Camel - Mirage (1974)

Wat een briljante plaat! Deze heeft een heel speciaal plekje in mijn collectie. Ik wil zelfs zover gaan om dit mijn favoriete progrock album te noemen. Het is grotendeels wat steviger en harder dan hun latere albums, die ik overigens ook weet te waarderen.

Het album begint nog relatief conventioneel en strak met Freefall. Supertwister is een wat rustiger nummer, met prima fluitwerk van Latimer, maar in mijn ogen toch het minst interessante op het album. Vanaf Nimrodel/The Procession/The White Rider barst het album voor mij in volle glorie los. En hoe! De solo van Bardens halverwege The White Rider is een absoluut hoogtepunt. Dan volgt Earthrise, ook een ijzersterk nummer. Tegen het eind lijkt het nummer te verzanden in chaos, maar precies op tijd trekken de bandleden alles weer samen en volgt een strakker einde. Het gezamenlijk geschreven Lady Fantasy, ten slotte, is een heerlijk lange afsluiting, met tegen het einde nog een aangename verrassing als de band besluit dat er nog één keer flink gerockt moet worden.

Absoluut fantastisch. 5 sterren.

Ik ben kennelijk niet de enige hier voor wie dit zijn eerste kennismaking met Camel was, maar voor mij vond die een stuk later plaats, zo omstreeks 2000 toen mijn tienerjaren al lang en breed voorbij waren. Toch was het voor mij een grote ontdekking, want hoewel dit altijd al een bekende naam was had ik er nog nooit enige noot van gehoord. Na Mirage is dat wel veranderd, maar deze plaat blijft toch altijd een speciaal plekje in mijn hart houden. Ook ik vind de vrij vlakke en daardoor enigszins karakterloze zang een minpunt, maar dat bezwaar valt vrijwel geheel weg tegen de fraaie melodieën en het prachtige gitaar- en toetsenwerk (inclusief de heerlijke "toon" van Andy Latimer). Een over de gehele linie zeer consistent en ook nog eens uitstekend klinkend album, in mijn rijtje met Camel-favorieten stevig op de gedeelde tweede plaats (ex aequo met Nude en achter The snow goose).
        Overigens bleek ik één fragment van dit album al eerder te kennen : toen mijn vrouw (toen nog een mij onbekend meisje) samen met haar broers en zusters een nepdocumentaire op 8-mm-film maakte over de veronderstelde romantische ontmoeting van hun ouders, gebruikten ze als achtergrondmuziek de gitaarsolo met mellotronbegeleiding uit Nimrodel (vanaf 1:52). Uiteraard kan ik die passage nog altijd niet horen zonder meteen aan dat filmpje te denken (gelukkig zonder vervelende associaties); het is natuurlijk ook wel een héél mooi romantisch stukje...