The Blue Nile - A Walk Across the Rooftops (1984)

Met het briljante Tinseltown in the Rain.

Typische eendagsvlieg.

Yup

Wat???? Eendagsvlieg???? Dan hebben jullie zeker niet "Hats" of "Peace at Last" gehoord van deze groep - meesterlijke werken van één van de beste songschrijvers op deze planeet: Paul Buchanan. (sorry voor het enthousiasme - maar ik kan me moeilijk een leven voorstellen zonder The Blue Nile )

Nee nooit van gehoord.

Ahhh, Tinseltown in the Rain. Wat een melancholie. Erg mooi. "Hats" vond ik daarentegen altijd wat minder.

Rock?

deze cd heeft een prachtige melancholieke schoonheid die mij iedere keer weer raakt. als ik tinseltown hoor verlang ik weer naar de herfst

Tinseltown is het enige mooie op deze cd...

Ik ga niet stemmen op het album, want ik ken het niet. Maar Tinseltown in the Rain is magistraal. Een ander hoogtepunt van de jaren 80.

ik vindt tinseltown in the rain een dijk van een plaat

Ik heb deze plaat ooit aangeschaft vanwege het briljante Tinseltown en de titelsong, maar moest helaas concluderen dat de rest van de nummers wat onder de maat is. Ondanks genoemde uitschieters een teleurstellende plaat.

Zoals zovelen ken ik alleen het prachtige Tinseltown in the Rain. Op grond daarvan zou ik eigenlijk eens wat meer moeten gaan luisteren...

Ik ga deze zo voor het eerst in zijn geheel beluisteren, ben echt erg benieuwd. Tinseltown in the Rain zou zeker in mijn top 10 van beste singles staan over de jaren 80

Tinseltown is eigenlijk een beetje een buitenbeentje op deze plaat omdat het liedje een 'normale' structuur heeft in tegenstelling tot veel andere nummers op deze plaat.

Het titelnummer was een van de eerste dingen die ze opnamen en dat was puur bedoeld als een soort van testopname voor Linn, die een fabrikant is van elektronische muziekinstrumenten (waaronder de befaamde Linn-drumcomputers). Het album is ook op het label van Linn, Linn Records, verschenen en in den beginnen ook veelvuldig verkocht via audio-winkels ter promotie van hun spelers.

Ik vind dat de muziek (maar niet de zang) veel van de band Japan weg heeft. Zo lijkt Tinseltown in the Rain erg op Forbidden Colours van David Sylvian. Best een aardig album. Ik zelf vind het hele album wel in de stijl van Tinseltown; en vind het dus wel raar als je alleen dat nummer mooi vind.

forbidden colours? echt?

hmmm mag, maar ik hoor dat niet

Het debuut van The Blue Nile. Beste nummers zijn Stay , Easter Parade en Tinseltown. De platen Hats and High zijn muzikaal een stuk mooier om naar te luisteren. Het 3e album Peace at Last valt een beetje tegen.

Ik heb hem kado gekregen, omdat ik zei dat ik de single Tinseltown zo mooi vond. En toen ik hem 1x luisterde dacht ik hetzelfde als veel reacties: eendagsvlieg met 1 mooi nummer.

Maar ja: een gegeven paard kijk je niet .....

Vervolgens nog eens opgezet, nog eens en langzaam maar zeker krijgen de andere nummers je ook te pakken. Melancholie en herfst zijn goede sfeerbeschrijvers.

Als je Tinseltown goed vindt, moet je de rest vaker luisteren en zult ook andere pareltjes ontdekken. Vooral Stay vind ik bijna gelijkwaardig.

Ik heb hun andere albums ook en ben een keer naar een live optreden geweest in Paradiso. Sterke band!

Sommigen mensen schijnen de term 'ééndagsvlieg' niet te kennen. Dat heeft dus niets te maken met het aantal albums dat de band gemaakt heeft, of met het aantal nummers dat jij toevallig mooi vindt, maar alleen met het aantal tophits dat ze geproduceerd hebben.

Zo zou je Sniff and the Tears een ééndagsvlieg kunnen noemen. Maar ook The Blue Nile, want ook zei maakten feitelijk en meetbaar één grote hit.

Erg ingetogen muziek! Tinseltown blijft een van de mooiste liedjes allertijden vind ik. Ookal is deze band niet zo heel erg produktief. De albums die ze maken zijn stuk voor stuk erg goed en naar mijn mening van een hoge kwaliteit.

The Blue Nile is misschien wel het best bewaarde geheim van de popmuziek. Dit Schotse kunstenaarscollectief maakt maar af en toe een plaat, maar wat voor een platen. Volgens mij werden ze begin jaren ’80 ‘ontdekt’ door een geluidsfabrikant die de band wilde gebruiken voor de promotie van een nieuw hifi-systeem. Het resultaat was echter zo indrukwekkend dat ze en passent besloten een eigen label op te richten. A Walk Across The Rooftops is een plaat als geen ander. De ijzingwekkende zang van Paul Buchanan ,de striemende synthesizers en die strakke bas bezorgen mij steeds weer kippenvel. Het is allerminst een toegankelijke plaat, nummers als A Walk Across The Rooftops en From Rags To Riches zijn kil, somber zelfs. De ware schoonheid van deze plaat wordt pas na vele luisterbeurten onthult. Stay en Heatwave zijn prachtig maar het absolute hoogtepunt, en misschien wel het beste nummer van de jaren ’80, is Tinseltown In The Rain. Alsof de herfst uit je speakers schalt. En laat ik dat nou het mooiste jaargetij vinden.

Ik kocht deze cd op het hoogtepunt van mijn liefdesverdriet en kwam er achter dat Paul Buchanan er nog beroerder aan toe was.

Want wat een pijn, en wat een contrast tussen de kille electronische muur van muziek en aan de andere kant de gepijnigde zangstem die zich afvraagt wat hij toch moet op deze planeet. Elk nummer heeft een eigen bijzondere klasse en ik kan het niet in elke stemming aanhoren. Een schoonheid van een plaat. Hoor trouwens ook de invloed van Calum Malcolm bij andere bands als "the silencers" en "it's immaterial", die is onmiskenbaar.

Ik had Hats en High, het meest recente album al.
Tinseltown in the rain is een mooi numner en er staat nog wel wat aardigs op, maar ik vind het een typische 80's plaat met veel teveel synthesizergedoe. En daardoor klinkt het ook gedateerd zoals veel muziek van die tijd. Maar dat doet niets af aan de zangkwaliteiten van Paul Buchanan en de kwaliteit van de songs. Maar High vind ik een veeeeeel betere plaat.
Op een DVD van Later with Jools Holland (Mellow) staat trouwens een prachtige live versie van Tinseltown in the rain.

Nou, nummer 28 in de top 40 vind ik geen grote hit. Dus als je het zo bekijkt is The Blue Nile geen ééndagsvlieg. Ik vind The Blue Nile ook absoluut een album-act en niet een single-act. Vier werkelijk prachtige albums.... echt geen ééndagsvlieg.

Het lijkt er meer op dat sommige mensen het verschil tussen eendagsvlieg en one hit wonder niet kennen. Maar dat is weer een hele andere discussie.

Tevens groeien sommige nummers ondanks een matige (of zelfs totaal geen) hitparadenotering op termijn toch uit tot "klassieker". Tinseltown is hier een goed voorbeeld van, al zijn er zeker betere te vinden maar die schieten met nu even niet te binnen.

Feit blijft dat dit album een uitermate geslaagde blauwdruk is van het meesterwerk dat hierna volgde. Beide albums behoren tot m'n favoriete "alle lichten uit en eenzaam in het donker op de bank verdrinken in het leed van heel de wereld in het algemeen en van mezelf in het bijzonder". En daar heb ik er niet zoveel van...

Tinseltown In The Rain (één van mijn mooiste jeugdnummers; leren kennen bij het heerlijke radiopramma De Verrukkelijke 15 in 1984)

Briljant mooi liedje, ja. Brengt me in een herfstige melancholische bui en doet je ergens verlangen naar de kou in december. Ik leerde dit nummer waarschijnlijk op het goede moment kennen.. Ligt de rest van het album een beetje in die lijn?

De rest van het album ligt zeker in die lijn. Hoewel Tinseltown wel het beste en meest toegankelijke nummer is. De rest zal wat meer tijd vergen om te groeien. Maar voor die 7-8 euro dat dit album kost mag je het niet laten liggen. En koop dan voor dezelfde prijs hun tweede album Hats ook. Die ligt eigenlijk meer in de lijn van Tinseltown en is ook sterker dan dit album. Kopen!!!!

Een album dat moet groeien. Tinseltown is een buitenbeentje op dit album. De andere nummers zijn een stuk minder toegankelijk.
Dit album doet me qua instrumentengebruik aan Spirit of Eden en Laughing Stock van Talk Talk denken. Verder valt het me op dat het album geweldig goed is opgenomen. Wat een dynamiek voor een album van 25 jaar oud!