Bill Callahan - Dream River (2013)

Ah, dit is mooi nieuws! Z'n vierde alweer onder zijn eigen naam, maar mensen die deze artiest oppikken, mogen vooral niet vergeten dat hij onder het pseudoniem Smog al een pak sterke platen heeft uitgebracht. Hopelijk boetseert hij gewoon verder op de weg die hij met 'Sometimes I Wish We Were an Eagle' is ingeslagen.

Hier kijk ik erg naar uit. De hoes lijkt qua stijl erg op Apocalypse. Benieuwd wat de muziek zelf geeft.

Even nog een korte aanvulling: De tracktijden staan op de site van Drag City.

Met de aanstormende herfst neem ik een nieuwe Callahan graag in mijn armen!
Als de muziek net zo sfeervol is dan de hoes dan teken ik er voor..!

Mooie live-opname van Small Plane.

Dat klinkt al niet mis.

Ik zit de dagen af te strepen voordat ik 'm kan gaan luisteren. Small Plane klinkt alvast wonderschoon.

Hij ligt sinds vandaag in de winkels;)

Echt? Hij lag gisteren nog niet bij een grote platenzaak hier. Straks nog maar eens een bezoekje brengen dan.

Hangt denk ik een beetje af van hoelaat je ben geweest. DHL levert vaak pas smiddags af...
Releases voor de maandag/dinsdag worden altijd al voor het weekend geleverd, omdat er geen levering is op maandag.. Dus plato/sounds/velvet/plaatboef etc. leggen hem dan al vaak neer!

Oké, ik woon echter in Londen, dus ik zal straks eens kijken of dat hier ook geldt. Hopelijk wel!

Ik weet niet hoe ze het daar aanpakken inderaad, in Amerika nemen ze de release dates zeer nauw en moet je soms zelfs wachten tot bv. dinsdag 12 uur ofzo voordat ze het aan je willen verkopen terwijl je de CD/lp al op of achter de toonbank ziet liggen.
Ik denk dat het in Londen heel erg zal verschillen van zaak tot zaak.. er zijn er 23 door heel Londen(?!)

Helaas, bij Rough Trade hebben ze 'm echt pas maandag. Ik heb het idee dat ze hier toch ook vrij strikt zijn met releases. Maakt niet uit, ik heb vast nog wel erg eens klein vaatje geduld waar ik uit kan tappen.

Zojuist heb ik hem beluisterd en ervan genoten. Het is allemaal wat sferischer geworden...vooral in het prachtige Summer Painter. Ik denk dat het een plaat is die even moet bezinken, voordat je je aan een oordeel waagt.

Ook hier zojuist de 1ste luisterervaring gehad. Weer anders maar heel kenmerkend Callahan. Kant A opent met een wat typische Bill Callahan humor op de wijze waarop hij zijn woorden gebruikt in een tekst....Beer/Thank You/Beer. Het hypnotiserende van Javelin Unlanding met minimale arrangementen. Als geheel moet ook ondergetekende e.e.a wat op zich laten inwerken, maar duidelijk is dat Callahan wederom een pracht staaltje werk heeft afgeleverd dat herkenbaar is voor zijn muziek, maar ook subtiel weer anders. Dat alles gedragen door zijn krachtige, rustige en evenwichtige stem, die als een mooi vol elegant glas bier de kamer indruppelt door de speakers. Een van mijn favoriete artiesten van dit moment.

Ik heb nu ook gelukkig de eerste luisterbeurten erop zitten. Ik hoor een vleugje Jethro Tull, een beetje Talk Talk, maar vooral weer de simpelweg briljante songwriting van Callahan. Voor 'een oordeel' moet ik 'm nog wat meer tijd geven, maar ik ben voor de zoveelste keer door Callahan weggeblazen. De studioversie van Small Plane is alvast één van de mooiste nummers van dit jaar. Laat de herfst maar officieel beginnen, ik heb mijn warmtebron voor de gure dagen en nachten gevonden.

Een vleugje Jethro Tull haal ik er wel uit, dat zal m.n door de dwarsfluit komen. Het snufje wat ik er nog aan toe zou willen voegen is de gitaarsound van Santana, in m.n. Javelin Unlanding haal je er dat m.i. er duidelijk uit. Dit album heeft een geheel eigen sfeer, dat in het verlengde van de vorige Callahan albums ligt. De tonatie, timing, tekstbuigingen zijn typisch Callahan. Maar de opbouw van sommige nummers zijn meer ingekleurd, zonder dat het teveel opsmuk heeft. Voor mij is dit een album dat wat meer tijd nodig heeft om zijn kleuren te bekennen en lijkt als geheel meer een te zijn, dan Apocalypse en Sometimes I Wish... Vooralsnog is mijn favoriet de laatst genoemde, maar dat was ook mijn 1ste kennismaking met Bill Callahan en is gekoppeld aan die prachtige hoes, wat een van mijn favoriete hoezen is.

Opnieuw niet minder dan een degelijke plaat in Callahans enorm rijke oevre. Maar niet ieder nummer overtuigt even sterk deze keer vind ik: de afsluiter valt nogal licht uit tegenover die van Apocalypse en Eagle, Javelin Unlanding & Spring zijn zeer goede nummers maar hebben nogal last van omnipresent fluitwerk die mijns insziens niet altijd even goed in functie staat van die songs en ondanks enkele sterke one-liners halen Bills teksten hier niet echt het niveau van op zijn echte topmomenten. Het aanstekelijke Ride my Arrow lijkt me wel een instant classic en het sferische Summer Painter toont dat die dwarsfluit wel degelijk een toegevoegde waarde kan hebben wanneer op het juiste moment gebruikt. Conclusie: he did it again maar voor Callahan heb ik nu eenmaal hoge standaarden en ergens weet ik dat hij beter kan.

Ik heb nog niet de kans gekregen naar dit album te luisteren. Wat wel opvalt is dat Expanding dub er niet opstaat. Dat was toch een klein experiment van Bill Callahan, in ieder geval een gewaagd experiment met dub. Wat mij opvalt is dat de recensies zo uiteenlopend zijn.

Erg goed nieuw werk van de aartssomberaar en overheid-hater Bill Callahan. Opvallend is de rol van de inkleurende gitaar in tal van nummers (wie is dat?). Vier sterren voorlopig.

wauw, vooral summer painter is geweldig.
maar het is een prachtig album in haar geheel, en zal denk ik altijd het album van begin tot eind als krachtige eenheid zien en het ook zo draaien.

Idd. meer als de vorige 2 albums onder zijn naam, klinkt dit Dream River als een muzikale eenheid. Het blijft de soberheid behouden die Callahan eigen is, maar wel wat meer ingekleurd. Hierdoor lijken sommige nummers misschien wat minder eerder naar voren te komen, maar denk dat dit album -voor mij- wat meer tijd nodig heeft om alle nuances te ontdekken.

Prachtig, die gitaar in "Javelin Unlanding" - Madjack71 verwoordt het uitstekend: het is inderdaad hypnotiserend (op een subtiele manier).

Indirect natuurlijk wel, met Javelin Unlanding. Overigens ook niet een erg Callahan-ish lied.

Album van het jaar. Ik hoef niks anders te zeggen. Wow.

De nummers zijn niet slecht, de laatste 2 zijn zelfs behoorlijk goed, maar ik mis vooral spanning. Het komt op mij over als een behoorlijk tamme plaat, eentje die al vrij vlug gaat vervelen.

Soms vraag je je af hoe je zo lang zo blind kon zijn voor een bepaalde artiest. Dat deed ik in 2011 ook, want toen stuitte ik op deze meneer Callahan. Zijn album Apocalypse was voor mij een van de beste albums uit dat jaar. Beetje verder zoeken, en het blijkt dat deze meneer dus al meer dan 20 jaar albums uitbrengt. Hoe kan het dat ik dat toen pas ontdekte! Maar nu is er een nieuwe, en daar ben ik wel mooi op tijd bij.

En daar ben ik dolgelukkig mee. Het is namelijk een ontzettend geniaal album. Muzikaal is het redelijk rustig, met een elektrische gitaar, goeie ritmes en verder weinig naar voren tredende instrumenten. Dit geeft ruimte voor de stem van Bill. Warm, ontspannen en lekker loom. En daar zingt hij geniale teksten mee (the only words I said today are beer and thank you). Ritmisch blijft het hele album van hoog niveau en vol afwisseling, waardoor nergens verveling op treedt. Het blijft echter ook allemaal erg herkenbaar, waardoor een hele fijne sfeer ontstaat in het album.

Voor mij geeft dit album aanleiding tot een unieke gebeurtenis. Het album staat al 2 dagen bijna non-stop op repeat. Dat geeft al wel aan hoe briljant dit is. Voor mij absoluut het album van dit moment en misschien wel van het jaar.

Overgenomen van mijn blog: pat-sounds.blogspot.nl

Heb je intussen al andere albums van hem gehoord, zoals Sometimes I wish we were an eagle of bijvoorbeeld Red apple falls?
Dit album vind ik eerlijk gezegd een heel stuk beter dan Apocalypse.
Daarstraks je blog bezocht. Grappig gedaan met die pop-ups!

Dit album begint me steeds meer te boeien. Misschien niet zo goed als Sometimes I wish we were an eagle, maar hij komt verdomd aardig in de buurt. Alleen Winter road spreekt me (nog) niet zo aan.

Grappig, ik vind juist die fluit erg opvallend.