menu

Electric Light Orchestra - Time (1981)

mijn stem
3,67 (189)
189 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Jet

  1. Prologue (1:16)
  2. Twilight (3:41)
  3. Yours Truly, 2095 (3:11)
  4. Ticket to the Moon (4:07)
  5. The Way Life's Meant to Be (4:38)
  6. Another Heart Breaks (3:48)
  7. Rain Is Falling (3:54)
  8. From the End of the World (3:16)
  9. Lights Go Down (3:33)
  10. Here Is the News (3:45)
  11. 21st Century Man (4:08)
  12. Hold on Tight (3:06)
  13. Epilogue (1:31)
  14. The Bouncer * (3:13)
  15. When Time Stood Still * (3:31)
  16. Julie Don't Live Here * (3:42)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur: 43:54 (54:20)
zoeken in:
avatar van wouter8
2,5
Electric Light Orchestra heb ik leren kennen toen ik Out Of The Blue gratis op vinyl kreeg en in een heel goede staat ook nog. Nu is dat natuurlijk niet zo spannend, want als er één plaat veel aangeboden wordt, is het die wel samen met Hotel California. Dat wil echter niet zeggen dat het een slechte plaat was, maar dat is een andere discussie. Maar goed, door die plaat wilde ik me meer gaan verdiepen in E.L.O. en kwam zo meerdere platen van ze tegen op vrijmarkten en dergelijke. Eentje daarvan was deze. En dit is ook wel een van de minste die ik van ze ken.
Het begint allemaal heel futuristisch en veelbelovend. En ook Twilight weet me goed te boeien, hoewel het naarmate het nummer vordert wel erg cliché-matig wordt. De synthesizer heeft bij E.L.O. altijd al de boventoon gevoerd en dat is ook hier zeker het geval. Het verschil met OOTB is echter, dat hier het jaren '80 geluid heel erg dik in zit. De bliepjes in Yours Truly, 2095 bijvoorbeeld. Het nummer, daar is niks mis mee, pakkend, snel en leuk. Alleen die bliepjes. Het komt op mij over als: jongens, we hebben net computers, laten we nu ook maar overmatig gaan gebruiken, opnemen en verwerken! En dat noem ik gedateerd. Hierna komt er een beetje 'rust', wat dan in de vorm van Ticket to the Moon zou moeten zijn. Het jammere is alleen dat hier alle clichés die ze in de vorige nummer konden vinden, hier in verwerken om zo tot een zoetsappig drama te komen. Met alle verplichtte onderdelen van een zogenaamde ballad er in. Het resultaat is mijns inziens dus niet echt geslaagd. The Way Life's Meant To Be is dan toch wel weer een redelijk aardig nummer. Alleen is het zó jammer van de enorm cheesy achtergrond-zang die serieus het hele nummer voor mij verpest. Another Heart Breakes begint dan gelukkig weer veelbelovend. Het is onheilspellend en heeft (gelukkig) een compleet andere sfeer dan de rest van het album. “Pink Floyd ten tijde van 'The Wall'” komt in me op en dat is zeker wel een compliment. Het heeft een jaren '80 sound, maar is niet cheesy, cliché-matig of zoetsappig. En dat is wel zo prettig.
Rain Is Falling doet me dan weer denken aan REO Speedwagon en mijns inziens zou het zo op een van hun albums kunnen worden gezet. En dat is géén compliment! Niet dat REO Speedwagon slecht is, of ja, eigenlijk wel, op één album na en dat luister ik met een compleet ander verwachtijngpatroon dan deze. En dat is hier wel het grootste probleem. Het past totáál niet. Minder kan het nu niet meer worden, naar mijn mening. En dat doet het gelukkig niet. Lynne maakt weer een en ander goed met From The End Of The World. Het klinkt gehaast, snel en actief. Het brengt je in beweging en laat me niet zo snel los. Het nummer heeft verder niet zo veel om zich heen, maar is zeker een verademing na Rain Is Falling. Helaas wordt dit niveau niet lang vastgehouden, want hoewel The Lights Go Down niet het dieptepunt is, is het zeker niet een van de betere nummers op het album. Typische 'foute' jaren '80 muziek, zoals het decennium er zoveel van heeft voortgebracht. Hetzelfde geldt voor 21st Century Man, wat na het mooie Here Is The News de plaat weer volledig in weet te laten kakken. Here Is The News klinkt dan meteen herkenbaar, maar dat komt dan ook voornamelijk omdat het als tv-tune wordt gebruikt. En dat geeft voor mij wel enige klasse aan. Het is een van de betere nummers op het album, hoewel dat niet heel erg moeilijk is. Het album sluit vervolgens af met een redelijk swingend nummer. En dat was hard nodig, want ik merk dat ik volledig was ingekakt. Het is een van weinige sterkere nummers op het album, maar dat wil nog niet zeggen dat het echt een goed nummer is. Natuurlijk is het album dan nog niet écht afgelopen, aangezien er nog een 'eind' aan gebreid moet worden. Dit wordt gedaan met een enorme cheesy outro, waar quasi-melancholisch nog eens de hele reis beleefd zou moeten worden. Zodat alle meewerkenden van de slechte B-film vervolgens op het podium kunnen gaan staan om onder luid applaus te worden toegejuicht, not.

2,5*

avatar van WeZet
4,5
Wederom fantastisch, zei het iets minder geweldig dan Out of the Blue. De strijkers zijn vervangen door synthesizer, wat totaal niet verkeerd gedaan is. Opener Prologue heeft iets melancholisch en magisch over zich, je krijgt het gevoel dat je iets te wachten staat, het begin van een avontuur. De vocoder hierin was echt geen overbodige luxe, het past subliem. Geheel jaren 80-gewijs loopt dit nummer over in Twilight, wat een aastekelijke melodie! Duidelijk meelopend op het disco-succes van die tijd, alhoewel Discovery (Very Disco) dit nog meer scheen te doen, deze moet ik nog steeds beluisteren.

'Yours Truly, 2095' moet opmerkelijk en erg futuristisch zijn geweest toendertijd. Niet iets wat je van ELO verwacht na nummers als Mr. Blue Sky, Telephone Line en Shangri-la, maar desalniettemin valt deze pompende vocoder na enkele luisterbeurten prima te doen! 'Another Heart Breaks' lijkt verdraaid veel op muziek van het hedendaagse electropop-duo 'Empire of the Sun' en is uitmuntend goed om bij weg te dromen of te bezinnen. 'Rain is falling' heeft weer een heldere synthesizer meezinger in zich, en neigt weer naar de oude ELO tijd wat betreft opbouw, hierbij valt wel op te merken dat Jeff Lynne anders zingt dan vroeger, wat totaal niet verkeerd is.'From the End of the World' zou zo de tune van een politie/detective-film kunnen zijn met een sirene-achtige synthesizer sound doorheen het nummer terwijl de plaat hier tegelijk een beetje inzakt naar het standaard pop-niveau. 'The Lights Go Down' bevestigd dit eigenlijk nog meer, de ELO sound lijkt ver te zoeken met de 'zo-zo' piano partijen die we echt niet van ELO gewend zijn. Gelukkig geeft 'Here is the News weer een boost, getuige hiervan is het feit dat de opening nog steeds gebruikt wordt als leader voor de V.P.R.O. '21st Century Man' is weer een typische meeneuriër met een tekst waar een bepaalde groep mensen zich waarshcijnlijk wel in kan vinden. ELO heeft altijd wel teksten gehad voor bepaalde emoties en gebeurtenissen, net als the Beatles, Bee Gees etc. Hier is niks mis mee, maar je gaat het op den duur wel herkennen en hierdoor minder waarderen als het niet van op jou persoonlijke situatie van toepassing is.

'Hold on Tight' is natuurlijk een bekende knaller, niks bijzonders, maar fijne om mee te tikken. Ondanks de het fijne refrein en de bridge blijft het niet lang boeien. 'Epilogue' sluit het boek mooi af. We zijn door de tijd gereist (zowel muzikaal als tekstueel) en hebben genoten, ook al heeft elke tijdreziger zijn dipjes.

Tijd voor bonusnummers! 'The Bouncer' heeft qua gitaren een lekkere rock 'n roll sound, wat fantastisch klinkt in de mix met de drums (deze zijn anders dan de disco-drums aan het begin van de plaat). When Time stood still is weer lekker spacey, goed voor elk moment. Bewust geen uitschieter, en zelfs ietwat deprimerend, maar bij momenten uiterst subliem. Het ligt maar net aan je gemoedstoestand. 'Julie Don't Live Here' Wist mij heel aangenaam te verassen. Het nummer begint al met een lekkere punch van synthesizer, drums en gitaar en strijkt bijna alle plooien van deze plaat plat.

De perfecte eerste aankoop van 2010. Deze plaat doet mij wensen om zo rond '65 geboren te zijn, zodat ik veel van ELO mee had kunnen maken. De plaat is redelijk cliché, je moet er dus van houden. Als ELO-fan maken een paar slippertjes voor mij weinig uit, doch mogen ze best opgemerkt worden.

4.5*

avatar van frolunda
3,0
Naar mijn smaak wat overgeproduceerd maar goed het is jeff Lynne dus dan weet je dat.Verder een aardig pop album met een licht symfonische inslag waarvan ik naast de singles (vooral Here's the news) het nummer From the end of the world mooi vind.

avatar van Wandelaar
5,0
Wat is tijd als je een reis kunt maken naar de toekomst? Vooruitkijken en terugblikken worden dan relatieve begrippen. Spelen met de tijd is vooral interessant als je de toekomst in kunt gaan. En dat is de gedachte waar dit album mee speelt.

Een man maakt een tijdreis van 1981 naar 2095 en ziet hoe het daar toegaat in die toekomende eeuw. Het kan toch niet waar zijn. Is het een droom? Dan misschien toch ook een bange, want erg blij wordt de man niet van de kille strakke technologie. Zal hij ooit wat kunnen voelen voor de perfecte computervrouw? En hoe eenzaam zul je daar dan zijn? Ben je nog een mens van vlees en bloed? Nee, dan toch maar weer liever terug naar die vertrouwde jaren '80 van de vorige eeuw …

Heel veel dieper gaat het verhaal niet. Proloog en epiloog geven kop en staart aan dit Sci-Fi drama. Instrumentaal kan de band niet veel verder springen dan de polsstok anno 1981 lang is. Synthesizers, stemvervormers, piepjes en bliepjes geven een klank van ruimte en toekomst in een soort 'Wondere Wereld' van Chriet Titulaer. Moderner kon het niet. Goed beschouwd niet veel anders dan inspelen op de heersende synthpop mode die al aan de gang was. Opnieuw had Lynne zijn oren goed openstaan voor ontwikkelingen in de popmuziek. 'Another Heart Breaks' had ook best van OMD kunnen zijn. De desolate sfeer had Lynne goed te pakken.

Uiteindelijk, en daarin onderscheidt het album zich van vele bands in die jaren, loopt het conceptverhaaltje goed af met het optimistische Hold On Tight. Hou vast aan je dromen! De toekomst is geen doemscenario.

Nee, echt veel dieper hoeven we niet te zoeken naar betekenis en duiding. Het was gewoon een mooi en slim thema. En knap uitgewerkt. Na het lastige Xanadu, een half album in feite, stond ELO nu weer voor een gedurfd conceptueel geluid. Time deelde een stevige dreun uit aan iedereen die het Electric Light Orchestra al had afgeschreven.

De bonustracks op de remaster van 2001, die goed klinkt trouwens, voegen best een paar goede songs toe, maar verzwakken het idee van themaplaat met kop en staart. Na Epilogue is het gewoon klaar.

avatar van lennert
4,5
geplaatst:
Relatief lage score eigenlijk voor zo'n subliem album, helemaal omdat dit met stip mijn nieuwe nummer 1 is. De disco-vibes van het vorige album doen het hem voor mij toch niet helemaal, maar jaren '80 elektronische klanken (meer synths dan echte strijkers) in combinatie met de herkenbare ELO sound werkt helemaal. Soms wat vlagen Roy Orbinson en Beatles, maar ook lichte invloeden van Alan Parsons Project en dikke Queen-koortjes. En dat het intro van Here Is The News op de Nederlandse televisie zoveel voorbij kwam wist ik ook niet.

De teksten zijn ditmaal ook een stuk intrigerender dan doorgaans het geval is bij de band. Het concept van een man die in de toekomst terecht komt en reflecteert op de huidige tijd en zijn verleden (van het heden, de jaren '80). Soms zijn de teksten hilarisch ("She is the latest in technology. Almost mythology, but she has a heart of stone. She has an IQ of 1,001. She has a jump suit on, and she's also a telephone" - Yours Truly, 2095), soms ook oprecht aangrijpend ("Yeah, I've got a ticket to the moon, but I'd rather see the sunrise in your eyes"). Soms intrigerende muzikale keuzes (castagnetten en Spaanse gitaren op The Way Life's Meant To Be) of mooie, melancholische klanken (Another Heart Breaks): alles wijst op een perfect uitgedacht en uitgevoerd conceptalbum.

Blijkt na wat leeswerk dat dit album door collega muzikanten ook uitzonderlijk goed gewaardeerd wordt. Mooi, dat verdient dit werkje zeker ook wel. Ik zet hem nog maar eens een keer op!

Voorlopige tussenstand:
1. Time
2. Electric Light Orchestra II
3. Out Of The Blue
4. Face The Music
5. The Electric Light Orchestra
6. A New World Record
7. El Dorado
8. On the Third Day
9. Discovery

avatar van RuudC
4,0
geplaatst:
Dat deze in de smaak zou vallen, was voor mij geen verrassing meer. Deze lp kocht ik ergens in mijn prille studententijd toen vinyl nog niet aan de nieuwe opmars begonnen was. Een lp voor vijftig cent. De hoes was mooi en ik wist natuurlijk wel een klein beetje van ELO af. Niet dat ik het album grijsgedraaid heb, maar de waardering was er altijd wel. Here Is The News was uiteraard een eye opener. Ik weet nog goed hoe stomverbaasd ik reageerde. Bleek zelfs een heel mooi nummer te zijn.

ELO stapt hier vol vertrouwen de jaren tachtig in. De prog is zelfs weer terug, maar wel met de tijd mee. Flink meer synths dus en minder traditionele(re) instrumenten. Het resultaat mag er absoluut wezen. Hier staan sterke songs op. Goed geschreven, spannend gebracht en zelfs de Beatlesinvloeden van de beginjaren zijn weer terug. Misschien dat ik hier nog wel eens ga verhogen naar 4,5*


Tussenstand
1. On The Third Day
2. Time
3. The Electric Light Orchestra
4. Face The Music
5. Electric Light Orchestra II
6. Discovery
7. Eldorado
8. Out Of The Blue
9. A New World Record

Gast
geplaatst: vandaag om 05:33 uur

geplaatst: vandaag om 05:33 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.