The White Stripes - Elephant (2003)

De enige twee nummers die mij kunnen bekoren zijn Black Math en Ball Biscuit, van de rest krijg ik jeuk....

The Hardest Button to Button de rest mag er zeker ook zijn.

Bij nader inzien toch niet.

Een waanzinnige goede CD van deze zogenaamde broer en zus. Typische muziek die je even de tijd moet geven maar na iedere luisterbeurt beter en beter wordt en daarna voorgoed tussen de hersenmassa gaat zitten. Ben nogal kritisch maar deze behoort out of the blue tot mijn favorite allertijden, althans voor dit moment, maar goed is deze plaat wel, en niet zo'n beetje ook!!

Als iemand me ooit een definitie van goeie rock&roll zou vragen, zou ik hem gewoon dit meegeven. Het gitaarwerk van jack white is echt fantastisch, zijn teksten zijn goed en alhoewel meg white geen drumgenie is, hoor ik haar graag bezig in combinatie met jack, eenvoud kan ook prachtig zijn.

Inderdaad, op Ball and Biscuit bijvoorbeeld is meneer White echt op dreef!

Dit was het eerste album van the White Stripes dat ik kocht. Het bevalt me nog steeds. Favorieten zijn Hypnotise, Little Acorns en I just don't know what to do with myself. Alleen de nummers waar Meg (mee)zingt zijn echt van trieste kwaliteit.

Ja Little Eekhoorns bevalt mij ook uitstekend. Fijne Intro.

Mooie snelle nummers afgewisseld met rustige nummers gezongen door mensen met prettige stemmen. En ook nog wel eens inhoud! Een album dat me energie geeft en zin om m'n waarheid uit te schreeuwen!

Goede nummers die worden afgewisseld met nummers die me niet zoveel doen. Seven Nation Army is wat mij betreft het hoogtepunt, dat niveau wordt op de rest van de plaat helaas niet meer gehaald. 3,5* voor het geheel.

prachtig album. enkel jammer van het laatste nummer.
wel zeer goed: ball and biscuit en black math

beide nummers hebben geweldige solo's

The hardest button to button, goed nummer. De rest is matig en vooral niet erg orgineel, je hoort de blues en rockklassiekers erdoorheen. Luister eens naar de oude deltablues, dan begrijp je het wel. Laat Jack aub verder gaan zonder de "drumster"dan wordt het nog wat. Die drumsound vind ik zo houthakkerig daarintegen zijn de gitaarpartijen wel interessant en laat de potentie horen voor de toekomst.
Ik zal maar geen sterren geven want de band verdient een kans.

Seven Nation Army matig?

Deze cd is waarschijnlijk de belangrijkste geweest voor de verdere ontwikkeling van mijn muzieksmaak. Ik weet nog goed hoe ik vroeger een groot fan was van eminem en dacht dat ik dus in de rap nog leuke dingen zou ontdekken. Mooi niet dus, ik zocht en ik zocht maar iets vinden dat me echt iets deed vond ik niet.
Tot op een dag, de radio stond op en ik hoorde een nummer dat me echt van mijn sokken blies, later zou ik te weten dat dit nummer jolene heette en een nummer was van the white stripes. Ik vroeg aan mijn nonkel( heeft een reuzecollectie aan cd’s liggen) of hij dat groepje toevallig kende en nu bleek van wel. Algauw kwam de dag dat hij me dus dit album meegaf om eens te zien wat ik ervan vond. Ik moet zeggen dat ik een beetje teleurgesteld was toen bleek dat jolene er niet opstond maar zo erg was dat nu ook weer niet want elephant bleek een erg goeie cd te zijn. Plots viel me op dat rock me uitermate goed lag en dat niets zo mooi is als een goeie gitaarsolo. Seven nation army en The hardest button to button waren de nummers die me dit album echt leuk deden vinden. Maar al vlug bleek dit een groeiplaatje te zijn en werden de nummers die me in het begin wat te hard waren ( black math en ball and a biscuit) gewoon mijn favoriete nummers van deze plaat, beiden hebben namelijk geweldige gitaarsolo’s die gemaakt zijn om van te genieten. Ook een nummer als you’ve got her in your pocket begon ik steeds meer te appreciëren, dat nummer leerde me dat zachte muziek ook erg goed kan zijn. Het is dus dankzij dat fantastische liedje dat ik open ben gaan staan voor singer-songwriters . Ook voor alternatieve muziek stond ik plots open dankzij nummers als black math. Ik weet dus niet of ik zonder dit album ooit groepen als zita swoon of pulp zou ontdekt hebben maar feit is dat ik jack white enorm dankbaar ben voor dit meesterwerk want dit album heeft me op het goede spoor gezet.
Het is ook een plaat die ik nog vaak draai, ik mag hem dan al 5 jaar hebben, ik luister er nog meer naar dan naar cd’s die ik een jaar geleden kocht. Deze is dus nog steeds 1 van mijn favorieten en staat geheel terecht in mijn top 10.

Girl, You Have No Faith in Medicine

Dit rockduo leerde ik pas kennen met dit album en vooral de prima single "Seven Nation Army" (nu zeer goed gekend bij Club-Brugge supporters).
Het album heeft de klankkleur van de jaren '60, het geluid is rauw, kaal, organisch, van productie is hier zo goed als geen sprake. The White Stripes wilden duidelijk hun muziek zo natuurlijk doen klinken, en gelijk dat ze hebben.
Niet alleen de klank, maar ook de muziek op dit album doet mij denken aan de hardere muziek uit de jaren '60, onder meer de vroege Led Zeppelin en Jimi Hendrix ("Ball and Biscuit" lijkt wel écht Jimi Hendrix). Hier staat trouwens een cover van "I Just Don't Know What to Do with Myself" van Dusty Springfield, één van de populairste zangeressen in de jaren '60.
Af en toe dringt ook psychedelica en de hippie-sfeer door, zij zien er ook uit als moderne hippies. Verbazend dat vele huidige muzikanten hun inspiratie halen uit de jaren '60, een periode toen ze nog niet geboren waren (Amy Winehouse is daar ook een voorbeeld van), wat toch wijst dat veel van de muziek uit die periode tijdloos was.
Je kan dit schijfje omschrijven als retro-rock, maar voor mij is het een lekker stevig rockalbum dat ik nog regelmatig zal draaien.

Ik vind het een zeer goed album. Alleen moet ik bij het horen van seven nation army altijd denken aan één of andere zatte scoutsleider die met zijn 17e pint in de hand al stampend het hele deuntje meezingt

Als je "Seven Nation Army" één keer hebt gehoord, kun je de baslijn en gitaarrif niet meer uit het hoofd krijgen.

Dat is precies wat ik ook even wilde komen zeggen (nu ik 't nummer weer eens heb opstaan)

Seven nation blijft echt gewoon een Geweldig nummer

Hypnotize! wat een nummer

Ik was niet blij dat The White Stripes er kwamen, nog minder blij dat de media er boven op sprong en nog minder blij dat een heleboel de media volgden en het allerminst blij ben ik dat het meerendeel van die zaadnummers zich in mijn onderbewustzijn hebben genesteld.
Wat een melige, talentloze rotzooi. Bah.

En hoe krijg ik die troep weer uit mn hoofd?

Hmmmm....je bent inderdaad een raar mannetje !

Inderdaad
Raarder bakken ze ze niet meer tegenwoordig.

Absoluut waar is dat. White Stripes maken niet altijd de makkelijkste muziek, maar het is puur en onversneden, deze heb ik vandaag met ontzettend veel plezier terug beluisterd in de vrachtwagen. Met momenten echt wel geniaal.

Voor Seven Nation Army een 5+, maar de rest lang niet zo geweldig... The Hardest Button to Button is ook cool, maar de rest toch wat minder.

Het is maar dat je het weet, maar Jolene is wel degelijk een cover. Origineel van Dolly Parton.

Logisch vervolg op White Blood Cells: lekkere plaat met 1 enorme uitschieter: 'Seven Nation Army'. Dit nummer is zo vaak gedraaid en ook in allerlei leaders en commercials gebruikt, maar is echt een bijzondere plaat in zijn soort: dat karakteristieke lage gitaarloopje en die riff die het woordeloze refrein vormt. Geweldig nummer, dat over 25 jaar nog staat als een huis.

Weet ik
Misschien had ik beter gezegd de versie van Jolene van The White Stripes maar dat bekt minder goed
Van het origineel ben ik overigens allerminst een fan, Jack heeft er echt iets 1000 maal mooier van gemaakt (aan wie vindt dat ik nu wartaal uitsla, is maar mijn menig hé )