The Blue Nile - A Walk Across the Rooftops (1984)

Lijkt me sterk dat de productie van de debuut-lp op Linn (Records) overtroffen wordt. Ik zou mijn geld eerder steken in de soloplaat van Paul Buchanan - die moet ik nog steeds aanschaffen.

Zeker doen Mjuman. Ik heb m op 180 gr vinyl gekocht. Prachtige produktie van een zeldzaam goed album.

Solo-album van Paul is zeker niet slecht. Maar ik vind 'm een beetje saai worden na een aantal nummers. Piano-ballads en niets meer dan dat.

Kracht van de eenvoud. Waanzinnig goed album. Wat een bezieling.

Eens. A Walk Across the Rooftops is dan vergeleken met Mid Air een stevig rock album.

Dat heeft dan blijkbar mijn voorkeur, want het blijft onverminderd een van mijn absoluut favoriete albums die ik ken.

Nu dan eindelijk opnieuw uitgebracht en voorzien van veel extra's. A Walk Across The Rooftops was 28 jaar geleden een unieke plaat en dat is het nog steeds.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: The Blue Nile - A Walk Across The Rooftops, Collector's Edition - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Dat is nog eens goed nieuws. Ben benieuwd naar de extra's op deze uitgave. Leuk om te lezen dat ze ooit zijn begonnen met dit album als demo voor Linn (mijn favoriete merk) Nooit geweten. Had de man achter dit hifi merk (de schot Tiefenbrun) ook nog verstand van muziek. Gaaf.

Gaat het bij die bonustracks om b-kantjes die al eerder verschenen op deze fraaie bootleg? Of gaat het om nog niet eerder uitgebracht materiaal?

Mooie recensie, Erwin. Ik ben het dan ook roerend met je eens. Wat een prachtplaat en ik ben heel erg benieuwd naar de bonus CD. Wie breidt de tracklist hier op MuMe even uit?

Dit staat op de Bonus CD:
1. I Love This Life – the band’s first single
2. Heatwave – Rhythm Mix
3. St Catherine’s Day – previously unreleased
4. Tinseltown In The Rain – mix
5. The Second Act – B side to I Love This Life
6. Stay – Little Mix
7. Regret – B side to Tinseltown In The Rain

I Love This Life, The Second Act en St. Catherine's Day zijn mij onbekende nummers , Regret staat op de Bootleg die Chameleon Day noemt, overige nummers zijn alternate takes of live registraties van bekende nummers.

Die remixes geloof ik wel. Het gaat mij om tracks 1, 3 en 5. Maar om alleen daarvoor deze heruitgave aan te schaffen? Of is het album geremastered (wat dat ook precies is). Het oorspronkelijke album - in ieder geval de CD - is een beetje schel in zijn klank. Te veel hoog en te weinig laag.

Deze en Hats zijn inderdaad geremastered en die oppoetsbeurt zou wel eens heel mooi kunnen klinken. Misschien moet je even wachten; In december komen Rooftops en Hats ook nog eens op zwaar vinyl uit.

Yes, dat is goed nieuws. Op zwaar vinyl. Het originele vinyl album klinkt al waanzinnig goed. Trek je poeplap (vrij naar Koot & Bie)

Inderdaad de remastering van dit album loont, weg met de ietwat schelle en soms doffe sound, klankschakering komt veel meer tot z'n recht

Wat een mooi album is dit! Tinseltown in the Rain heeft een geweldige sfeer en dat was ook het eerste nummer dat ik hiervan kende. Maar zeker Stay en ook het titelnummer vind ik erg goed. Easter Parade doet me wat aan het latere werk van Talk Talk denken... Alleen kwam The Blue Nile hier dus wel veel eerder mee. Mooie ingetogen sfeer heeft dat nummer.

Alleen Heatwave weet mij niet zo veel te doen. Hoewel het een veelbelovend intro heeft komt het wat herhalend op mij over.

Maar verder erg goede muziek! Moet binnenkort ook Hats maar eens gaan beluisteren.

Dit debuut is mooi maar Hats is mijn ogen hun absolute meesterwerk, de melancholie druipt ervan af.

Dit album is echt ideaal om 's avonds zijn rondjes te laten maken terwijl je gaat slapen, om hem dan de volgende ochtend gewoon weer aan te zetten nadat je bent opgestaan. Heerlijk uitgebalanceerde en met veel oog op detail gemaakte, rustige muziek die als je wil de aandacht niet opeist en het dus goed doet als sfeermaker op de achtergrond, maar natuurlijk ook gewoon heerlijk is om juist wel aandacht te geven. Gewoon door en door fijn; één groot 'ahh'-moment.

Overigens springt voor mij juist Heat Wave er echt uit, veel meer dan het veel bekendere Tinseltown in the Rain. Wellicht omdat ik dat kennelijk heel bekende nummer niet kende voor ik deze plaat kreeg (waarvoor dank, Mjuman ).

Toen de elpee uitkwam op LINN, helemaal kapot gedraaid..........prachtig mooi..........daarna jaren niet meer kunnen horen.....zelfs Hats maar 1 x gedraaid(ook op vinyl).....en nu luister ik er weer helemaal fris naar........machtig mooi album.....En een groot LINN fan.......geworden..alles is LINN thuis....

Ik zou m'n naam meteen wijzigen in Flinning Zonder gekheid een prachtalbum dat hier thuis op een Linn draaitafel al bijna 30 jaar z'n rondjes draait. Top 10 kwaliteit.

Voor de belangstellenden die het niet gezien hebben: vanavond was er een mooi stukje over het nummer Tinseltown in the Rain in de top 2000 a gogo. Een interview met Paul Buchanan, hier te bekijken, vanaf ongeveer 35:30 minuten.

Wel een mooi stukje, niet dat je zoveel wijzer werd over het nummer, maar het interview straalde dezelfde melancholische sfeer uit als Tinseltown in the Rain.

Ben al blij dat ze bij Top2000 a gogo aandacht aan The Blue Nile besteden, hoe weinigzeggend de minidocu ook was. Voor mij is Tinseltown in de lijst houden zo ongeveer de belangrijkste reden om uberhaupt mijn stem uit te brengen op de Top2000.

Ik ben de top 2000 eigenlijk wel dankbaar want het is wel de reden dat het nummer Tinseltown in the Rain, en dus deze band, heb leren kennen (dankzij de shuffle lijst en de mogelijkheid om te zien wat anderen die dezelfde nummers stemden ook hebben gestemd - Tinseltown werd genoemd bij Nightporter. Of was het nou Forbidden Colours? Een van die twee in ieder geval). Verder ben ik het echt niet met de lijst eens, maar ik stem wel altijd.

En over de minidocu, ik ben het wel eens met deric raven. Er wordt absoluut niet veel info gegeven, maar het was bij mij vooral de sfeer die me raakte. En het is natuurlijk altijd leuk als er tot je verrassing iets in het programma komt over één van je favoriete nummers uit de lijst.

The Blue Nile en Japan/David Sylvian worden vaak in hetzelfde hokje geplaatst. En hoe mooi is het dat jonge mensen via Mathijs en Leo The Blue Nile ontdekken. Vind ik top. Jammer dat we hier niet kunnen liken... zo dan...

P.S. Vanochtend is Tinseltown in de Top2000 voorbij gekomen, net als Dancin' Fool van Zappa, beiden in hetzelfde (!!!) uur van de Top2000, omdat er maar 8 plekken tussen beide nummers zitten. Voor mij zijn de hoogtepunten eigenlijk al geweest.

Tinseltown is en blijft fantastisch, de stem & muziek van Paul heb ik al bijna 40 jaar in mijn hart gesloten.
Ik sprong op uit mijn stoel toen de mini docu werd aangekondigd, echter viel het een beetje tegen.
Tegen een achtergrond van een grauw Glasgow straalde Paul Buchanan een zekere triestigheid uit die wel enigszins overeenkomt met hun muziek.

ik heb deze cd puur aangeschaft vanwege Tinseltown in the Rain. Dit nummer roept allerlei emoties op, en dat is goed. En inmiddels ben ik een aantal draaibeurten verder en moet eerlijk bekennen dat ik het na enkele nummers toch wel geloof...het kakt een beetje in, er is weinig variatie. Maar: zeker voor die tijd: een heel eigen en uniek geluid.

En dat ging als volgt: ik liep over straat, plotseling zat "Do I love you?... Yes I love you!" in mijn hoofd, het wilde er maar niet uit, ik bij vrienden navragen, The Blue Nile, elpee gekocht, grijs gedraaid, geweldig, met raakvlakken met David Sylvian en Talk Talk. Maar, eerlijk is eerlijk, de eerste twee nummers vormen samen het hoogtepunt van de plaat, en na Stay heb ik het eigenlijk wel een beetje gehad, en de melancholie die veel mensen hier in deze plaat horen gaat voor mij na verloop van tijd in druilerigheid over. Het kakt een beetje in, beter dan mijn voorganger kan ik het eigenlijk niet formuleren. Jammer, want die eerste elf minuten blijven magisch.

Vandaag in huis gehaald (met de 7 bonustracks).

Heb er al veel positiefs over gehoord, maar was me in 1984 ontgaan.
Ik ben eens benieuwd, want één van de favoriete albums van een favoriete band.

Heel soms heb je dat, een nummer of album welke je jaren later wel op waarde kan schatten, terwijl je jezelf heel lang hebt afgevraagd waarom je deze in godsnaam hebt gekocht.
Hij lag in een aanbiedingenbak, en ik kon hem niet laten liggen.
Natuurlijk kan je dat wel, maar ergens diep in mij zit die verrekte koopdrang bij het binnen lopen van een platenzaak.
Zo viel ik niet zo heel lang geleden voor Wishfull Thinking van China Crisis, en nu begin ik Tinseltown In The Rain steeds meer te waarderen.
Dat nummer heeft hetzelfde sfeertje als Forbidden Colours van David Sylvian.
En als je dan het album opzet, en het titelnummer A Walk Across the Rooftops hoort, dan blijkt ook deze veel raakvlakken met Japan te hebben.
Paul Buchanan heeft niet zo’n sensuele stem als Sylvian, en waarschijnlijk is dat de voornaamste reden dat The Blue Nile mij minder aanspreekt.
The Blue Nile is net zo Schots als tijdsgenoten Orange Juice, Lloyd Cole and the Commotions en Aztec Camera.
Tinseltown In The Rain is de depressieve kijk op de havenstad met de vervallen loodsen.
Het Seattle van Groot Brittannië.
Paul Buchanan met een zwarte zonnebril, terwijl Jim Kerr naast hem staat met een variant met die spiegelende olievlek glazen; het meer optimistischere Waterfront als gevolg.

Tinseltown in the rain vond ik vanaf de allereerste beluistering een klassieker. Dit komt wellicht omdat ik Stay een opvallend nummer vond.

Mooi sfeervol album van The Blue Nile waar ik in eerste instantie toe werd aangetrokken door het geweldige 'Tinseltown in the Rain'. Altijd al een briljant nummer gevonden, mede door de mooie warme stem van Paul Buchanan. De link qua stijl naar Talk Talk is snel gemaakt, al doet 'Easter Parade' me aan Peter Gabriel denken.

En zo is het.