Electric Light Orchestra - Time (1981)

Electric Light Orchestra heb ik leren kennen toen ik Out Of The Blue gratis op vinyl kreeg en in een heel goede staat ook nog. Nu is dat natuurlijk niet zo spannend, want als er één plaat veel aangeboden wordt, is het die wel samen met Hotel California. Dat wil echter niet zeggen dat het een slechte plaat was, maar dat is een andere discussie. Maar goed, door die plaat wilde ik me meer gaan verdiepen in E.L.O. en kwam zo meerdere platen van ze tegen op vrijmarkten en dergelijke. Eentje daarvan was deze. En dit is ook wel een van de minste die ik van ze ken.
Het begint allemaal heel futuristisch en veelbelovend. En ook Twilight weet me goed te boeien, hoewel het naarmate het nummer vordert wel erg cliché-matig wordt. De synthesizer heeft bij E.L.O. altijd al de boventoon gevoerd en dat is ook hier zeker het geval. Het verschil met OOTB is echter, dat hier het jaren '80 geluid heel erg dik in zit. De bliepjes in Yours Truly, 2095 bijvoorbeeld. Het nummer, daar is niks mis mee, pakkend, snel en leuk. Alleen die bliepjes. Het komt op mij over als: jongens, we hebben net computers, laten we nu ook maar overmatig gaan gebruiken, opnemen en verwerken! En dat noem ik gedateerd. Hierna komt er een beetje 'rust', wat dan in de vorm van Ticket to the Moon zou moeten zijn. Het jammere is alleen dat hier alle clichés die ze in de vorige nummer konden vinden, hier in verwerken om zo tot een zoetsappig drama te komen. Met alle verplichtte onderdelen van een zogenaamde ballad er in. Het resultaat is mijns inziens dus niet echt geslaagd. The Way Life's Meant To Be is dan toch wel weer een redelijk aardig nummer. Alleen is het zó jammer van de enorm cheesy achtergrond-zang die serieus het hele nummer voor mij verpest. Another Heart Breakes begint dan gelukkig weer veelbelovend. Het is onheilspellend en heeft (gelukkig) een compleet andere sfeer dan de rest van het album. “Pink Floyd ten tijde van 'The Wall'” komt in me op en dat is zeker wel een compliment. Het heeft een jaren '80 sound, maar is niet cheesy, cliché-matig of zoetsappig. En dat is wel zo prettig.
Rain Is Falling doet me dan weer denken aan REO Speedwagon en mijns inziens zou het zo op een van hun albums kunnen worden gezet. En dat is géén compliment! Niet dat REO Speedwagon slecht is, of ja, eigenlijk wel, op één album na en dat luister ik met een compleet ander verwachtijngpatroon dan deze. En dat is hier wel het grootste probleem. Het past totáál niet. Minder kan het nu niet meer worden, naar mijn mening. En dat doet het gelukkig niet. Lynne maakt weer een en ander goed met From The End Of The World. Het klinkt gehaast, snel en actief. Het brengt je in beweging en laat me niet zo snel los. Het nummer heeft verder niet zo veel om zich heen, maar is zeker een verademing na Rain Is Falling. Helaas wordt dit niveau niet lang vastgehouden, want hoewel The Lights Go Down niet het dieptepunt is, is het zeker niet een van de betere nummers op het album. Typische 'foute' jaren '80 muziek, zoals het decennium er zoveel van heeft voortgebracht. Hetzelfde geldt voor 21st Century Man, wat na het mooie Here Is The News de plaat weer volledig in weet te laten kakken. Here Is The News klinkt dan meteen herkenbaar, maar dat komt dan ook voornamelijk omdat het als tv-tune wordt gebruikt. En dat geeft voor mij wel enige klasse aan. Het is een van de betere nummers op het album, hoewel dat niet heel erg moeilijk is. Het album sluit vervolgens af met een redelijk swingend nummer. En dat was hard nodig, want ik merk dat ik volledig was ingekakt. Het is een van weinige sterkere nummers op het album, maar dat wil nog niet zeggen dat het echt een goed nummer is. Natuurlijk is het album dan nog niet écht afgelopen, aangezien er nog een 'eind' aan gebreid moet worden. Dit wordt gedaan met een enorme cheesy outro, waar quasi-melancholisch nog eens de hele reis beleefd zou moeten worden. Zodat alle meewerkenden van de slechte B-film vervolgens op het podium kunnen gaan staan om onder luid applaus te worden toegejuicht, not.

2,5*

Wederom fantastisch, zei het iets minder geweldig dan Out of the Blue. De strijkers zijn vervangen door synthesizer, wat totaal niet verkeerd gedaan is. Opener Prologue heeft iets melancholisch en magisch over zich, je krijgt het gevoel dat je iets te wachten staat, het begin van een avontuur. De vocoder hierin was echt geen overbodige luxe, het past subliem. Geheel jaren 80-gewijs loopt dit nummer over in Twilight, wat een aastekelijke melodie! Duidelijk meelopend op het disco-succes van die tijd, alhoewel Discovery (Very Disco) dit nog meer scheen te doen, deze moet ik nog steeds beluisteren.

'Yours Truly, 2095' moet opmerkelijk en erg futuristisch zijn geweest toendertijd. Niet iets wat je van ELO verwacht na nummers als Mr. Blue Sky, Telephone Line en Shangri-la, maar desalniettemin valt deze pompende vocoder na enkele luisterbeurten prima te doen! 'Another Heart Breaks' lijkt verdraaid veel op muziek van het hedendaagse electropop-duo 'Empire of the Sun' en is uitmuntend goed om bij weg te dromen of te bezinnen. 'Rain is falling' heeft weer een heldere synthesizer meezinger in zich, en neigt weer naar de oude ELO tijd wat betreft opbouw, hierbij valt wel op te merken dat Jeff Lynne anders zingt dan vroeger, wat totaal niet verkeerd is.'From the End of the World' zou zo de tune van een politie/detective-film kunnen zijn met een sirene-achtige synthesizer sound doorheen het nummer terwijl de plaat hier tegelijk een beetje inzakt naar het standaard pop-niveau. 'The Lights Go Down' bevestigd dit eigenlijk nog meer, de ELO sound lijkt ver te zoeken met de 'zo-zo' piano partijen die we echt niet van ELO gewend zijn. Gelukkig geeft 'Here is the News weer een boost, getuige hiervan is het feit dat de opening nog steeds gebruikt wordt als leader voor de V.P.R.O. '21st Century Man' is weer een typische meeneuriër met een tekst waar een bepaalde groep mensen zich waarshcijnlijk wel in kan vinden. ELO heeft altijd wel teksten gehad voor bepaalde emoties en gebeurtenissen, net als the Beatles, Bee Gees etc. Hier is niks mis mee, maar je gaat het op den duur wel herkennen en hierdoor minder waarderen als het niet van op jou persoonlijke situatie van toepassing is.

'Hold on Tight' is natuurlijk een bekende knaller, niks bijzonders, maar fijne om mee te tikken. Ondanks de het fijne refrein en de bridge blijft het niet lang boeien. 'Epilogue' sluit het boek mooi af. We zijn door de tijd gereist (zowel muzikaal als tekstueel) en hebben genoten, ook al heeft elke tijdreziger zijn dipjes.

Tijd voor bonusnummers! 'The Bouncer' heeft qua gitaren een lekkere rock 'n roll sound, wat fantastisch klinkt in de mix met de drums (deze zijn anders dan de disco-drums aan het begin van de plaat). When Time stood still is weer lekker spacey, goed voor elk moment. Bewust geen uitschieter, en zelfs ietwat deprimerend, maar bij momenten uiterst subliem. Het ligt maar net aan je gemoedstoestand. 'Julie Don't Live Here' Wist mij heel aangenaam te verassen. Het nummer begint al met een lekkere punch van synthesizer, drums en gitaar en strijkt bijna alle plooien van deze plaat plat.

De perfecte eerste aankoop van 2010. Deze plaat doet mij wensen om zo rond '65 geboren te zijn, zodat ik veel van ELO mee had kunnen maken. De plaat is redelijk cliché, je moet er dus van houden. Als ELO-fan maken een paar slippertjes voor mij weinig uit, doch mogen ze best opgemerkt worden.

4.5*

Naar mijn smaak wat overgeproduceerd maar goed het is jeff Lynne dus dan weet je dat.Verder een aardig pop album met een licht symfonische inslag waarvan ik naast de singles (vooral Here's the news) het nummer From the end of the world mooi vind.

Wat is tijd als je een reis kunt maken naar de toekomst? Vooruitkijken en terugblikken worden dan relatieve begrippen. Spelen met de tijd is vooral interessant als je de toekomst in kunt gaan. En dat is de gedachte waar dit album mee speelt.

Een man maakt een tijdreis van 1981 naar 2095 en ziet hoe het daar toegaat in die toekomende eeuw. Het kan toch niet waar zijn. Is het een droom? Dan misschien toch ook een bange, want erg blij wordt de man niet van de kille strakke technologie. Zal hij ooit wat kunnen voelen voor de perfecte computervrouw? En hoe eenzaam zul je daar dan zijn? Ben je nog een mens van vlees en bloed? Nee, dan toch maar weer liever terug naar die vertrouwde jaren '80 van de vorige eeuw …

Heel veel dieper gaat het verhaal niet. Proloog en epiloog geven kop en staart aan dit Sci-Fi drama. Instrumentaal kan de band niet veel verder springen dan de polsstok anno 1981 lang is. Synthesizers, stemvervormers, piepjes en bliepjes geven een klank van ruimte en toekomst in een soort 'Wondere Wereld' van Chriet Titulaer. Moderner kon het niet. Goed beschouwd niet veel anders dan inspelen op de heersende synthpop mode die al aan de gang was. Opnieuw had Lynne zijn oren goed openstaan voor ontwikkelingen in de popmuziek. 'Another Heart Breaks' had ook best van OMD kunnen zijn. De desolate sfeer had Lynne goed te pakken.

Uiteindelijk, en daarin onderscheidt het album zich van vele bands in die jaren, loopt het conceptverhaaltje goed af met het optimistische Hold On Tight. Hou vast aan je dromen! De toekomst is geen doemscenario.

Nee, echt veel dieper hoeven we niet te zoeken naar betekenis en duiding. Het was gewoon een mooi en slim thema. En knap uitgewerkt. Na het lastige Xanadu, een half album in feite, stond ELO nu weer voor een gedurfd conceptueel geluid. Time deelde een stevige dreun uit aan iedereen die het Electric Light Orchestra al had afgeschreven.

De bonustracks op de remaster van 2001, die goed klinkt trouwens, voegen best een paar goede songs toe, maar verzwakken het idee van themaplaat met kop en staart. Na Epilogue is het gewoon klaar.

Relatief lage score eigenlijk voor zo'n subliem album, helemaal omdat dit met stip mijn nieuwe nummer 1 is. De disco-vibes van het vorige album doen het hem voor mij toch niet helemaal, maar jaren '80 elektronische klanken (meer synths dan echte strijkers) in combinatie met de herkenbare ELO sound werkt helemaal. Soms wat vlagen Roy Orbinson en Beatles, maar ook lichte invloeden van Alan Parsons Project en dikke Queen-koortjes. En dat het intro van Here Is The News op de Nederlandse televisie zoveel voorbij kwam wist ik ook niet.

De teksten zijn ditmaal ook een stuk intrigerender dan doorgaans het geval is bij de band. Het concept van een man die in de toekomst terecht komt en reflecteert op de huidige tijd en zijn verleden (van het heden, de jaren '80). Soms zijn de teksten hilarisch ("She is the latest in technology. Almost mythology, but she has a heart of stone. She has an IQ of 1,001. She has a jump suit on, and she's also a telephone" - Yours Truly, 2095), soms ook oprecht aangrijpend ("Yeah, I've got a ticket to the moon, but I'd rather see the sunrise in your eyes"). Soms intrigerende muzikale keuzes (castagnetten en Spaanse gitaren op The Way Life's Meant To Be) of mooie, melancholische klanken (Another Heart Breaks): alles wijst op een perfect uitgedacht en uitgevoerd conceptalbum.

Blijkt na wat leeswerk dat dit album door collega muzikanten ook uitzonderlijk goed gewaardeerd wordt. Mooi, dat verdient dit werkje zeker ook wel. Ik zet hem nog maar eens een keer op!

Voorlopige tussenstand:
1. Time
2. Electric Light Orchestra II
3. Out Of The Blue
4. Face The Music
5. The Electric Light Orchestra
6. A New World Record
7. El Dorado
8. On the Third Day
9. Discovery

Dat deze in de smaak zou vallen, was voor mij geen verrassing meer. Deze lp kocht ik ergens in mijn prille studententijd toen vinyl nog niet aan de nieuwe opmars begonnen was. Een lp voor vijftig cent. De hoes was mooi en ik wist natuurlijk wel een klein beetje van ELO af. Niet dat ik het album grijsgedraaid heb, maar de waardering was er altijd wel. Here Is The News was uiteraard een eye opener. Ik weet nog goed hoe stomverbaasd ik reageerde. Bleek zelfs een heel mooi nummer te zijn.

ELO stapt hier vol vertrouwen de jaren tachtig in. De prog is zelfs weer terug, maar wel met de tijd mee. Flink meer synths dus en minder traditionele(re) instrumenten. Het resultaat mag er absoluut wezen. Hier staan sterke songs op. Goed geschreven, spannend gebracht en zelfs de Beatlesinvloeden van de beginjaren zijn weer terug. Misschien dat ik hier nog wel eens ga verhogen naar 4,5*


Tussenstand
1. On The Third Day
2. Time
3. The Electric Light Orchestra
4. Face The Music
5. Electric Light Orchestra II
6. Discovery
7. Eldorado
8. Out Of The Blue
9. A New World Record

Met het album “TIME” stapte de Electric Light Orchestra (E.L.O.) ook muzikaal de jaren tachtig binnen. De theatrale, orkestrale en symfonische poprock van het laatste decennium had de band (voor een deel) achter zich gelaten en het op 2 juli 1981 verschenen album groeide terecht uit tot een klassieker in de oeuvre van E.L.O..
Jeff Lynne en zijn mannen trapten de jaren tachtig af met de soundtrack voor de geflopte dansfilm “XANADU”, waarvan het titelnummer met Olivia Newton-John overigens wel een grote hit werd en de single “ALL OVER THE WORLD” en “I’M ALIVE” wel airplay kregen en de eerste bijna de top 10 van de Nederlandse Top 40 wist te behalen. De stijl op “TIME” was anders dan op “XANADU” en zeker anders dan het succesvolle album “DISCOVERY” uit 1979. Dat album had meer disco invloeden en was daarom ook al afwijkend van de albums die E.L.O. uitbracht tot aan 1979.
De eerste single van het album “TIME” was de rock and roll hit “HOLD ON TIGHT” dat een vijfde plaats in de Top 40 wist te behalen. Het album kwam in dezelfde periode uit en gaat van start met het science fiction achtige “PROLOQUE”, dat wordt gevolgd door de tweede single, het aanstekelijke en uptempo “TWILIGHT”. Voor mij is dit nummer een soort overgangssong van het “oude” naar het “nieuwe” E.L.O., heerlijk nummer overigens! “YOURS TRULY, 2095” is het nieuwe E.L.O., stemvervormer en een tekst die handelt over de (verre) toekomst. “TICKET TO THE MOON” handelt qua tekst ook vanuit de toekomst. Wat in 1981 nog onmogelijk leek, is anno nu niet vreemd meer. Je kunt, als je veel geld hebt, ruimtereizen maken. “TICKET TO THE MOON” is een typische E.L.O. midtempo ballad, prachtig gezongen en geweldige arrangementen. “WAY LIFE’S MEANT TO BE” begint met een strijkersintro, de akoestische gitaar die invalt klinkt helder en mooi, en wat volgt is een ongelofelijk pakkende song. Het (bijna volledig) instrumentale “ANOTHER HEART BREAKS” is een erg melodieuze song, waarin de synthesizers een prominente rol hebben.
“RAIN IS FALLING” is weer een midtempo popsong met een prachtig refrein en mooie toetsen bijdragen. Het met een pakkend ritme opgetuigde “FROM THE END OF THE WORLD” is een dansbare E.L.O. song, waarvan Lynne er later nog meer zal maken. In “THE LIGHTS GO DOWN” hebben de toetsen opnieuw een hoofdrol en zijn de heerlijke E.L.O. koortjes ook volop te horen, “HERE IS THE NEWS” is uitgegroeid tot een veelgehoorde track op de Nederlandse televisie, want het werd jarenlang gebruikt door de VPRO als tune. Ook in dit nummer zijn weer de “nieuwe” elementen te horen, toetsen, vervormde stem, maar wel weer met de pakkende en typische E.L.O. sound. Strijkers arrangementen gevolgd door toetsen en vervormde stem zijn het begin van “21ST CENTURY MAN”, een prachtige ballad. Het reeds genoemde “HOLD ON TIGHT” heeft een iets afwijkende sound, maar past toch wel prima binnen het album. Het is tot op de dag van vandaag één van mijn favoriete Electric Light Orchestra songs. Met “EPILOQUE” komt het bijna 44 minuten durende album tot een einde, met dezelfde ingrediënten als de opener.
In veel landen werd het album een succes, “HOLD ON TIGHT” werd in veel landen een top 10 hit en Jeff Lynne (zang/componist/gitaar/toesten), drummer Bev Bevan, toetsenist Richard Tandy en bassist Kelly Groucutt konden tevreden zijn met de stap “into the eighties”. Opvolger “SECRET MESSAGES” uit 1983 is wat mij betreft een album van bijna hetzelfde kaliber en met “BALANCE OF POWER” kwam er een einde aan de Electric Light Orchestra. Min of meer solo maakte Jeff Lynne onder de vlag van zijn band in 2001 het album “ZOOM” dat geen vergelijk is met de eerste twee albums uit de jaren ’80, meer met “BALANCE OF POWER”, Traveling Wilburys (waar hij deel van uit maakte) en zijn prachtige solo album “ARMCHAIR THEATRE uit 1990. Tegenwoordig reist hij de wereld rond, in ieder geval voor corona de wereld op slot gooide, met Jeff Lynne’s E.L.O. en heeft hij twee mooie albums onder die naam uitgebracht.
Met “A NEW WORLD RECORD” en “OUT OF THE BLUE” is dit wat mij betreft de derde klassieker die Electric Light Orchestra heeft gemaakt…genieten en “tijd”loos.

Toevallig heb ik dit album gisteren weer een keer gedraaid, dit keer met de air-pods op.
En als groot ELO adept kan ik alleen maar zeggen, terugkijkend in de tijd dat ik dit een waanzinnig album vind.

Het is afwisselend en veelzijdig en verveelde mij geen moment.
Het werd mij ook in een keer duidelijk dat het niet de strijkers zijn die het ElO kenmerken maar de composities en vooral de manier van zingen door Jeff Lynne, hij is met recht de Mr. Blue sky van het ELO.

Ik behoor wel tot de categorie die het ELO van het begin heeft meegemaakt, zeker zelfs nog met Roy Wood in Wizzard. Die toen het geweldige nummer see my baby jive, maar dit terzijde...

Nu over deze plaat, Time was indertijd in het oeuvre van het ELO een nouveauté. De strijkers bleven wel maar werden ook vergezeld door de opkomende synthesizers. Dat heeft naar mijn idee wonderwel goed uitgepakt op deze plaat. Ik lees hier wel in diverse reacties van vooral jongeren dat ze het behoorlijk gedateerd vinden, maar in oktober 1981 was dit wel state of the art.

De Proloque met de vocoder vind ik nog steeds leuk, het wordt gevolgd door Twilight, een onvervalste ELO opener, daar zijn ze echt op ieder album goed in! Ook dit nummer heeft de vaart er stevig inzitten, mooie melodielijntjes, koortjes alles is weer aanwezig.

Yours truly 2095, is het futuristische nummer bij uitstek een van mijn favorieten op dit album.
In Ticket to the Moon valt op hoe aangenaam de stem van Lynne is in deze ballad!

The way life's meant to be is Pop avan la lettre, een oorwurm met een lekker catchy refrein.

Another heart's break is een instrumentaal tussengerecht, kabbelt lekker door en past goed tussen de andere nummers. Rain is falling is weer old school ELO, die opening had zo gepast op Eldorado, heerlijk nummer en geweldig gezongen weer door Lynne.

From the end of the world is weer een cross over tussen de oude en de nieuwe ELO, het valt mij op dat Lynne het nummer qua zang opent op een manier die Matt Bellamy van Muse goed heeft beluisterd.
Ook dit nummer is weer een prima staalkaart van kunnen!

The lights go down kan enkele mensen hier niet bekoren, maar ik vind het heerlijk, de opening kan zo in een ballroom worden afgespeeld. Koortjes, rifjes, de zang is weer top, dit hele nummer ademt ELO.

Here is the news, ja wat kan ik hier nog aan toevoegen: hulde voor de VPRO, die het nummer lang op de kaart heeft staan, wat een megalomaan goed intro, vergelijkbaar qua klasse bijvoorbeeld met Dont' you want me? van the Human Leaque, dit is echt grand cru, een dikke tien! Een van de beste ELO nummers ever.

21th Century Man, is ook weer van de buitencategorie, mooie opbouw, Lynne, die met zijn kopstem opent, waarna de koren bijvallen, het heeft een dikke Beatles-injectie gehad bij de opname.

En net als dat het ELO altijd spectaculair opent hebben ze ook altijd het nummer er tussen bij zitten waar het dak eraf gaat, dat is hier Hold on tight, in de stadiums zorgt dit voor een golvende en springende massa.
Ook dit is ELO op zijn best, afwisselingen in tempo, zang en en stuwende band, Lynne die ook nog even een deuntje in het Frans zingt, wat een entertainer....!

De epiloque sluit dit wonderschone product af op een passende en stemmige wijze...fraai!

De bonustracks::
The Bouncer is een rock nummer, zoals Jeff er vele heeft gecomponeerd, de koortjes springen er weer uit, voor de rest snap ik dat dit het reguliere album niet heeft gehaald.

When time stood still, had er wel best tussen gepast. Mooie rustige ballads met afwisselende toetsen en een band die later invalt, ook in dit nummer valt op dat Lynne in die tijd een voortreffelijk zanger was.

Julie Don't live here, is een lekker ELO nummer met alle ingrediënten, die al de nummer sop het album zo fijn maken, vleugje Beatles, mooie arrangementen.

Je kunt goed horen dat Jeff Lynne hier een flinke kluif aan heeft gehad, om dit album zo tot in de perfectie af te werken. Met de opname technieken van 2021 en deze inhoud had dit album wanneer het in dit jaar was uitgekomen de wereld versteld doen staan. een plaat om tot ver in het universum te horen.

Ik ga vandaag over naar de dikke 5 *****