Paul McCartney - Tug of War (1982)

Ik vind dit een middelmatig album van McCartney.
Er staan wat leuke nummers op, maar helaas geen echt grote hits - meen ik.
Wat betreft tekst en productie/sound (Tja, jaren '80) vind ik het gewoon niet fantastisch.

Ballroom Dancing, The Pound Is Sinking en You Can Dress Me Up As A Robber zijn mijn favorieten op deze plaat.
'Here Today' is ook mooi, vooral als je weet dat het over John gaat.

Toch kan ik deze voor nu niet meer dan 3 sterren geven.

Oei, wat een gladde productie op momenten (die double-tracked vocalen met extra reverb en dergelijke). De liedjes zijn grotendeels niet slecht, maar sommige productionele technieken en muzikale stijltechnieken kan ik erg slecht aanhoren. Dan vind ik z'n experimentele voorganger een stuk beter eigenlijk.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Paul McCartney - Tug Of War, 2015 reissues - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Sinds een aantal jaren verschijnen met grote regelmaat fraaie reissues van het werk van Paul McCartney.

Een onlangs verschenen greep brengt ons terug naar 1982 en 1983, toen respectievelijk Tug Of War en Pipes Of Piece verschenen.

Nu waren de jaren 80 zeker niet de beste jaren in de lange carrière van Paul McCartney. Het decennium begon aardig met het frisse McCartney II, maar in mijn herinnering kwam vervolgens een zwakke periode die, wanneer het gaat om studiomateriaal, aan zou houden tot Flaming Pie uit 1997.

Na beluistering van de reissues van Tug Of War en Pipes Of Piece moet ik deze conclusie toch wat herzien. Pipes Of Piece draagt hier overigens slechts in bescheiden mate aan bij. Pipes Of Piece is een plaat van momenten, want goede momenten heeft een grootheid als Paul McCartney altijd. Pipes Of Piece experimenteert met funk en soul en bevat een aantal prima songs, waardoor de plaat misschien geen hoogvlieger is, maar zeker de moeite van het beluisteren waard is.

Tug Of War vind ik tot mijn verrassing wel een hoogvlieger. De plaat die ik tot voor kort eigenlijk alleen kende van de titeltrack en het samen met Stevie Wonder gemaakte Ebony And Ivory (Pipes Of Piece bevat het samen met Michael Jackson gemaakte Say Say Say), blijkt een sterke plaat met meer dan een handvol geweldige McCartney songs.

Voor Tug Of War deed McCartney een beroep op een heel legioen grootheden (Beatles producer George Martin, Carl Perkins, Stevie Wonder, Stanley Clarke, Eric Stewart, Andy Mackay en Ringo Starr), maar het zijn de uit duizenden herkenbare McCartney songs die van Tug Of War zo’n goede plaat maken.

Ook op Tug Of War experimenteert McCartney met soul en funk, maar de meeste songs borduren voort op het werk van The Beatles en McCartney ‘s geweldige solowerk en de platen van Wings uit de jaren 70. Tug Of War werd destijds makkelijk afgedaan als een zwakke plaat, maar Tug Of War is echt ijzersterk.

De liefhebber krijgt stapels bonusmateriaal. Waar het hoofdgerecht mij meestal het best smaakt is dit bonusmateriaal dit keer zeker ook niet te versmaden. De liefhebber van de perfecte McCartney pop voelt zich als een kind in een snoepwinkel. Erwin Zijleman

Het eerste album dat Paul McCartney uitbracht na de moord op John Lennon, door Mark David Chapman op 8 december 1980, was er één waarop hij terug greep naar een deel van de magie van de band waar hij de absolute top mee bereikte, The Beatles. Hij vroeg George Martin om als producer op te treden bij het maken van het album.

Vlak na de moord op zijn voormalige mede bandlid uitte hij zijn schok en verdriet over die daad volgens velen te koeltjes en zonder al te veel gevoel. Dat deed hij op wel het album "TUG OF WAR", dat op 26 april 1982 verscheen, en ook nog op een indrukwekkende wijze in het prachtige "HERE TODAY". McCartney was wel degelijk enorm geraakt en gaf later toe dat hij bang was voor een aanslag op zijn eigen leven. Nadat McCartney begin 1980 tijdens de start van de tournee ter gelegenheid van het Wings album "BACK TO THE EGG", in Japan was gearresteerd en gevangen gezet was wegens het in bezit hebben van drugs, begon hij na zijn vrijlating aan een solo album. Wings werd in de ijskast gezet, uiteindelijk opgeheven en McCartney bracht op 16 mei van het eerste jaar van de jaren tachtig "MCCARTNEY II" uit, met daarop de hitsingle "COMING UP". Hij nam het album in zijn eentje op, met alleen enkele vocale bijdragen van zijn vrouw Linda.

Het was het startschot van het uitbrengen van albums onder zijn eigen naam, dat hij voor het eerst deed in april 1970, dat was “MCCARTNEY”. Daarna verscheen een album met Linda, een reeks prachtige schijfjes met Wings, waaronder de klassieker "BAND ON THE RUN" in 1973 en een aantal nummer 1 hitsingles. Zowel in Engeland, Amerika als ook Nederland, want "MULL OF KINTYRE" stond bovenaan de Top 40 eind 1977, begin 1978. Er werd n.a.v. het drugs incident in Japan wel gezegd en gedacht dat McCartney dat opzettelijk gedaan zou hebben, zodat hij van Wings af kon komen en zonder druk van een band zijn carrière voort kon zetten. Of dat waar is, blijft gissen, feit is wel dat hij met het tweede album in het nieuwe decennium de zaken anders aanpakte.

Met de producer van de meeste Beatles songs en albums George Martin begon hij aan het opnameproces voor "TUG OF WAR". Op zoek naar het goede gevoel, naar vertrouwen en naar een goed album schreef hij de 12 liedjes op één na zelf, en spelen onder andere Denny Laine (zijn voormalig Wings bandlid), drummer Steve Gadd, Eric Stewart (ex 10cc), Carl Perkins en Ringo Starr mee. De eerste single die van dit album verscheen was "EBONY AND IVORY", een duet met Stevie Wonder. Het nummer werd met gemengde gevoelens ontvangen. Zeven weken stond het op de eerste plaats van de Amerikaanse Billboard Hot 100 en was het de vierde best verkochte single in 1982 in dat land. Ook in Engeland, Canada en Duitsland bereikte het de top van de hitlijsten. Het nummer is voor de McCartney fans waarschijnlijk te zoetsappig, misschien te soft, waardoor het vaak als het slechtste nummer van "TUG OF WAR" gezien wordt.

Het titelnummer opent het album dat iets meer dan 41 minuten duurt. Een prachtig McCartney nummer, met een soort koorachtige sfeer in het eerste deel, waarna het zich ontwikkelt tot een midtempo popliedje. Heerlijk drumwerk van Gadd en Starr in “TAKE IT AWAY”, een uptempo track met een aanstekelijke melodie en ritme. ‘SOMEBODY WHO CARES” is een ballad met een mooi refrein en prachtig panfluitspel en akoestische gitaarsolo. Samen met Stevie Wonder schreef en nam McCartney “WHAT’S THAT YOU’RE DOING” op en het heeft ook de stijl van composities die de Amerikaan schrijft. Pakkend ritme en synthesizer spel, maar persoonlijk duurt dit langste nummer van “TUG OF WAR” mij iets te lang. De ode aan zijn vroegere maatje in The Beatles krijgt gestalte in het klein gehouden “HERE TODAY”. Prachtige tekst, zoals "What About The Time We Met?, Well, I Suppose That You Could Say That We Were Playing Hard To Get” en I Really Loved You, And Was Glad You Came Along”, liefde en respect, dat zit in dit nummer.

Het tempo gaat omhoog en de sfeer wordt vrolijk in “BALLROOM DANCING”, een heerlijk popliedje. “THE POUND IS SINKING” is poppy met lekker gitaarwerk en vocale arrangementen, “WANDERLUST” is weer midtempo met mooie blazers bijdragen, “GET IT” heeft een rock and roll sfeertje en de bijdrage op gitaar en zang van Carl Perkins is zeer passend! “BE WHAT YOU SEE (link)” is kort en niet indrukwekkend. Het intro van “DRESS ME UP AS A ROBBER” werd in Nederland gebruikt bij de uitzendingen van Henk Spaan en Harry Vermeegen en is een heerlijke track, met een pakkend ritme, mooie gitaarwerk en veel kopstem vocalen van de maestro. Het reeds genoemde “EBONY AND IVORY” sluit het album af. McCartney en Wonder spelen en zingen alles in dit nummer, wat maar weer eens aangeeft wat voor een gigantische genieën deze twee zijn.

Het album klinkt als een klok, de variatie is goed en er staan een aantal toppers op. Dit was voor Paul McCartney zijn derde solo album, eind 2020 verscheen zijn achttiende, waarmee ook maar weer eens wordt duidelijk gemaakt dat hij nog immer bruist van de ambitie en van de inspiratie. Persoonlijk vind ik “TUG OF WAR” één van zijn beste solo albums, zeker gezien de periode waarin het verscheen, want dat was geen gemakkelijke periode voor de geboren Scouser. In juni hoopt hij 80 jaar te worden, zijn muzikale nalatenschap is immens en dit album hoort daar zonder twijfel bij.

Ik heb altijd begrepen dat het net iets anders in elkaar zat, maar weet ook niet of dat helemaal juist is:
In oktober 1980 begonnen Paul, Linda en Denny Laine aan het volgende Wings album. Tijdens de sessies kwam het tragische bericht over de dood van John Lennon en de sessies werden tijdelijk gestopt. In april 1981 maakte Laine bekend te stoppen met Wings omdat McCartney na de dood van Lennon niet meer wilde gaan touren met Wings, bang voor een aanslag op zijn eigen leven. Maar hij was ook ontevreden over zijn rol in de recente opnamesessies en de richting van de nieuwe muziek.