Bryan Ferry - Let's Stick Together (1976)

Prima plaat, dat moeten velen toch wel weten. Geen zwak nummer op te bekennen. Enkele juweeltjes (Heart on my Sleeve, Sea breezes, Remake-remodel, Chance meeting, 2HB, Let's Stick together, Shame, Shame, Shame, Price of love). Oftewel: veeeel juweeltjes. 4,5.

Maar veel van 'die juweeltjes' stonden ook al op Roxy Music-albums, weliswaar in een andere versie, maar toch...

Het is inderdaad een leuke combinatie van Bryan Ferry solo + nog wat werk van Roxy Music er op, dat met elkaar verweven maakt dit inderdaad tot een prima plaat. Metname 'Let's stick together en eigenlijk zou je daar de bijbehorende videoclip bij moeten zien laten zien wat voor stijl en eigenlijk ook humor deze zanger+band destijds hadden.
Een echte klassieker.

zonder meer
staat in mijn favoriete top 5-singles van de jaren 70

there's a man in my wife
take the family knife
let's stick together...

Deze plaat is weliswaar een bijeenraapsel van singles en een ep, maar het klinkt toch als een geheel. Wat ik vooral leuk vind is dat Ferry zijn eigen Roxy Music-nummers opnieuw speelt. Bij 2HB is het een hele verbetering (alleen dit nummer maakt de plaat al de moeite waard), maar ook Remake/Remodel is in deze versie best de moeite waard.

Heb vandaag mijn Ferry collectie gecompleteerd; Deze is nu méér dan 30 jaar oud...
Heb deze lang op vinyl gehad, maar is destijds na een verhuis verdwenen...
Mooie plaat met leuke coverversies van The Price of Love (Everly Brothers, U moet ook het origineel eens beluisteren !) It's Only Love (Beatles, een Lennon-song van de elpee Help!, 1965), de titelsong is een oude bluessong van Wilburt Harrison (heet origineel Let's Work Together, zoals ook in de versie van Canned Heat eind sixties, ook een leuke versie trouwens).
Shame Shame Shame is ook leuk en voor mij is Ferry's versie van Gallagher & Lyle's hit Heart on My Sleeve minstens zo sterk als het origineel.
De ouder wordende Bryan Ferry zat deze week op de Vlaamse televisie in "De Laatste Show", een heer van stand op ouderdom, maar zijn 61 jaren waren hem amper aan te zien; Hij zong live "Make You feel my Love" uit zijn pas verschenen Dylancoverplaat "Dylanesque". Ook een aanrader, net als dit digitaal geremastered schijfje uit de hete zomer van 1976. 4 sterren !

Een beetje een half slachtige plaat, maar wel weer met "Let´s stick together", "Price of love" en het mooie "Sea breezes".

Dit was mijn eerste kennismaking met dit fenomeen en ik ben gelijk verslaafd geraakt. Heerlijke plaat, nog steeds. Deze plaat werkt bij mij zo stemmingsverhogend dat ik er alleen maar een 5 voor kan geven!!

Heerlijke plaat vooral de cover van WILBURT Harrison spring er bovenuit!

Een allegaartje van Roxy-nummers, solo-nummers en covers maar toch een sterk album in die zin dat er geen enkele zwakke song opstaat.
"Let's Stick Together" werd terecht een grote hit, "Sea Breezes" is erg mooi en "Price of Love" en "It's Only Love" zijn geslaagde covers van respectievelijk the Everly Brothers en the Beatles.

een van zijn betere solo albums eigenlijk vandaar een 4,0

Mijn favoriete solo cd van Bryan Ferry. Sluit mij aan bij LucM: geen zwakke nummers.

Smaakvolle songkeuzes, Ferry prima bij stem en met een behoorlijk rock-gehalte.

In 1976 was de plaat buitengewoon populair, gezien het feit dat de cd nu nog maar 12 berichten heeft gekregen op musicmeter, lijkt het er op dat de algemene belangstelling nogal eh............tanende is.

Jammer. Ik denk dat menigeen er anno nu zich prima mee zou vermaken. Bryan Ferry is een cult op zich. Bedenker van alles wat Roxy music is.

Toch heeft hij altijd sterk afwijkende solo cd's gemaakt, met sterk wisselend succes. Alleen deze Let's stick together schurkt sterk tegen het oude Roxy music aan, al was het alleen al vanwege de 'oude' Roxy nummers die hier worden 'gecoverd'.

Het prachtige Sea breezes bijvoorbeeld. 2HB, Chance meeting. Het wordt aangevuld met een aantal boeiende 'echte' covers, de singles Let's stick together en The price of love en de stamper Shame shame shame.

De plaat is veel beter, veel evenwichtiger dan z'n voorgangers These Foolish things en Another time, another place. Echt een genot om naar te luisteren, als ik eens reclame mag maken.

Het is mij een raadsel, waarom Ferry solo altijd zulk mager werk heeft geschreven, zoveel heeft zitten coveren. Hij is door zijn werk met Roxy music één van de meest vooruitstrevende vernieuwers geweest in de (art-)rock.

Bijvoorbeeld het prachtige, sferische Chance meeting op deze cd.

Boys and girls (1985) mag nog als broertje van de laatste Roxy music cd Avalon worden gezien. Behalve deze Let's stick together (met voor de helft gevulde Roxy music nummers) zijn alle solo cd's echter duidelijk minder dan het Roxy music werk.

Ben altijd geïnteresseerd geweest in het waarom maar heb nooit een antwoord kunnen vinden.

Het halve puntje er af komt door het mindere You go to my head en vooral de Galagher & Lyle cover, afsluiter Heart on my sleeve.

Let's stick together 5,0 - Casanova 5,0 - Sea breezes 5,0 - Shame shame shame 4,5 - 2HB 5,0 - The Price of love 5,0 - Chance meeting 5,0 - It's only love 4,0 - You go to my head 3,5 - Re-make re-model 5,0 - Heart on my sleeve 3,0

Luisterend naar Mighty Joe van Shocking Blue (1969), hoor ik opeens de gitaar langskomen zoals ook op the Price Of Love te horen is. Maar ach, Shocking Blue heeft ook wel eens wat geleend..

Ook al is Let's Stick Together in feite niet meer dan een allegaartje, het is toch een opvallend coherent album geworden. Dat het een allegaartje is wist ik niet in 1976 toen ik deze LP kocht. Dat Ferry zijn eigen Roxy Music songs coverde heb ik ook pas jaren later geleerd.

Voor mij alleen een half puntje eraf voor Heart on my Sleeve. You go To My Head (like the bubbles in a glass of champagne) heb ik altijd een lekker relaxed, sfeervol nummer gevonden.

Dit is eigenlijk gewoon een meesterwerk van de seventies pop.

Mooie plaat, met klassiekers als: Let's Stick Together en Price of Love. Daarnaast zijn de Ferry nummers als Casanova en Sea Breezes dik in orde. Onderhoudend, sfeervol en verveelt geen moment.

Ik denk dat dit voor mij de mooiste Bryan Ferry en/of Roxy Music plaat is. Ik draai deze nog steeds van vinyl en hij klopt dan nog steeds. Als ik dit op cd hoor zal ik die bewuste tikken en krasjes missen. 1976. Dat moet op een ouwe Luxman met Dual platenspeler met Wharfdale speakers. Zalig

De LP kocht ik in 1976. Brain Ferry, cool, gentleman rocker, een stijlicoon. Meer nog dan David Bowie of Mick Jagger. Er is al wat gezegd over de nummers; een aangename afwisseling tussen rockende covers van "Let's Stick Together" en "Shame, Shame, Shame" en fraai introvert werk van eigen hand, waarvan hij enkele nummers ook met zijn Roxy speelde.
Niemand zegt iets over zijn band die hem hier meer dan meesterlijk begeleidt. Er spelen nogal wat mensen mee, maar de basis bestaat uit:
Brian Ferry - vocals, keyboards, harmonica
Chris Spedding - guitar
Paul Thompson - drums
John Wetton - bass
Chris Mercer - tenor saxophone
Het strakke rockgeluid wordt door Spedding en Mercer aangeleverd. Het drumwerk is van zijn Roxy drummer en Wetton is een bassist die o.a. ook zijn sporen verdiende bij Roxy Music.

aangevuld/afgewisseld met
Mel Collins - saxophone (Camel!)
Martin Drover - trumpet
Eddy Jobson - violin, synthesizer
Morris Pert - percussion
John Gustafson - bass on "Re-Make/Re-Model"
Rick Wills - bass on "Sea Breezes"
John Porter - bass on "2HB"
Phil Manzenera - guitar on "Re-Make/Re-Model"
David O'List - guitar on "Chance Meeting"
Neil Hubbard - guitar on "Casanova"
Ann O'Dell - string arrangement on "Shame, Shame, Shame"
Jacqui Sullivan, Helen Chappell, Paddie McHugh, Doreen Chanter,Vicki Brown, Martha Walker - chorus

Ik was in die tijd met een vriend op fietsvakantie in Kent en de jukeboxen in de pubs zaten vol met de singles van de plaat zoals "Let's Stick Together" en werden veel aangevraagd door de lokale schonen.
Die zagen zich natuurlijk al in gedachten net als de extravagante Jerry Hall, destijds Ferry's muze, het podium opkomen.
De CD trof ik gisteravond aan in nieuwe staat op de vrijmarkt in Utrecht. Ik heb iets teveel afgedongen bij het jonge verkopertje vermoed ik. Schande. Niet cool, niet gentleman-like.

Inderdaad een opvallende gelijkenis...

Ook ik heb deze gekocht in de long hot summer van 1976. Het behoeft geen betoog dat ik deze LP natuurlijk nog heb.
Leverde 2 hits op in die zomer. Eerst Let's Stick Together (voorheen bekender als Let's Work Together van Canned Heat) en The Price Of Love (een Everly Brothers-cover). Beide zijn klassiekers.
Voor de rest is deze plaat helemaal top, vooral kant 1, waarop hij zijn eigen Roxy-Music nummers nog eens even stijlvol recyclet. Casanova en Sea Breezes zijn geweldig. De cover van Jimmy Reed's Shame Shame Shame is ook weer erg aanstekelijk.
Kant 2 is maar een beetje minder met als uitschieters nog naast The Price of Love de Beatles-cover It's Only Love en You Go To My Head. De Gallagher & Lyle-cover Heart On My Sleeve, vind ik nu 35 jaar later het minste nummer.
Voor de rest eens met de rest van de ouwe jongens hier. Gewoon 4 en een halve ster.

Zou dit slaan op Amanda Lear, een voormalig lief over wiens eerste levensjaren veel onduidelijk is en waarvan sommige mensen denken dat zij vroeger een man was?

Wat een leuk album is dit! Verrast me!!

Werd reeds in '62 geschreven en uitgevoerd door Wilbert Harrison, mijn excuses voor het mierenneuken

Verder krijg ik het gi-gan-tisch op m'n heupen van het gekrijs aan het einde van dat nummer. Dat heeft met de jaren zo'n proporties aangenomen dat ik het nummer absoluut niet meer kan horen, terwijl het in potentieel een wereldsong is...

Verder wel een erg degelijke plaat, al begin ik steevast bij song twee...

Heeft Bryan Ferry misschien iets te goed geluisterd naar Mighty Joe van Shocking Blue bij het componeren van the Price of love?

Inderdaad leuk plaatje. Ben hier mee opgegroeid. Mijn vader draaide dit vaak toen ik jaar of 6/7 was. En dan vooral Lets stick together op burenruzie niveau.

Price of love: Don en Phill Everly en heeft Robbie goed naar geluisterd ?

Price Of Love van The Everly Brothers stamt uit 1965. Inderdaad, Robbie van Leeuwen heeft zitten luisteren. En dan nog, Mighty Joe heeft genoeg eigens meegekregen ondanks de gelijkenis met Price Of Love.

Oh... ik ken die versie niet. Maar inderdaad dan heeft hij het goed gestolen!

Er is helaas weinig aandacht besteed aan het boxje The Island Singles 1973-1976 van Bryan Ferry. Uitgegeven i.h.k.v. Record Store Day 2016.

6 loodzware kwaliteitssingles met originele hoes (wel van karton) met in totaal 7 nummers van Let's stick together. Ongeëvenaarde geluidskwaliteit en uiteraard buitengewoon aardig om naast Let's stick together te hebben. Wordt een verzamelaars item.

Laat ik hier ook maar de melding maken dat in 2015 zes albums van Bryan Ferry in Japan zijn herverschenen als SHM-SACD (de eerste afkorting staat voor Super High Material en is een soort van plastic). Het gaat hier om directe transfers van de mastertape, dus hier weinig tot geen tussenkomst van een master engineer die ihk van de huidige Loudness Wars zijn remasterings veelal verkl**t.

Niet alle albums zijn door deze transfer geluidstechnisch verbeterd t.o.v. eerdere releases, maar 'Let's Stick Together', 'The Bride Stripped Barre' en 'These Foolish Things' klinken niettemin beter. Het album 'Boys and Girls' echter wat scheller, dus slechter.

Dit heb ik altijd -al vanaf het moment van uitkomen- Ferry's meest bizarre album gevonden.
Dat kwam door de vreemde mix van covers, eigen werk en oude Roxy Music nummers in een nieuw jasje
(sort of - director's cut).

Eerst een groot compliment: Ferry zingt op de toppen van zijn kunnen. Van ingetogen (Casanova) tot opzwepend (The Price of love en de titeltrack)

Let's stick together werd een terechte monsterhit een nr.1 in diverse landen. En nog steeds zal het menig seventies party naar hogere sferen brengen.
Jerry maakte na haar cover appearence op de hoes van Siren nu ook haar clip-debuut in de bijpassende videoclip, wulps kirrend in een tijgervel bracht ze menig mannenhart op hol.
Ook in de Price of love clip figureerde ze nog alvorens over te stappen op een leven als Mw. Jagger.

De nieuwe bewerkingen van vintage Roxy nummers (vier van het debuut album) heeft mij altijd bevreemd.
'Sea breezes' vind ik niets toevoegen in deze vorm. 2HB klinkt voller en is mooier geproduceerd, waardoor er iets voor te zeggen valt.

Maar ' Chance meeting' is altijd een favoriet van mij geweest op het debuut. Die vind ik daar dus ook beter passen en ik hoor ook niet een significante verbetering...

'You go to my head' heeft een spannende bewerking gekregen d drum en de blazers hebben prominente rollen en Ferry zingt heel ontspannen.

'The Price of love' opent met een vette trompet en heeft ook weer een swingend koortje en laat Ferry op mondharmonica horen.
Re-make/Re-model is een uiterst zwakke rip off van het origineel, een volledig overbodige nieuwe versie!
Luister na deze versie eens na de versie die het debuutalbum van Roxy Music opent, in die laatstgenoemde wordt je volledig uit je stoel geblazen, de band speelt daar super op elkaar ingespeeld, met ieder een solo en Brian Eno tovert de meest bizarre geluiden uit zijn synthesizer en Ferry zingt super daarbij is die finalen het nummer hoogst origineel.

Ten slotte, ook de enige hoes waarop Ferry voorzien is van een snor, het geeft hem iets louche, afwijkend van het dandy imago, meer nachtclub...
maar kort daarna werd hij steeds meer de stylish gentleman, de rol die hem past als geen ander.