The White Stripes - Elephant (2003)

Ik begreep op Lowlands eigenlijk dat het zijn zusje is.

Man en vrouw?? Scheidingspapieren?? Ik dacht net als Petero dat het zijn zuster was namelijk... Zijn wij er dan met z'n allen ingetuind?

Ja, dacht net hetzelfde

Ik ga ff kijken of ik die scheidingspapieren terug kan vinden, hold on. Het is al zeker anderhalf jaar geleden dat ik die langs zag komen.

Ik zei anderhalf jaar, nou, het is iets langer geleden. Het bericht dat ik ooit las is al een paar jaar oud en de link naar de scheidingspapieren werkt niet meer, maar ik kan wel even quoten wat er op deze site te lezen valt:

Earning their stripes

Siblings they're not, but Detroit duo is still red-hot

March 30, 2001

BY CHRISTOPHER WALTON
FREE PRESS SPECIAL WRITER

With its stripped-down garage-rock sound, childlike imagery and do-it-yourself ethic, Detroit duo the White Stripes is all about keeping things simple -- even as the band generates increasingly big national buzz.

But there's one thing that's not so simple: the story behind the relationship between members Jack and Meg White.

Though it has been widely reported that the band -- Jack, 25, and Meg, 26 -- are brother and sister, they are actually former husband and wife, divorced since March 2000, according to Oakland County Circuit Court records.

Amidst the coast-to-coast clamor generated by the southwest Detroit duo, the two have consistently been referred to as brother and sister by the media, including Rolling Stone magazine, which tagged the group as one of the country's up-and-coming bands for 2001, and the New York Times and Los Angeles Times, which both reviewed White Stripes performances. Other written reports have included details about them growing up the youngest two of 10 children in a family on Detroit's southwest side.

In an initial interview for this story, Jack White repeated that version of the band's background. When asked about it again in a later interview, he declined comment except for saying: "Frankly, we're kind of tired with all the attention on the brother-sister thing. The White Stripes are about the music, and we don't want that to be lost."

That the Stripes were once married to each other, a fact already known by many in the local indie rock community, should have little effect on the band's rising national reputation. As word of the group's eccentric, eclectic sound -- a Delta blues-based montage painted in punk, country, heavy metal, bombastic garage rock and even some well-crafted pop -- has moved across the country, the White Stripes have become white-hot.

ok, proved me wrong

Ach, wat zegt 1 zo'n artikel nou . Ik weet het gewoon niet en het maakt mij ook niet veel uit eigenlijk o-)

Zolang ze maar goeie muziek blijven maken...

Erg lekkere plaat, kortweg gezegd

Allemaal leuke nummers ...., totdat er vrouwen beginnen te zingen.

Zit ik Joan of Arcadia aan het kijken met mijn moeder. Gaat het daar over the White Stripes. Na afloop zeg ik tegen mijn moeder: Seven Nation Army vind ik echt een goed nummer van de White Stripes. Mijn moeder: "Ow.... Is het dan echt een band?" grrr...

Maar zo hoog in de top......tja..

Ehm... Heb jij nu een dialoog met jezelf ofzo?

ja

Daar hebben ze speciale pilletjes voor, weet je?

Inderdaad!

Hoe eenzaam kan je zijn..

Oeh...ik hou van the white stripes. Seven Nation Army is echt zó goed, en misschien wel wat afgezaagd om dat te zeggen...tsja...maar ach..het is gewoon zo (En nee dat is heus niet het enige nummer dat ik erg goed van ze vind, maar dat nummer is gewoon briljant)

Heel erg goed album! Er zitten heel erg verschillende soorten nummers op, maar toch allemaal in dezelfde stijl. Knap werk! Seven Nation Army heeft natuurlijk een heerlijke beat, maar er zitten ook mooie ballads tussen zoals I Just Don't Know What To Do With Myself en In The Cold Cold Night. It's True That We Love One Another is juist weer een beetje country achtig. Ik kan maar geen genoeg krijgen van deze cd, maar ik moet toch eerlijk zeggen dat ik White Blood Cells nóg beter vind.

Ball and Biscuit is zo geïnspireerd op blues, prachtig. Die 3(!) solo's erbij zijn "mooi" maar dan in de betekenis van "gek". Voor mooie solo's moet je bij Eric Clapton of zo zijn, denk ik. Seven Naion Army is natuurlijk de uitblinker voor wie de cd niet heeft, maar I just don't know what to do with myself heeft ook iets. Jack White staat er wel om bekend dat hij enorm graag naar blues en jazz luistert en bijgevolg heeft 'Get behind me Satan' wel af en toe een jazzy ondertoon. Sjiek.

De eerste keer dat ik ooit naar dit album heb geluisterd. Een beetje laat misschien dat ik nu pas de niet-uitgebrachte nummers begin te leren kennen. Ik vind dit in ieder geval een zeer goed album. Dit zijn de nummers die mij het meest zijn opgevallen bij de eerste luistersessie: Seven Nation Army, Black Math, There's No Home For You here, I Just Don't Know What To Do With Myself, In The Cold Cold Night, The Hardest Button To Button en Girl You Have No Faith In Medicin... Ik vind album zo goed dat ik het direkt in mijn top 10 heb gezet.

Eén keer draaien en dan al in je top 10

Je kunt beter zeggen welke nummer je niet zijn opgevallen na de eerste luisterbeurt.

Ja daar zit wel iets in

"Geïnspireerd door de blues".... Dit IS de blues!

Seven Nation Army was mijn eerste kennismaking met The Stripes. Zo begint ook het album. Sterke songs en afwisselend Indie Rock, Ballads en bleus. Leuke bewerking van Dusty Springfield's I Just Don't Know What To Do With My self.

Deze cd is wel o.k. , hoewel ik ook zeker niet alles even goed vind. 'Seven nation army', en nog beter 'Black math' zijn mijn grote favorieten op deze cd.

Ah, Seven Nation Army is als een klein kind. onweerstaanbaar-naief.
maar ik heb niet alles van de plaat, dus ik ga geen cijfer geven, hoewel ik nu al naar de 4* neig.

hoe een simpel, bijna belachelijk briljant nummer als seven nation army kan uitgroeien tot een ware klassieker. dat alleen verdient al 3*. nog een halveke erbovenop voor de rest van het album

Ik vind Cold, Cold Night juist één van de mooiste nummers van de cd, doordat die vrouw zingt en het maakt de cd ook weer wat afwisselender.
Voor de Stripes-fans: Zoek eens de Dolly Parton-cover op: Jolene (prachtig!).