna kun je hun platen beter laten voor wat ze zijn.
Hier staan nog voldoende goede songs op die beklijven; Twilight, Ticket To The Moon, Way Life's Meant To Be, Rain Is Fallling, HOld On Tight en het gewèldige "Here's The News", met die veelgebruikte intro op de radio. Bij de VPRO, juist; mazdalfa!

De bonustracks vallen me alledrie ontzettend mee, een echt waardevolle aanvulling, ik kende die liedjes niet, die hadden er origineel ook op mogen staan.

***1/2 Niet méér zo overweldigend als hun seventieswerk, maar echt nog wel de moeite.
Maar vergeet aub de platen die HIERNA komen...

De 3 bonustracks vind ik ook prima, reden waarom ik dat album opnieuw op CD kocht (de LP was trouwens grijsgedraaid).
Dit was het laatste album dat ik kocht van ELO en volgens Father McKenzie terecht.

Je zou op z'n minst een aantal keren kunnen luisteren, ik vind het namelijk op zich wel meevallen, Secret messages en Balance of power (zie aldaar).

Je kunt Lynne van veel zaken betichten, maar hij is een vakman, gepassioneerd liedjesschrijver en producer en hij zal je ook geen troep verkopen. Het zijn zeker geen cd's die naar het niveau van 2 of minder sterren daalt, qua musicmeter beoordelingen.

Dat neemt niet weg, dat Father M. vaak gelijk heeft...........

Dank je, musician, maar eigenlijk is dat teveel eer; dat is toevallig omdat wij vaak (behalve over Black & Blue en dàt ontzettend lekkere jazzy Melody daarop ) hetzelfde denken over muziek.
Matchende smaken, jawadde!

Electric Light Orchestra heb ik leren kennen toen ik Out Of The Blue gratis op vinyl kreeg en in een heel goede staat ook nog. Nu is dat natuurlijk niet zo spannend, want als er één plaat veel aangeboden wordt, is het die wel samen met Hotel California. Dat wil echter niet zeggen dat het een slechte plaat was, maar dat is een andere discussie. Maar goed, door die plaat wilde ik me meer gaan verdiepen in E.L.O. en kwam zo meerdere platen van ze tegen op vrijmarkten en dergelijke. Eentje daarvan was deze. En dit is ook wel een van de minste die ik van ze ken.
Het begint allemaal heel futuristisch en veelbelovend. En ook Twilight weet me goed te boeien, hoewel het naarmate het nummer vordert wel erg cliché-matig wordt. De synthesizer heeft bij E.L.O. altijd al de boventoon gevoerd en dat is ook hier zeker het geval. Het verschil met OOTB is echter, dat hier het jaren '80 geluid heel erg dik in zit. De bliepjes in Yours Truly, 2095 bijvoorbeeld. Het nummer, daar is niks mis mee, pakkend, snel en leuk. Alleen die bliepjes. Het komt op mij over als: jongens, we hebben net computers, laten we nu ook maar overmatig gaan gebruiken, opnemen en verwerken! En dat noem ik gedateerd. Hierna komt er een beetje 'rust', wat dan in de vorm van Ticket to the Moon zou moeten zijn. Het jammere is alleen dat hier alle clichés die ze in de vorige nummer konden vinden, hier in verwerken om zo tot een zoetsappig drama te komen. Met alle verplichtte onderdelen van een zogenaamde ballad er in. Het resultaat is mijns inziens dus niet echt geslaagd. The Way Life's Meant To Be is dan toch wel weer een redelijk aardig nummer. Alleen is het zó jammer van de enorm cheesy achtergrond-zang die serieus het hele nummer voor mij verpest. Another Heart Breakes begint dan gelukkig weer veelbelovend. Het is onheilspellend en heeft (gelukkig) een compleet andere sfeer dan de rest van het album. “Pink Floyd ten tijde van 'The Wall'” komt in me op en dat is zeker wel een compliment. Het heeft een jaren '80 sound, maar is niet cheesy, cliché-matig of zoetsappig. En dat is wel zo prettig.
Rain Is Falling doet me dan weer denken aan REO Speedwagon en mijns inziens zou het zo op een van hun albums kunnen worden gezet. En dat is géén compliment! Niet dat REO Speedwagon slecht is, of ja, eigenlijk wel, op één album na en dat luister ik met een compleet ander verwachtijngpatroon dan deze. En dat is hier wel het grootste probleem. Het past totáál niet. Minder kan het nu niet meer worden, naar mijn mening. En dat doet het gelukkig niet. Lynne maakt weer een en ander goed met From The End Of The World. Het klinkt gehaast, snel en actief. Het brengt je in beweging en laat me niet zo snel los. Het nummer heeft verder niet zo veel om zich heen, maar is zeker een verademing na Rain Is Falling. Helaas wordt dit niveau niet lang vastgehouden, want hoewel The Lights Go Down niet het dieptepunt is, is het zeker niet een van de betere nummers op het album. Typische 'foute' jaren '80 muziek, zoals het decennium er zoveel van heeft voortgebracht. Hetzelfde geldt voor 21st Century Man, wat na het mooie Here Is The News de plaat weer volledig in weet te laten kakken. Here Is The News klinkt dan meteen herkenbaar, maar dat komt dan ook voornamelijk omdat het als tv-tune wordt gebruikt. En dat geeft voor mij wel enige klasse aan. Het is een van de betere nummers op het album, hoewel dat niet heel erg moeilijk is. Het album sluit vervolgens af met een redelijk swingend nummer. En dat was hard nodig, want ik merk dat ik volledig was ingekakt. Het is een van weinige sterkere nummers op het album, maar dat wil nog niet zeggen dat het echt een goed nummer is. Natuurlijk is het album dan nog niet écht afgelopen, aangezien er nog een 'eind' aan gebreid moet worden. Dit wordt gedaan met een enorme cheesy outro, waar quasi-melancholisch nog eens de hele reis beleefd zou moeten worden. Zodat alle meewerkenden van de slechte B-film vervolgens op het podium kunnen gaan staan om onder luid applaus te worden toegejuicht, not.

2,5*

Jammer.

Er werd gewerkt met instrumenten/opnametechnieken die toen ter beschikking stonden, een voortvloeisel van de steeds verder gaande ontwikkelingen.

Ja, het was toen 1980/1981, wel erg een cliché (om je eigen woorden te gebruiken) om muziek van toen 'echt jaren '80' muziek te noemen. Alsof daar bewust over werd nagedacht. Jeff Lynne maakte, gezien het thema, een futuristische plaat en je kunt er veel van zeggen, maar ik vind het zeker niet gedateerd klinken.

Ondanks de afwisseling die je bij diverse nummers contstateert, is Another heart breaks zeker geen Pink floyd, Rain is falling al helemaal geen Reo speedwagon.

Het is een typische ELO-plaat, met een leuk thema, prima geluidstechniek en uitvoering.

Maar niet alle nummers zijn qua compositie even goed en dat is spijtig.

Natuurlijk werd er gewerkt met de instrumenten die ze toen ter beschikking hadden en natuurlijk geeft dat een bepaald soort geluid. En dat geluid bevalt mij niet, hier niet in ieder geval. Inderdaad, hier werd niet nagedacht over het geluid, in de zin van: past het wel bij de jaren '80? Maar toch werd er door trends in de muziekwereld een bepaald geluid gecreeërd, dat mij dus totaal niet aanstaat. Het komt op mij over als gladgestreken, over geproduceerde muziek die ook clichématig is. Ditzelfde heb ik bijvoorbeeld bij 'The Final Countdown'.


Natuurlijk, was het toen de jaren '80, Daarom hebben ze dit geluid naar die tijdsperiode genoemd. Het beestje kan maar een naam hebben, als ze het eekhoorntjes-geluid hadden genoemd, zou ik er niet positiever over zijn geweest.

Het gaat er om dat het geluid een product van haar tijd is. Er zijn zeker goede platen gemaakt in die periode, zeker. Maar daar hoort deze niet bij, om bovenstaande reden.

Wederom fantastisch, zei het iets minder geweldig dan Out of the Blue. De strijkers zijn vervangen door synthesizer, wat totaal niet verkeerd gedaan is. Opener Prologue heeft iets melancholisch en magisch over zich, je krijgt het gevoel dat je iets te wachten staat, het begin van een avontuur. De vocoder hierin was echt geen overbodige luxe, het past subliem. Geheel jaren 80-gewijs loopt dit nummer over in Twilight, wat een aastekelijke melodie! Duidelijk meelopend op het disco-succes van die tijd, alhoewel Discovery (Very Disco) dit nog meer scheen te doen, deze moet ik nog steeds beluisteren.

'Yours Truly, 2095' moet opmerkelijk en erg futuristisch zijn geweest toendertijd. Niet iets wat je van ELO verwacht na nummers als Mr. Blue Sky, Telephone Line en Shangri-la, maar desalniettemin valt deze pompende vocoder na enkele luisterbeurten prima te doen! 'Another Heart Breaks' lijkt verdraaid veel op muziek van het hedendaagse electropop-duo 'Empire of the Sun' en is uitmuntend goed om bij weg te dromen of te bezinnen. 'Rain is falling' heeft weer een heldere synthesizer meezinger in zich, en neigt weer naar de oude ELO tijd wat betreft opbouw, hierbij valt wel op te merken dat Jeff Lynne anders zingt dan vroeger, wat totaal niet verkeerd is.'From the End of the World' zou zo de tune van een politie/detective-film kunnen zijn met een sirene-achtige synthesizer sound doorheen het nummer terwijl de plaat hier tegelijk een beetje inzakt naar het standaard pop-niveau. 'The Lights Go Down' bevestigd dit eigenlijk nog meer, de ELO sound lijkt ver te zoeken met de 'zo-zo' piano partijen die we echt niet van ELO gewend zijn. Gelukkig geeft 'Here is the News weer een boost, getuige hiervan is het feit dat de opening nog steeds gebruikt wordt als leader voor de V.P.R.O. '21st Century Man' is weer een typische meeneuriër met een tekst waar een bepaalde groep mensen zich waarshcijnlijk wel in kan vinden. ELO heeft altijd wel teksten gehad voor bepaalde emoties en gebeurtenissen, net als the Beatles, Bee Gees etc. Hier is niks mis mee, maar je gaat het op den duur wel herkennen en hierdoor minder waarderen als het niet van op jou persoonlijke situatie van toepassing is.

'Hold on Tight' is natuurlijk een bekende knaller, niks bijzonders, maar fijne om mee te tikken. Ondanks de het fijne refrein en de bridge blijft het niet lang boeien. 'Epilogue' sluit het boek mooi af. We zijn door de tijd gereist (zowel muzikaal als tekstueel) en hebben genoten, ook al heeft elke tijdreziger zijn dipjes.

Tijd voor bonusnummers! 'The Bouncer' heeft qua gitaren een lekkere rock 'n roll sound, wat fantastisch klinkt in de mix met de drums (deze zijn anders dan de disco-drums aan het begin van de plaat). When Time stood still is weer lekker spacey, goed voor elk moment. Bewust geen uitschieter, en zelfs ietwat deprimerend, maar bij momenten uiterst subliem. Het ligt maar net aan je gemoedstoestand. 'Julie Don't Live Here' Wist mij heel aangenaam te verassen. Het nummer begint al met een lekkere punch van synthesizer, drums en gitaar en strijkt bijna alle plooien van deze plaat plat.

De perfecte eerste aankoop van 2010. Deze plaat doet mij wensen om zo rond '65 geboren te zijn, zodat ik veel van ELO mee had kunnen maken. De plaat is redelijk cliché, je moet er dus van houden. Als ELO-fan maken een paar slippertjes voor mij weinig uit, doch mogen ze best opgemerkt worden.

4.5*

Time, ELO in de Ahoi...
Een grote geest had bedacht om boven het toneel een digitale klok te hangen waarop het laatste uur werd afgeteld. Toen het concert begon stonden er dus vier grote nullen! , , en .

ELO, heerlijke muziek...uit de jaren zeventig. Ofterwel JLO..the Jeff Lynn Orchestra en misschien is dat ook wel ietwat een doodsteek voor een creatieve band, daar waar anderen inwisselbaar worden als een bibliotheekboek...het ego van Lynn werd net zo groot als de glazen van zijn bril. Maar soit meneer heeft wel hele mooie dingen gedaan.
Ook het begin van dit Time, is dik in orde tot en met Ticket to the Moon. Daarna komt er een fris niemendalletje die de Alan Parsons Project laat samensmelten met de George Baker Selection. Another Heart Brakes, past an sich wel binnen het concept van dit album, maar spannend zoals Vangelis dat kan doen met een synthesizer, word het niet.
Rain is Falling geeft weer een wat opener geluid en komt vertrouwd over, maar dan met dat extraatje dat de synth met zich meebrengt, daar waar eerder misschien cello's gebruikt werden.
From the End of the World, opent ietwat meewarig, maar maakt dit verder in het nummer meer dan goed en is een pakkend nummer, met een heerlijk loopje.
The Lights Go Down....is een misser en past m.i niet binnen dit Time..echt een skipper.
Dan een aha erlebnis met Here is the News, daar ken ik dus dat deuntje van. Maakt het debacle van ervoor ruimschoots goed, hoewel de muzikale back-up; drums/bass wel heel basic is.
I'll be there, whenever you need me....dat is waar ik aan dacht bij het horen van de melodielijn van 21st Century Man, soort van The Jacksons meets ELO.
Ach...Hold on Tight, vind ik best wel een lekker nummer, rock 'n roll niemendalletje, luisterd lekker weg, maar past ook niet echt binnen de sfeer van dit album.
Met Epilogue komt er een eind aan een album, dat niet geheel weet te overtuigen, maar zeker wel zijn momenten kent.

Trouwens, zou het niet kunnen dat Piet Veerman een alter ego is van Jeff Lynne of andersom?

Het is inderdaad jammer van Another heart breaks en Rain is falling.

Ik begrijp dat dan niet goed, want de b-kantjes van de singles Hold on tight en Twilight waren Julie don't live here en When time stood still, twee nummers die oorspronkelijk niet voorkwamen op Time maar beter hadden gepast. De cd beter hadden gemaakt.

Maar goed, Lynne had het voor het zeggen uiteraard.


Helaas gaan enorme ego's en mooie dingen maken heel vaak samen, geldt ook zeker voor Jeff Lynne.

Geen flauw idee of het in dit geval ook zo was, maar Jeff Lynne is regelmatig overruled door de platenmaatschappij.

Dit album is alweer meer dan 30 jaar geleden uitgekomen en het klinkt nog als een klok!

Prachtig album!

Dat zal het hem zijn, want staat ook in mijn top 3 van dit album. Vind het nog steeds naast het magistrale Twilight één van de beste tracks van dit album.
Overall gezien zeker niet hun beste album, maar door die paar prima nummers, toch nog 3*