menu

London Grammar - If You Wait (2013)

mijn stem
3,83 (346)
346 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Electronic
Label: Metal & Dust

  1. Hey Now (3:27)
  2. Stay Awake (3:05)
  3. Shyer (3:07)
  4. Wasting My Young Years (3:24)
  5. Sights (4:13)
  6. Strong (4:25)
  7. Nightcall (4:30)
  8. Metal & Dust (3:26)
  9. Interlude [Live] (4:04)
  10. Flickers (4:47)
  11. If You Wait (4:44)
  12. Help * (1:00)
  13. Darling Are You Gonna Leave Me * (3:00)
  14. Help Me Lose My Mind * (4:04)

    met Disclosure

  15. High Life * (4:03)
  16. Maybe * (4:22)
  17. When We Were Young * (1:00)
toon 6 bonustracks
totale tijdsduur: 43:12 (1:00:41)
zoeken in:
avatar van aERodynamIC
4,5
If You Wait...... en dat wachten duurde lang......

Om de zoveel tijd verscheen er wel een nieuw nummer dat het wachten moeilijker maakte en het verlangen naar het debuut van London Grammar alleen maar groter.
Grootst verantwoordelijke daarvoor is Hannah Reid’s zang: wat een gouden strot heeft deze jonge zangeres toch. Een stem die mij kippenvel bezorgt en laat ik eerlijk toegeven dat ik dat bij zangeressen niet zo heel vaak heb.

Nummers als Hey Now, Wasting My Young Years, Metal & Dust en Strong kennen we inmiddels al wel en de grote liefhebbers hebben ongetwijfeld nog wat meer nummers gehoord die vrijgegeven werden.
Het maakte het wachten wat draaglijker maar zorgt eerlijk gezegd wel voor een wat aparte eerste luisterbeurt van het volledige album (op moment van schrijven de reguliere versie alhoewel enkele bonustracks ook niet onbekend zijn).

De verrassing is niet erg groot en daarbij geven de singles zeer duidelijk de koers van dit album aan: spaarzame instrumentatie met daar overheen de engelenzang van Reid.
Florence Welch wordt nog al eens genoemd en ook The xx is een naam die we vaak tegenkwamen en nog tegen zullen komen.
Namedropping is soms handig en soms niet terecht. Natuurlijk heeft ook London Grammar een eigen geluid maar om de sfeer aan te duiden is het echt zo raar niet als de genoemde namen voorbij komen.

Is het daarom niet al te origineel? Misschien niet nee. Het is vooral erg mooi.
Want toegeven: ergens blijft het album best keurig binnen de lijntjes en ik denk dan ook dat dit best een groot publiek zou kunnen bereiken, een publiek dat wellicht wat algemener met muziek omgaat dan de gemiddelde MusicMeter user.
Een nadeel voor sommigen zal ook zijn dat de nummers allemaal eenzelfde vibe hebben (maar dat was bij The xx ook zo).

Maakt dat allemaal wat uit? Niet voor mij. London Grammar is een band met potentie, heeft een zangeres met een dijk van een stem en weet prachtige sferen neer te zetten.
Juist het ontbreken van al te scherpe randen zorgt ervoor dat dit album makkelijk opgezet kan worden en ook op elk gewenst moment: rustig op de achtergrond of voluit waardoor het lekker zwelgen is.

Meer had ik niet nodig. London Grammar lost de verwachtingen in en levert daarmee een indrukwekkend debuut af.

avatar van pet
2,5
pet
Zo aan het eind van het jaar komen alle toplijstjes weer naar boven, waar ik natuurlijk graag aan mee doe. Goede mogelijkheid dus om nog eens wat te ontdekken uit 2013! Zo kwam ik ineens de naam London Grammar tegen, inclusief vergelijkingen naar The XX en Florence Welch (die van Florence + The Machine). Nou kan ik die beide behoorlijk goed hebben dus hup, Spotify aanslingeren en gaan!

En dan valt als eerste de beperkte hoeveelheid geluid van de instrumenten op. Waar een band als the XX ook met minimale instrumentatie werkt, is het daar de stem die ervoor zorgt dat de muziek naar een hoger niveau wordt getild. Nu kan deze mevrouw absoluut zingen, maar ik mis vooral warmte in haar stem. Vooral in de hoge tonen voelt het voor mij een beetje ijzig aan tot een punt waarop ik me zelfs ga irriteren. Doordat er verder muzikaal niet zo veel gebeurd is dan ook de afwisseling wat verder te zoeken. Alles heeft dezelfde flow, maar door de stem begint me dit steeds meer op m’n zenuwen te werken.

De vergelijkingen waren goed maar het resultaat valt tegen. In plaats van mooie warme muziek kreeg ik minimale instrumentatie en een stem die me al na 30 minuten irriteert. Nu is dat laatste vooral een smaak punt natuurlijk. Word je meteen verliefd op de stem, kan ik me voorstellen dat je hier een briljant album te pakken hebt. Voor mij blijft het echter bij een eenmalig iets.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

avatar van Co Jackso
Dat vrouwelijke stemmen in 2013 kunnen betoveren wist ik al na het wonderschone album Nepenthe van Julianna Barwick. Hannah Reid heeft dit met de debuutplaat van London Grammar weten te overtreffen. Een album zonder missers, maar met meerdere geweldige hoogtepunten die je raken.

Met Strong, Nightcall, Hey Now en Wasting My Young Years heeft deze band ‘even’ een moderne klassieker afgeleverd die zich wat mij betreft kan meten met het album van bijvoorbeeld The xx. De kwetsbaarheid waarmee Reid de juiste tonen aanslaat is wonderschoon. Maar ook het verschil in tempo dat in sommige nummers te horen is maakt van dit album een parel. Dit is het beste te horen in Sights en het eerder genoemde Nightcall. En dan zeggen ze dat er tegenwoordig geen mooie muziek meer wordt gemaakt…

Gast
geplaatst: vandaag om 03:42 uur

geplaatst: vandaag om 03:42 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.