Camel - Moonmadness (1976)

Zeker meesterlijk dit. Zoals vaker bij Camel een afwisseling tussen een paar meer catchy songs (Aristillus, Another Night) en meer uitgesponnen symfonische pracht met een wat jazzy inslag.

Song Within a Song, Chord Change, Air Born en Lunar Sea luisteren allemaal wel makkelijk weg, maar zijn op het eerste gehoor wel lastig onderling onderscheidbaar en glijden daardoor in eerste instantie toch makkelijk weer weg. In die zin is het dan toch weer een klassieke groeiplaat.

Net niet mijn favoriete Camelalbum (dat is het debuut), maar voor geïnteresseerden in Camels oude werk waarschijnlijk wel het beste startpunt.

Op deze heerlijke plaat van Camel zijn de nummers allemaal vrij lang en hebben ze een duidelijke kop en staart, waardoor deze plaat minder een geheel lijkt te vormen dan bijvoorbeeld The Snow Goose. Er is ruim de tijd voor keyboard en gitaarsolo's.

De plaat begint met een typisch intro-nummer, het intrumentaaltje Aristillus. Het nummer Song Within A Song lijkt wat slapjes te beginnen, maar doet zijn naam eer aan als het omslaat naar een totaal ander nummer.

Voor de liefhebbers van de gitaar van Latimer zal deze plaat misschien geen goede eerste indruk maken; de eerste vier nummers leunen met name op het toetsenwerk van Peter Barden. Maar het geduld van zeze liefhebber zal worden beloond, want Another Night en Lunar Sea behoren tot de beste nummers die Latimer heeft laten horen.

Op deze plaat horen we een veel minder rockende kameel dan we gewend zijn, waardoor de plaat een beetje moeilijk op gang lijkt te komen. Lijkt, want de eerste nummers zitten vol subtiel gepingel. Pas bij Another Night wordt het wat steviger, dit is ook het eerste echte gitaarnummer.

De plaat wordt afgesloten met Lunar Sea, een van de ultieme gitaarnummers van Camel. Waar Latimer bekend staat om zijn nogal langzame en slepende gitaarspel, zoals in de nummers Ice en Stationary Traveller, laat hij hier een opvallende vingervlugheid horen. De plaat eindigt zoals de titel van de afsluiter doet vermoeden, met rustige zeegeluiden, een mooi contrast met de felle gitaaruitbarsting in het nummer.

Moonmadness, het vierde album van Camel. Deze band ken ik al wat langer, met mijn verjaardag kreeg ik het meesterlijke Mirage wat ik vaak draai en nu kreeg ik deze van Ataloona om te reviewen, ik was dus erg benieuwd.

Dit album van Camel is wel erg zweverig, Mirage zit vol met heerlijke instrumentale stukken die lekker snel gaan, maar deze heeft dat veel minder. Het begin van Song Within A Song is namelijk enorm saai, maar aan het eind komen er van die heerlijke instrumentale passages. Ja, en de rest: Het pakt me op de een of andere manier compleet niet. Die klasse die Mirage heeft mis ik hier compleet, ik wil bijna het woord saai noemen. Air Born is bijvoorbeeld veel en veel te lang, 11 minuten lang zit er geen spanning in. Alleen Lunar Sea heeft de kwaliteit van Mirage en dan is het album afgelopen.

Conclusie: Vele malen minder dan Mirage, alleen Lunar Sea overtuigt echt. Een lekker zweefplaatje zal het wel zijn, ik geef hem 3 sterren.

Misschien is het omdat deze plaat op het eerste gehoor het kleurrijke spektakel van Mirage en de enorme rijkheid aan melodieën van The snow goose mist dat het me zo lang heeft gekost om hem op waarde te schatten. Inmiddels is hij wel "doorgekomen" en staat hij naast of vlak onder eerdergenoemde titels. Voornaamste minpunt vind ik zelf het slotnummer, dat hier nochtans bij het lijstje van favoriete tracks bovenaan staat: het klinkt teveel alsof het bedacht is als een majesteuze afsluiter, maar in de praktijk krijg je na het lekker stuiterende intro eerst die enigszins melige synthesizersolo tegen een uitgesproken saaie begeleiding (badoemba-doemba), dan een wèl sterke gitaarsolo, en daarna – een fade-out?! Teleurstellend, het enige echt zwakke nummer van het album, dat verder vooral een heerlijk dromerige indruk op me maakt, mede vanwege de prachtige sfeervolle hoes.
        Overigens stoort het me altijd wanneer van albums van favoriete artiesten een single verschijnt die ofwel het enige slechte nummer van de plaat is ofwel absoluut niet representatief voor de rest van het album, maar ja, bij typische "elpee-artiesten" kan dat natuurlijk vaak niet anders. Another night als single is echter een zeer gelukkige greep: complex maar toch toegankelijk, donker en toch poppy, en ge-edit op een acceptabele manier die nog steeds recht doet aan de compositie (hoewel er nog best wat meer gitaarsolo in het middenstuk had mogen zitten).

Een van Camel's mooiste albums. Verveeld nooit. Voorral Lunar Sea brengt je in hogere sferen.

Inderdaad een topplaat zoals dat hier al menig maal is verwoord. Voor mij springen Song Within A Song, met dat bloedstollend mooie tweede gedeelte, en de klassieker Lunar Sea eruit. Another Night is naar mijn mening een wat mindere broeder, gezien het feit dat de eigenlijk maar niet op gang. Bij vlagen stoort het me zelfs wat.

Desalniettemin levert Camel hier over de hele linie een consistente topplaat af. Toch heb ik het gevoel wanneer ik deze plaat heb geluisterd dat 'ie ietsje minder is dan bijvoorbeeld The Snow Goose. Op bepaalde vlakken mist Moonmadness een beetje pit heb ik het idee, daar waar The Snow Goose meteen weet te overtuigen met haar superbe arrangementen. Dat Moonmadness dus door sommigen als 'zweverig' wordt beschreven kan ik me wel in vinden, waarbij dat voor mij soms een beetje té is. Dat is eigenlijk de reden die mij ervan weerhoudt Moonmadness niet de volledige score te geven.

Ondanks dat alles is een score van 4.5* meer dan terecht voor deze progressieve rockklassieker. Niks op af te dingen.