Chvrches - The Bones of What You Believe (2013)

Dit is synthpop zoals god het bedoeld heeft.

Laat ik beginnen met te stellen dat ik al twee singletjes goed kende. The Mother We Share en Lies. Allebei lagen ze prettig in het gehoor en werkten aanstekelijk vanaf de eerste luisterbeurt. Gelukkig wist dit album me opnieuw te verwennen met meer van dat spul, met Gun als sterkste cadeautje.

Het is eigenlijk net 'uplifting trance', luister maar eens naar Under The Tide. Dat is wat je krijgt als je de stem van de zangeres mengt met de diverse synthesizers en de upbeat bass. Ik kom in extase met dit album.

Debuteren met een plaat zo magisch als The Bones Of What You Believe: het is weinigen gegeven. De Schotse band CHVRCHES (gelukkig gewoon uit te spreken als ‘churches’) slaagt erin. En hoe.

De Studio Brussel-luisteraar kent deze band misschien al van Gun, dat een klein hitje werd in De Afrekening. Misschien bent u toen ook verliefd geworden op de mix van synthesizers, schattige vocalen en pure vrolijkheid, van kop tot teen overgoten met aanstekelijkheid. In dat geval heb ik goed nieuws voor u: de hele plaat is van hetzelfde hoge niveau. Opener en volgende radiohit The Mother We Share is zo mogelijk nog beter, We Sink is het nummer dat synthpoppionier OMD nooit heeft kunnen maken, en Tether klinkt als de 2013-update van de Cyndi Lauper-classic Time After Time. Worden verderop in het album nog door de CHVRCHES-mangel gedraaid: New Order (op ‘Under The Tide’), eurodance (‘Night Sky’) en The Cure van rond 1985 (‘Science/Visions’).

De heren en dame van CHVRCHES strippen de muziek dan wel van alle tristesse, tekstueel is deze plaat behoorlijk duister, met lyrics over doornen in ogen, klopgeesten en meer van dat fraais. Grappig genoeg komt dat door de schattige maar krachtige stem van zangeres Lauren Mayberry totaal niet over, wat The Bones Of What You Believe nog iets extra charmants meegeeft. Alsof ze dat nog nodig hadden. De twee nummers waarop ze de vocalen niet verzorgt (Under The Tide en You Caught The Light) zijn meteen ook de enige twee mindere nummers op het album. Al maakt het hemelse outro van die laatste meteen veel goed.

De muziek van dit olijke trio onderscheidt zich positief van de meeste andere synthpopbandjes van tegenwoordig (Purity Ring, Linea Aspera) doordat ze een stuk minder duister, cynisch en in het algemeen arty-farty klinken. Anders gezegd: minder tranen, meer regenbogen. Muziek voor de massa. Ik gun het een band van dit niveau van harte.

Aanvankelijk was Chvrches het bandje dat je wel eens kon horen op de (alternatieve) radio, heden zijn ze uitgegroeid tot één van mijn favoriete acts van het moment. Dit album verveelt nooit, mede door de constante kwaliteit. De eerste negen nummers zijn stuk voor stuk hoogtepunten. De combinatie van de lieflijke stem van Lauren en haar giftige teksten (Lies!) doet het uitstekend, vooral als dit alles wordt ingekleed door stuk voor stuk fijne elektropop composities.

De nummers met mannelijke vocals vind ik ook erg sterk, en tijdens een combinatie van beiden lijk je wel naar een uptempo versie van The XX te luisteren. Tether doet in de verte denken aan Cindy Lauper's Time After Time, alleen is dit nummer zoveel leuker dan de eighties variant. Science/Visions heeft een Anne Clark beat, Night Sky neigt naar eurodisco. Persoonlijk vind ik Recover -met zijn smeekbede refrein- nog het mooiste nummer op The Bones What You Believe.

Een light versie van Linea Aspera, maar wel een zeer lekkere. Bovendien is LA reeds dood, en heeft deze band, voor zover we kunnen hopen, een zeer mooie toekomst in het verschiet. Wie niet genoeg kan krijgen van Chvrches moet ook dringend achter het eerste Parallels album aan, nummers als Ultralight, Dry Blood (en bij uitbreiding het volledige Visionaries) zullen in de smaak vallen bij de Chvrches liefhebber.

Nu de opvolger eraan zit te komen, ga ik deze nog snel even van mijn recensie voorzien.

Als peuter groeide ik op met ABBA (pa) en The Beatles (ma). Bands die ik tussen mijn 16de en 25ste levensjaar vervloekte (in de tijd dat rebelleren tegen je ouders nog 'cool' was), maar die ik nu meer dan ooit ben gaan appreciëren. En ik hou van synthesizers, want die benadrukken wat mij betreft als geen ander instrument de melancholie. Vandaar dat ik destijds helemaal omvergeblazen werd door The Cure. Ik hoorde op bepaalde nummers in feite The Beatles aangevuld met een lekker synthsausje dat ik al gehoord had bij ABBA. Dank u, ma en pa, om mijn muzieksmaak toen eigenlijk al vast te leggen

De drie genoemde bands hebben tevens een handje weg van upbeat muziek combineren met donkere teksten. Ik leef niet zozeer in het verleden, maar nostalgie vind ik nu eenmaal een leuk gevoel. Nieuwe bands pik ik steeds vaker op als ze van die lieflijke deuntjes combineren met vertwijfeling in de lyrics.

Chvrches (toch weeral uit Schotland!) is zo’n mengsel van zoete deuntjes en zoute teksten. En ze doen het tot in perfectie! Track 1 t.e.m. 5 en track 7 zijn fenomenaal (10/10) maar ook de andere nummers zijn minimum een 8/10 waard. Ik beperkt me tot een bespreking van de beste helft van de plaat.

The Mother We Share: Op de opener (en één van de hits) van de plaat, klinken de synths bombastisch en glinstert het refrein alle kanten op. I'm in misery where you can seem as old as your omens. And the mother we share will never keep your proud head from falling. The way is long but you can make it easy on me. And the mother we share will never keep our cold hearts from calling.

We Sink: Via deze track leerde ik ze kennen (ik luister niet vaak naar de radio, dus Lies had ik al gemist, maar ik speel wel FIFA). Het nummer wordt ingezet als een stampende en beukende elektronische pletwals waarin de pure haat jegens iemand sterk doorklinkt. En toch ook weer niet, want die stem van Lauren Mayberry is toch zóóóó lieflijk. Ik hoorde in het begin: I'll be upon your side till you die, for always, maar ze zingt dus wel degelijk: I'll be a thorn in your side till you die, for always.

Gun: Letterlijk en figuurlijk een knaller. De openingszinnen zetten al meteen de toon: You had better run from me with everything you own, cause I am gonna come for you with all that I have. I am gonna break you down to tiny, tiny parts. Heel veel verschillende synths kleuren alles mooi in en ik hoor ook écht wel een gitaar hier. Heel gelaagd nummer. En ook bij dit nummer ga ik automatisch meezingen met dat aanstekelijke refrein: Hide, hide! I have burned your bridges. I will be a gun and it's you I'll come for!

Tether: Dit is mijn favoriete nummer van de plaat. De rustige, ingetogen stukken worden afgewisseld met heel lichte uitbarstingen (opdrijven het drumritme) om dan na de slotconclusie I'm feeling capable of seeing the end, I'm feeling capable of saying it's over (zo rond 160 seconden) compleet los te breken met een wel heel leuk synthmelodietje. "Het is allemaal muziek voor de massa!", werd hier al gesuggereerd, maar ik hou nu eenmaal van Music for the Masses!

Lies: Ik herkende dat ritme van pompende synths van Depeche Mode en ik wist al direct welke tekst er zat aan te komen. Maar da's niet alles... Lie to Me (van: Some Great Reward) heeft frappant veel overeenkomst qua tekstueel thema. Ze zouden het bij wijze van spreken tegen elkaar kunnen zingen en wel als volgt: Lauren Mayberry: I can sell you lies you can't get enough of. I can call you up if I feel alone. I can feed your dirty mind like I know I know what you are. Waarop Dave Gahan: So lie to me and make me think that at the end of the day some great reward will be coming my way. Dat wordt nog een mooi koppel, die twee

Recover: Werd al 6 maand voor deze release uitgebracht op hun EP en het is nog altijd hun meest pakkende track en de tweede die ik aangeduid heb met een sterretje. Het contrast tussen die meanderende synthezisers en haar woorden die ze hortend en stotend over haar lippen krijgt is prachtig. En die weemoedige sound tijdens het tweede deel van het refrein terwijl ze compleet breekbaar klinkt bezorgt mij echt kippevel, zalig!: I'll give you one more chance to say we can change or part ways. I'll give you one more chance to say we can change our old ways. And you take what you need and you don't need me..

Mijn conclusie. 9,5/10, bijna perfecte synthpopplaat.
Mijn advies: Play it loud! Very loud!!
Mijn hoop: Dat de rest van de opvolger even goed mag worden als Leave A Trace want dan zijn ze écht wel vertrokken!