The Blue Nile - A Walk Across the Rooftops (1984)

The Blue Nile is misschien wel het best bewaarde geheim van de popmuziek. Dit Schotse kunstenaarscollectief maakt maar af en toe een plaat, maar wat voor een platen. Volgens mij werden ze begin jaren ’80 ‘ontdekt’ door een geluidsfabrikant die de band wilde gebruiken voor de promotie van een nieuw hifi-systeem. Het resultaat was echter zo indrukwekkend dat ze en passent besloten een eigen label op te richten. A Walk Across The Rooftops is een plaat als geen ander. De ijzingwekkende zang van Paul Buchanan ,de striemende synthesizers en die strakke bas bezorgen mij steeds weer kippenvel. Het is allerminst een toegankelijke plaat, nummers als A Walk Across The Rooftops en From Rags To Riches zijn kil, somber zelfs. De ware schoonheid van deze plaat wordt pas na vele luisterbeurten onthult. Stay en Heatwave zijn prachtig maar het absolute hoogtepunt, en misschien wel het beste nummer van de jaren ’80, is Tinseltown In The Rain. Alsof de herfst uit je speakers schalt. En laat ik dat nou het mooiste jaargetij vinden.

Aangename verrassing dit. Je hoort duidelijk dat het uit de jaren '80 komt, maar toch ( ) klinkt het stijlvol en verfijnd. De grootste invloed die ik hoor is Peter Gabriel, al komt dat misschien doordat Buchanans stem wel wat van die van Gabriel wegheeft. Vooral op de tweede helft van de cd is dat erg hoorbaar.

En dat ging als volgt: ik liep over straat, plotseling zat "Do I love you?... Yes I love you!" in mijn hoofd, het wilde er maar niet uit, ik bij vrienden navragen, The Blue Nile, elpee gekocht, grijs gedraaid, geweldig, met raakvlakken met David Sylvian en Talk Talk. Maar, eerlijk is eerlijk, de eerste twee nummers vormen samen het hoogtepunt van de plaat, en na Stay heb ik het eigenlijk wel een beetje gehad, en de melancholie die veel mensen hier in deze plaat horen gaat voor mij na verloop van tijd in druilerigheid over. Het kakt een beetje in, beter dan mijn voorganger kan ik het eigenlijk niet formuleren. Jammer, want die eerste elf minuten blijven magisch.

Heel soms heb je dat, een nummer of album welke je jaren later wel op waarde kan schatten, terwijl je jezelf heel lang hebt afgevraagd waarom je deze in godsnaam hebt gekocht.
Hij lag in een aanbiedingenbak, en ik kon hem niet laten liggen.
Natuurlijk kan je dat wel, maar ergens diep in mij zit die verrekte koopdrang bij het binnen lopen van een platenzaak.
Zo viel ik niet zo heel lang geleden voor Wishfull Thinking van China Crisis, en nu begin ik Tinseltown In The Rain steeds meer te waarderen.
Dat nummer heeft hetzelfde sfeertje als Forbidden Colours van David Sylvian.
En als je dan het album opzet, en het titelnummer A Walk Across the Rooftops hoort, dan blijkt ook deze veel raakvlakken met Japan te hebben.
Paul Buchanan heeft niet zo’n sensuele stem als Sylvian, en waarschijnlijk is dat de voornaamste reden dat The Blue Nile mij minder aanspreekt.
The Blue Nile is net zo Schots als tijdsgenoten Orange Juice, Lloyd Cole and the Commotions en Aztec Camera.
Tinseltown In The Rain is de depressieve kijk op de havenstad met de vervallen loodsen.
Het Seattle van Groot Brittannië.
Paul Buchanan met een zwarte zonnebril, terwijl Jim Kerr naast hem staat met een variant met die spiegelende olievlek glazen; het meer optimistischere Waterfront als gevolg.

Lang geleden dat ik deze hoorde.
De fraaie debuutplaat van The Blue Nile.
Toch maar eens in de collectie opnemen.

Prachtig breekbaar werkje.
Synthpop meets Art-Pop.
De stem van Paul Buchanan is natuurlijk fantastisch.
Wie daar niet relaxt van wordt, moet maar eens langs de dokter.
Van het begin tot het einde hoor je gewoon een klein meesterwerkje voorbij komen.
Typische bijgeluiden,trompet, de organische warme muzikaliteit en met de evergreen Tinsletown In The Rain.
Een tijdloos werkje die met name op deze donkere dagen heerlijk wegluistert.
Uiteraard is het restand ook erg mooi.
Het fijne Stay, Easter Parade, wat een voorbode is wat wij op Hats zouden gaan horen.
Maar ook het enigzins "Arty" From Rags To Riches is voorteffelijk.

Mooie worp in een druk popjaar.
Veel highlights (oa: Sylvian/ Dolby)
Deze kan er ook moeiteloos bij.

Hij staat in mijn persoonlijke top 10 en toch draai ik m (te) weinig. Het is een prachtplaat die je op het juiste moment tot je moet nemen; liefst alleen en op een kwalitatief goede audio installatie of koptelefoon. Als dit voor het eerst hoort geloof je bijna niet dat dit uit 1984 komt. Het klinkt zo fris en tijdloos met een een ongelooflijk gevoel voor detail en gevoel. Ongemerkt ga je op sommige momenten je adem inhouden om niets te missen. De stem is een beetje lijzig en klagerig, maar dat past dan weer perfect in het geheel. Een poos geleden een docu gezien over de totstandkoming van Tinseltown in the rain. Waar het is geschreven en uitgewerkt....zoek maar eens op.....totaal niet wat je verwacht!
Kortom; een parel die gelukkig een klein beetje onder de radar is gebleven. Luister en huiver...

Tinseltown in the rain is prachtig en het titelnummer ook. Maar de rest van deze plaat vind ik toch aanmerkelijk minder sterk, en het album als geheel derhalve ietwat overschat. Hats en Blue schat ik toch wat hoger in. 3 sterren

The Blue Nile is een Britse rock band die bekendstaat om hun atmosferische en melancholische geluid. Hun muziek is een mix van elektronische elementen, introspectieve teksten en rijke melodieën, wat resulteert in een unieke luisterervaring. De band, opgericht in Glasgow, heeft een beperkte discografie, maar hun werk wordt geprezen om de emotionele diepgang en de sonische texturen.

Het album A Walk Across the Rooftops uit 1984 is een betoverend meesterwerk dat de luisteraar meeneemt op een emotionele reis door de stad en de ziel. De productie is zorgvuldig en de arrangementen zijn zowel simplistisch als complex, wat een gevoel van diepgang en ruimte creëert. Elk nummer op het album heeft zijn eigen unieke sfeer en thematiek, waardoor het een diverse en boeiende luisterervaring biedt.

A Walk Across the Rooftops opent het album met een hypnotiserende baslijn die onmiddellijk de aandacht grijpt. Het nummer is doordrenkt met melancholie en een gevoel van mysterie, perfect passend bij het thema van liefde en verliefdheid. De zang is delicaat en toch krachtig, wat een boeiende contrast vormt met de etherische instrumentatie.

Tinseltown in the Rain is een melancholische ode aan verloren liefde en introspectie. De melodie is prachtig weemoedig en de teksten zijn diep reflectief. Het nummer roept een gevoel van verlangen en nostalgie op, versterkt door de meeslepende instrumentatie en de emotionele zang.

From Rags to Riches biedt een avontuurlijke sfeer met zijn spannende ritmes en avontuurlijke melodieën. Het thema van ambitie en zelfontdekking wordt mooi uitgewerkt door de dynamische opbouw van het nummer en de intrigerende oliedrums die een exotisch tintje toevoegen aan het geheel.

Stay brengt een verfrissend optimistische toon met zijn opgewekte melodieën en hoopvolle teksten. Het nummer straalt een gevoel van nieuw begin en hernieuwde energie uit, perfect passend bij het thema van een nieuw hoofdstuk in het leven. De zang is vrolijk en de instrumentatie is licht en luchtig, wat een gevoel van vreugde en hoop oproept.

Easter Parade is ingetogen en fragiel, met fluisterende zang en bedachtzame instrumentatie. Het nummer is een reflectieve mijmering over herinneringen, met een delicate balans tussen stilte en geluid die een intieme sfeer creëert. De subtiliteit van de muziek versterkt de introspectieve aard van het nummer, waardoor het een diep emotionele impact heeft.

Heatwave is doordrenkt van droefheid en kwetsbaarheid, met een emotionele diepgang die de luisteraar raakt. Het thema van liefde, verraad en tegenstrijdige gevoelens wordt krachtig overgebracht door de weemoedige melodieën en de kwetsbare zang. Het nummer roept een gevoel van eenzaamheid en emotionele strijd op, versterkt door de rijke texturen van de instrumentatie.

Automobile Noise sluit het album af met een beschouwende toon, waarbij de melancholische melodieën en introspectieve teksten een gevoel van beweging en stilstand oproepen. Het nummer verkent de thema's van avontuur en vertrouwdheid, met een subtiele balans tussen spanning en rust. De muzikale complexiteit en de diepgaande teksten maken het een passend einde aan een betoverend album.

A Walk Across the Rooftops is een meesterlijk samengesteld album dat een breed scala aan emoties en ervaringen verkent. Elk nummer biedt iets unieks, terwijl het geheel samenkomt tot een coherente en diepgaande luisterervaring. The Blue Nile heeft met dit album een blijvende indruk achtergelaten in de wereld van rock.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl