Camel - Moonmadness (1976)

Nou vooruit, omdat niemand nog wat geplaatst heeft. Dit is namelijk een van de beste albums van Camel. Vooral het laatste nummer is absolute top (als je van symphonische rock houdt).

Heb deze en Camel besteld!
(Kende de nummers wel al, maar dus nog nooit gekocht.)

Ik hoop dat je remaster hebt besteld. Klinkt niet alleen beter maar ook nog best interessante bonustrack bij.

Dit is wat mij betreft ook wel het allerbeste Camel album omdat zo'n beetje alle facetten van hun muziek hier op te horen zijn. Hoewel geen concept-plaat pur sang zit er wel een rode draad door het album in de vorm van een aantal nummers die geent zijn op het karakter / persoonlijkheid van een bandlid:

Air Born = Andy Latimer (gitaar)
Lunar Sea = Andy Ward (drums)
Chord Change = Peter Bardens (toetsen)
Another Night = Doug Ferguson (bas)

En nee, het zijn geen solo-stukken maar gewoon volle bandnummers. Tijdens de laatste 2 tournees van Camel kwamen ze allemaal nog voorbij, met uitzondering van Air Born (jammer.. nog een grote wens van mij om dat een keer live te horen spelen door Camel). Chord Change was tijdens de Rajaz toer echt wel de allergrootste verrassing en werd subliem gespeeld.

Speciale uitgave staat er bij.....

Ik vind het juist lekker dat het bandnummers zijn. Die Nederlander speelde hier niet op mee?

Nee, Ton Scherpenzeel kwam er (uit m'n hoofd) pas ten tijde van Stationary Traveller bij.

Van deze band had ik een week geleden nog nooit gehoord, maar ik ben zeer blij dat ik ze ondertussen heb ontdekt. Dit album is van hoogstaand niveau en zakt niet één keer weg, echt klasse!
Ik denk dat dit album wel kan uitgroeien tot één van mijn favorietjes. (top-10)
Ben overigens zeer benieuwd naar de rest van Camel...........dit is in elk geval niet mijn laatste album van ze.

d'r staan er al een hoop beschreven en veelal goeie recensies, dus...

Zeker een sterk album, maar voor mij niet hun sterkste. Song within a Song is een prima nummer, Chord Change is mij iets te jazzy. Another Night bevalt mij dan weer een stuk beter. Air Born is een heel sfeervol, melancholisch nummer, en Lunar Sea begint prima, maar het stuk waar Pete Bardens alle ruimte krijgt, vind ik weer minder. Individueel zijn het allemaal prima nummers, maar op de één of andere manier wordt het voor mij geen geheel. Wel 4 *, maar niet in mijn top 5 van Camel.

Ik doe er een halfje eraf, van 5 naar 4,5.
Ben toch iets te enthousiast geweest.

Maar er nog wel blij mee? Gezien de 4,5 lijkt mij wel toch?

Natuurlijk ben ik er nog steeds blij mee.
Ik vind het ook nog steeds een topalbum maar sommige stukken vind ik net iets te lang duren, vandaar mijn stemverlaging.

Chord Change blijf ik toch een van de beste Camel songs vinden. Och och hoe Latimer met zijn gitaar omgaat is werkelijk om je vingers bij af te likken. Toppertje!

Toevallig gisteren weer effe gedraaid. Blijft toch wel een topalbum zeg hoor! Vooral 'Spirit Of The Water' met dat heerlijke dromerige pianogeluid blijft fantastisch!

Vooral de productie van het album is, zeker voor die tijd, geweldig te noemen. Zo heerlijk licht en sprankelend... het klinkt bijna als een frisdrank.

Heel mooi album van Camel. Ik ga mee met chris als ie zegt dat je hierin alle facetten van Camel kan horen, maar toch kan ik niet zeggen dat dit m'n favoriete Camel is... Vooral om de reden dat ik de oude Camel het mooiste vind zonder zang (moeilijk te raden wat m'n favo Camel is dan ook )... maar toch een 4

gek ik heb dit album weer eens beluisterd maar ik vond het saai. De 3,5 maak ik een 3 van.
Maar ik ga hem nog eens beluisteren na jullie lovende kritieken, misschien moet je dit album niet overdag maar s'avonds beluisteren

te gekke plaat

om een of andere reden denk ik er weer aan als het herfst wordt:)

Joy

same here

tja dit album kan ik dag en nacht opzetten..
Gaat nooit vervelen bij mij.
Zeker voor die tijd: Fantastische geluidskwaliteit.

Aardig album, vooral het nummer "Lunar Sea".
Verder goed gitaarwerk op dit album.
Maar het nummer "Aristilles" vind ik anno 2006 niet om aan te horen, zeer gedateerde sympho klanken.
Ik hou het even op een 3*, en er zit nog progressie in.

Paar mooie nummers maar niet alles is even sterk, voor mij Airborn , het korte instrumentale openingsnummer en song within a song.
Heb trouwens de originele uitvoering en niet deze versie.

Mijn favoriete Camel album inmiddels. Wat een sfeer, warm, nachtelijk, sprookjesachtig zijn de woorden die bij me opkomen. Met Chord Change en Another Night heb ik wel nog een klein beetje moeite, maar wat zijn vooral de laatste twee nummers ongelooflijk mooi.

Meesterlijk album, met veel jazzy invloeden. Het nummer Air born geeft me keer op keer kippevel. Mooie productie, heel transperant. Ik heb een amerikaanse persing, en die klinkt geweldig. Op vinyl..

Zeker meesterlijk dit. Zoals vaker bij Camel een afwisseling tussen een paar meer catchy songs (Aristillus, Another Night) en meer uitgesponnen symfonische pracht met een wat jazzy inslag.

Song Within a Song, Chord Change, Air Born en Lunar Sea luisteren allemaal wel makkelijk weg, maar zijn op het eerste gehoor wel lastig onderling onderscheidbaar en glijden daardoor in eerste instantie toch makkelijk weer weg. In die zin is het dan toch weer een klassieke groeiplaat.

Net niet mijn favoriete Camelalbum (dat is het debuut), maar voor geïnteresseerden in Camels oude werk waarschijnlijk wel het beste startpunt.

lees net dat latimer nogal ernstig ziek is ...

Een absolute topper binnen zowel het gehele oeuvre van Camel als de hele progrockgeschiedenis. Elk nummer is een op zichzelf staand juweel, en toch luistert de plaat lekker weg als één lang samenhangend geheel, mede dankzij de geweldige produktie. De band klinkt op de plaat wat minder rocky als Mirage/Snow Goose en nog net niet zo gelikt als op Rain Dances. Het hangt er lekker tussenin. Naar mijn smaak vindt de band op Moonmadness de perfecte balans qua sound, composities en samenspel. Latimer's spel is melodieus en lieflijk as ever, Ferguson's baswerk is steady en functioneel en hij blijkt tevens op Song within a Song over een prettige zangstem te beschikken. Ward's drums klinken fantastisch (hoe verzint ie toch die waanzinnige drumfills en ritmes???) en de toetsensounds van Bardens zijn echt ultraspacey.

Ik durf zelfs te beweren dat dit de meest spacey plaat ooit gemaakt is (het album heet niet voor niks Moonmadness). Heel erg vet allemaal die Pink Floyd, Jean Michel Jarre en Tangerine Dream platen, maar deze spant toch echt de kroon. Op elk nummer zit wel ergens een filtertje te kronkelen, een phaser te spacen of een Leslie te draaien.
Deze plaat heeft me regelmatig in combinatie met een dikke joint in extreem hogere sferen gebracht en tegenwoordig lukt dat ook zonder blow nog steeds moeiteloos.
Echt waar, Ward's drumfills op Another Night, Bardens' Fender Rhodes piano in het middenstuk van Air Born en zijn toetsenbegeleiding tijdens de gitaarsolo's van Lunar Sea.....ik kan er geen genoeg van krijgen.

Niet alleen 5 sterren maar ook persoonlijk Top 10 materiaal...ik kan dit album eindeloos blijven draaien.

Op deze heerlijke plaat van Camel zijn de nummers allemaal vrij lang en hebben ze een duidelijke kop en staart, waardoor deze plaat minder een geheel lijkt te vormen dan bijvoorbeeld The Snow Goose. Er is ruim de tijd voor keyboard en gitaarsolo's.

De plaat begint met een typisch intro-nummer, het intrumentaaltje Aristillus. Het nummer Song Within A Song lijkt wat slapjes te beginnen, maar doet zijn naam eer aan als het omslaat naar een totaal ander nummer.

Voor de liefhebbers van de gitaar van Latimer zal deze plaat misschien geen goede eerste indruk maken; de eerste vier nummers leunen met name op het toetsenwerk van Peter Barden. Maar het geduld van zeze liefhebber zal worden beloond, want Another Night en Lunar Sea behoren tot de beste nummers die Latimer heeft laten horen.

Op deze plaat horen we een veel minder rockende kameel dan we gewend zijn, waardoor de plaat een beetje moeilijk op gang lijkt te komen. Lijkt, want de eerste nummers zitten vol subtiel gepingel. Pas bij Another Night wordt het wat steviger, dit is ook het eerste echte gitaarnummer.

De plaat wordt afgesloten met Lunar Sea, een van de ultieme gitaarnummers van Camel. Waar Latimer bekend staat om zijn nogal langzame en slepende gitaarspel, zoals in de nummers Ice en Stationary Traveller, laat hij hier een opvallende vingervlugheid horen. De plaat eindigt zoals de titel van de afsluiter doet vermoeden, met rustige zeegeluiden, een mooi contrast met de felle gitaaruitbarsting in het nummer.

Samen met Snow Goose mijn favo Camel albums, topklasse!!

Het lijkt wel of alle prog-bands in deze periode een tandje steviger werden. Zo jammer is het dan dat het genre toendertijd in de doodskist stond te staren. Ik vind dit een zeer goede plaat met duidelijke Floyd-indrukken, maar toch met een zeer eigen sound. Chord Change klinkt wat Zappa-achtig, maar gaat dan over in een heerlijk zweverige jam die zo van The Dark Side Of The Moon lijkt te komen. De andere composities kloppen ook van kop tot staart.

Dit album was mijn allereerste kennismaking met deze band.
Blijft naar mijn mening 1 van de betere albums van Camel.Naar mate de tijd vorderde werd Camel toch wel een beetje softer.