Bill Callahan - Dream River (2013)

Vergeleken met de vorige 2 albums van Callahan is Winter Road wat anoniemer als afsluiter. Zowel de Santananeske gitaar als Jethro Tulleske fluit zijn opvallend en geven dit Dream River kleur en gezicht. Zelf vind ik Sometimes I Wish I Where an Eagle wat sterker in de individuele songs en aansprekende teksten. Dit Dream River is daarentegen wel meer een geheel.

Ik moet echt elke keer lachen om dit stuk van The Sing:

Well the only words I said today are "beer" and "thank you"
Beer, thank you
Beer, thank you
Beer

Alweer bergen op de hoes... Bill Callahan is blijkbaar een groot bewonderaar van Bob Ross. Gelukkig is de muziek wel weer uitstekend voor elkaar. Ondanks het nummer Spring is Dream River precies in het goede jaargetijde uitgebracht, hij zingt dan ook 'We call it spring though things are dying...' Vrolijke gast, die Bill. En inderdaad opvallend is het gebruik van de panfluit (volgens mij??), o.a. in Javelin Unlanding, Spring en Summer Painter (He! Is dit 'n ode aan Bob? Vast niet). The Sing is een prachtige, haast optimistische opener. Small Plane, hoewel erg rustig en sferisch (mooie echo in de gitaar) en toch weer afsluiter Winter Road springen er vooralsnog uit. Ik begin voorzichtig met een 3,5. maar dat kan zomaar snel meer worden. Bill Callahan is een singer songwriter van het hoogste niveau.

Beth Galiger speelt dwarsfluit op dit album. Wanneer je albums streamt en niet over verdere informatie beschikt, dan kun je dat dikwijls op allmusic onder credits terugvinden, Tony.

Inderdaad een stuk dat mij ook meteen beviel

Volgens mij zijn er nogal wat bierliefhebbers op MusicMeter.

Na 10 keer luisteren geen ontkomen aan, wederom een waanzinnig sterk album. De beste man maakt nu al drie albums op rij van de buitencategorie. Deze is minder wild dan Apocalypse, en minder puntig dan Sometime i wish.. Maar de intensiteit is bruut. Qua opname dezelfde feel als Apocalypse, los ingespeeld. Een minimale structuur rond een paar akkoorden, wat vervolgens met ontzettend veel dynamiek/gevoel wordt gespeeld. Waarschijnlijk veel in 1 keer opgenomen. Waar 'Sometimes i wish..' heel recht klonk, en 'Apocalypse' schuurde, glijdt 'Dream river' je oren in. Een soort aftermath.

Kortom, fijn dat er weer een nieuw album is.

Oh oh oh, wat is deze mooi. Na één luisterbeurt al volledig weggeblazen. Stem volgt.

Ik wilde de nieuwe plaat van Bill Callahan pas gaan beluisteren wanneer ik deze ook echt op CD in huis had, maar ik kon me niet bedwingen. Dat zegt genoeg, denk ik. En die eerste luisterbeurt leert mij dat ik deze release inderdaad blindelings had kunnen aanschaffen. Lijkt me weer een zeer puike plaat van Callahan, die gaandeweg toch steeds hogerop komt in mijn lijstje met favoriete artiesten.

Gortdroge plaat... Maar dan positief bedoeld!

Godverdomme, wat houd ik toch van deze dromerige brombeer! Soms luister ik tijden niet naar hem, maar een nieuwe plaat is voor mij altijd weer reden om mij in dat heerlijk rijke oeuvre van hem onder te dompelen. Zelfs zijn mindere platen weten ontroering en een brede glimlach bij mij op te roepen, maar Dream River behoort wat mij betreft tot zijn allergrootste meesterwerken. Hij durft hier iets neer te zetten wat maar weinig artiesten gegeven is: oprecht romantische muziek maken, zonder dat het klef of uitgekauwd wordt. Integendeel, het is volstrekt oorspronkelijk hoe hij de liefde bezingt. Gebruikmakend van een zeer traditionele sound, dat wel, maar omgevormd tot iets wat alleen door hem gemaakt had kunnen zijn. Veel van zijn oude platen zou ik als 'bitterzoet' omschrijven, maar het bitter is hier opvallend dun gezaaid, terwijl zijn vertelkracht weidser is dan ooit. De muziek volgt altijd zijn woorden, maar op een volstrekt andere manier dan bij traditionele singer-songwriters het geval is. Waar de focus op tekst er immers doorgaans voor zorgt dat de muziek repititief wordt, daar kronkelen de klanken, melodieeen en arrangementen als een rivier onder deze hartverwarmende stem heen en raak je er daardoor nooit op uitgeluisterd. Alleen in Summer Painter steekt er een fikse storm op, waardoor de kabbelende aard van dit album alleen maar nog meer aan diepte wint. Wát een verliefmakende plaat, wát een muzikale dichter!

Nou, naar Bills normen valt de droogheid van Dream River best wel mee vind ik.

Ik vind gortdroog ook niet de juiste beschrijving. Ik zie hierboven ook al 'minimaal' en zulks.. Juist bijzonder aangekleed, deze plaat! En daardoor ook behoorlijk anders dan de andere platen van Bill, wat wel spannend en leuk is.

Behoorlijk anders, vind ik nogal meevallen. Die fluit is een leuke toevoeging, maar voor de rest is er weinig anders. Gewoon een heel mooi album.

De teksten lijken mij ook weer zeer sterk, en in die optiek blijft Callahan bij zijn leest. Maar muzikaal is het allemaal inderdaad weer net wat anders.

Het blijft Bill Callahan dus een gortdroog geintje kan er altijd wel bij ("beer... thank you") maar de teksten zijn over het algemeen toch echt wel behoorlijk anders dan op Apocalypse: warmer, menselijker en soms zelfs optimistisch. Apocalypse was inhoudelijk vooral cynisch en -jawel- gortdroog dus als er één aspect is waarop Dream River van zijn voorganger verschilt is het dat wel (Summer Painter is de uitzondering). Hij blijft een wrange wereld maar op Dream River ziet Bill het glas doorgaans halfvol. Oh I have learned when things are beautiful to just keep on, just keep on.

Ik doelde vooral op het veelvuldige gebruik van dieren en rivieren in zijn teksten. Maar qua toon is het allemaal wat minder zwaarmoedig, dat klopt zeer zeker. En zijn droge humor is toch ook altijd een pluspunt.

Hij heeft zichzelf inmiddels al lang bewezen als vaste waarde. Eerst zo'n vijftien jaar onder zijn pseudoniem Smog, inmiddels alweer ruim zes jaar onder zijn eigen naam, Bill Callahan. De 47-jarige Amerikaan schrijft altijd net wat eigenzinniger en onvoorspelbaarder dan het gros van zijn collegas. Zonder in herhaling te vallen. Zijn vijftiende plaat, Dream River, is volgens Callahan himself "the perfect end to a person's day record" geworden. En verdomd.

Callahan zit momenteel goed in zijn vel. Dream River klinkt, zeker in vergelijking met voorgaand werk, redelijk opgewekt. De toon van deze acht liedjes is ditmaal dan ook warm, relaxt, soms donker en vaker intens. Callahan's teksten zijn poëtisch, soms bijna tegen het romantische aan, maar bevatten wel altijd zijn karakteristieke droge humor en cynische passages. Er komen veel metaforen voorbij die dikwijls aan landschappen en aan dieren als adelaars en bevers worden gekoppeld. Zijn woorden komen uitstekend binnen, mede dankzij zijn donkerbruine baritonstem. Het lijkt wel hoe ouder Callahan wordt, hoe beter hij gaat zingen. Op sommige momenten, als in 'Ride My Arrow' en 'Summer Painter', kun je zelfs een soulvol randje aan zijn stem ontdekken.

Op Dream River lijkt Callahan definitief voor de folk gekozen te hebben. Het experiment en de bescheiden elektronica ten tijden van bijvoorbeeld Knock Knock (1999) en Dongs Of Sevotion (2001) zijn nauwelijks meer te bekennen. Vooruit, in het bezwerende 'Javelin Unlanding' hoor je nog wat sporen uit deze periode. Nieuw is de prominente rol voor de mierzoete dwarsfluit-partijen gespeeld door de sessie-muzikant Beth Galiger. De instrumentatie mag gerust subliem genoemd worden. Luister maar eens hoe briljant het eerder genoemde 'Ride My Arrow' openbreekt. Kippenvel. Maar ook een kleiner liedje als het prachtige 'Small Plane' kan zorgen voor een brok in je keel. Op deze momenten valt op hoe goed Dream River is opgenomen. Het lijkt alsof Callahan vlak voor je neus staat te zingen. Een warme, redelijk opgewekte en onderkoelde plaat dus. Maar wel altijd bedachtzaam. Een prachtige herfstplaat in al zijn bedrieglijke eenvoud.

Van: Daan's Muziek Blog

Prima recensie Midnight boom van dit bijzondere album van Bill Callahan. Complimenten. Album trekt mij ook ontzettend. Kan moeilijk onder woorden brengen waarom. Er zit in veel nummers een spanningsopbouw die het album voor mij avontuurlijk maakt. Summier Pain is daar een voorbeeld van. Er vindt van alles plaats. Luister eens naar de instrumenten die gebruikt worden en de wijze waarop. Ongeëvenaard. Op naar ouder werk van Bill.

Zeker Sometimes I wish we were an eagle gaan proberen, Broem. Absoluut mijn favoriete plaat van hem. En van Smog op zijn minst Red apple falls.

I second that. Voor mij ook de 2 toppers van Bill tot nu toe.

Heerlijke ontdekking! De warme bariton van een singer/songwriter die naast uitstekende lyrics ook veel aandacht heeft voor melodieën vol subtiliteit.
De man heeft vrede met zichzelf en de wereld en dat straalt af op deze warme plaat.
Voor mij een van de revelaties van dit jaar.

Mijn muziekmaten, de platenboer, de buurvrouw en respectabele liefhebbers op deze site reageerden allemaal zo positief op dit album dat ik het vorige week ongehoord heb aangeschaft. Bovendien hou ik wel van melodieuze bromberen en een gokje. Alles leek te kloppen aan dit muzikaal rijk geschakeerde album toen ik het thuis beluisterde. Tot ik me na verscheidene draaibeurten steeds meer ging ergeren aan de percussie. Bijna in elke song wordt er precies op de tel met conga of claves meegetikt. Voor mij om gek van te worden. Alsof ik zelf de maat niet kan houden... Het doet me denken aan de gymnastiekleraar met zijn ritmestokjes op de lagere school. Helaas een voor mij niet te nemen hindernis bij het beluisteren van de op zich mooi gelaagde composities. Ik hoor Callahan's kwaliteit, waardeer zijn teksten maar muzikaal komt hij niet bij me binnen. Na een stuk of tien luisterbeurten heb ik het opgegeven. In dit subgenre stel ik me vooralsnog tevreden met de albums die ik bezit van lieden zoals Lambchop, Tindersticks, Nels Andrews, Howe Gelb, Mark Lanegan en Micah P. Hinson.

Summer Painter doet me sterk denken aan Jason Molina. Geniaal nummer!

En toch heeft je buurvrouw een goede smaak! Moraal van dit verhaal, voortaan niet meer gokken en eerst maar even luisteren op Spotify.

De spotifysluis met frisse tegenzin in mijn pc gebouwd want anders ga ik failliet door jullie welgemeende tips, suggesties en commentaren. Bij deze zijn jullie allemaal gepromoveerd tot sluiswachter om de ergste bagger buiten de deur te houden.

En dan geeft deze sluiswachter ze nog niet eens allemaal door, om jouw portemonnee enigszins te sparen.

Ik vind dit toch niet zo'n goed album ben ik achtergekomen. Dat zit hem vooral in het feit dat de liedjes vaak niet echt een duidelijke richting hebben en eigenlijk nergens "heengaan". Ik besef mij: dat hoort een beetje bij Callahan zijn stijl, maar ik trek het niet echt. Op Sometimes I Wish was er meer een richting, een idee of iets gestructureerds te ontdekken in de nummers. Dit album voelt voor mij meer aan als een improvisatie-/jamsessie van 40 minuten met veel schetsen en ideetjes. Het doet mij gewoon weinig als album.

Edit: ik zie net dat Jetsertje hier ergens boven heel goed samenvat waarom dit album mij niet zo ligt

BEn juist van mening dat er wel degelijk richting zit in de nummers van Bill. Erg zorgvuldig gemusiceerd. Een groot en divers aantal instrumenten komen langs en aan bod. Daar is mi goed over nagedacht. Daar overheen het sonore stemgeluid van Bill. Houdt het album prima in balans. Ik hoor steeds nieuwe dingen. Groeibriljant.

Summer Painter is zo'n onvoorstelbaar goed nummer. Briljante tekst, met een perfect afgegoten, grillige instrumentatie. Absoluut één van mijn favoriete platen van dit jaar.