Black Sabbath - Reunion (1998)

Tja. Ik vind de Sabbath reunie nu wel een zevental jaar te lang zijn doorgegaan en in Ozzy's huidige staat dan ook eerder lachwekkend dan goed, maar het mag wel worden gezegd dat de Reunion live cd zowat het beste is wat Sabbath op live vlak heeft uitgebracht.

Het is inderdaad hilarisch om Ozzy nu op het podium te zien staan. In plaats van om de paar minuten 'I love you, you're beautiful!' zegt hij nu 'let me see those hands together!'.
Blijft een echte rockster...

De beste live-cd van BS
favo-nummers: allemaal
al de klassiekers zitten er tussen, dus echt wel de moeite mocht je nog nooit een BS-cd gekocht hebben
5*

Mee eens

Ik was hier bij aanwezig. Maar het was in het echt toch leuker dan op de plaat...

Leuke live cd dat wel, ik heb ze rond die periode ook live gezien (op Graspop metalmeeting) en dat was een lichte ontgoocheling eigenlijk, vooral Ozzy was niet in zijn beste doen. Maar die nummers nog eens live horen is toch ook iets, Deze plaat vind ik dan ook schitterend

Heel goede Black Sabbath live cd.
De twee bonusnummers Psycho Man en Selling My Soul zijn goede studionummers.

Deze plaat doet me dan weer helemaal niks.
Ozzy is niet bijster goed bij stem (hoewel zijn stem in latere jaren nog slechter is geworden imo) en ik begin me na een tijdje te ergeren aan al zijn "I can't fucking hear you...louda"s. Verder doet het geluid van de gitaar me niet denken aan een versterkte gitaar, maar meer aan een soort van opgevoerde cirkelzaag.
En de setlist leunt wel heel erg op de eerste 3 albums...had graag wat nummers van Sabbath Bloody Sabbath of Sabotage gehoord.

Toch 2.5 voor de moeite, de nieuwe nummers zijn nog wel aardig.

Ik kende deze al, maar zag 'm laatst voor €3,99 dus heb 'm toen besteld. Dit is toch Sabbath zoals ik het graag hoor: live met Ozzy in bloedvorm (alleen jammer dat hij Sabbath Bloody Sabbath niet aandurft). Ook de iets zwaardere gitaarsound dan op studioalbums vind ik veel toevoegen.

Leuk dat er ook twee studionummers op staan, maar Psycho Man wordt helaas om zeep geholpen door Ozzy. Jammer want Iommi had de muziek goed voor elkaar. Selling My Soul bevalt me beter.

Wat mij betreft klonken ze hier zelfs nog beter dan in hun hoogtijdagen (al komt dat er op de DVD the Last Supper beter uit), erg knap. De liefhebbers van deze dubbel CD zouden ook de DVD the Last Supper eens moeten aanschaffen.

Ik heb nog niet zolang geleden kennis gemaakt met een aantal studio albums van Sabbath. Sinds vorige week ook eindelijk een live cd, deze " Reunion (1998)" dus, van Black Sabbath aan mijn cd verzameling toegevoegd. En inderdaad: ook ik vind het een geweldig live album. "Reunion (1998)" brengt mij in elk geval in hemelse sferen. 4****

Ik vind dat Ozzy toch nog best aardig bij stem is. Ik vind het wel jammer dat zijn stem net wat te hard ingemixt is. Ook ik irriteer me als hij weer door de geweldige gitaarpartijen van Tony Iommi heen aan het schreeuwen is. Shut up Ozzy!

Maar toch, het zingen kan zeker zo. En de rest is echt geweldig. Mooie diepe zware gitaarpartijen van Tony Iommi, zoals dat hoort bij Black Sabbath. Er zit toch heel wat meer melodie in, dan in een circelzaag... en wat een geweldige solo's weer! De bas sluit er heel mooi bij aan: sterk neergezet hoor. Een prima basis voor de band samen met de sterke drums. De productie is behalve het iets te harde inmixen van de zang, verder erg goed verzorgd. Goed helder geluid, veel details: een sterk live album zo.

Ja, kies maar eens favoriete tracks bij al dit geweld: alles is goed tot geweldig. Ik vind zelf N.I.B., Electric Funeral en Snowblind wel heel erg goed. Het begin van mijn favoriete Black Sabbath nummer Into The Void is helaas wat f***ed up. Dat komt ook - en dat is juist weer goed - omdat dit een 'echt' live album is. Er is niet in de studio verder aan gesleuteld. Dus je hoort ook wat missers, net als in het echt. Wel is er opgenomen bij 2 concerten achter elkaar in Birmingham, England, waar de band vandaan komt. Overigens is de slotsolo van Into the Void wel weer erg lekker.

Alles bij elkaar zeer de moeite waard dit live album, maar dan moet je 'm wel hard draaien natuurlijk. Ik zie net dat ik de 40ste stemmer ben en het gemiddelde gaat naar 4,0. Mooi.

Ja, die gekke strapatzen van Ozzy waren helaas onderdeel van zijn podiumpresentatie. Ik ken hem niet anders.
Ook kun je zeuren dat er vrijwel niets van Vol.4, Sabbath Bloody Sabbath en Sabotage opstaat, maar toch vind ik Reunion een mooi verslag van een geslaagd reüniefeestje. Met hoorbaar enthousiasme wordt een aantal van Sabbaths grootste klassiekers gebracht. Zelf heb ik ze destijds ook gezien dus in die zin heeft Reunion voor mij nog eens extra souvenirswaarde.
De nieuwe nummers zijn een leuke bonus, maar niet heel erg speciaal.

Berichten verplaatst naar Black Sabbath

Deze heb ik ook nog kapot geluisterd vroeger, met plezier moet ik toch zeggen. Heb ook nog het beeld materiaal genaamd The Last Supper op VHS gehad, het was net voordat de DVD echt groot begon te worden.

Wat ik er altijd aan tegen vond vallen was de statische manier waarop Iommi kil en zakelijk zijn riffs en solos staat op te dreunen.

Toen ik later een vrij legendarische manier van Pete Townshend op Won't Get Fooled Again zag had ik echt een idee van zo moet het dus.

Maar goed, we hebben het hier dus over Sabbath. Wat hier wellicht een hoogtepunt is is de solo op Dirty Women, op studio versie was ook al niet misselijk maar hier echt naar ongekende hoogte getild.

Verrassend sterk live dubbelalbum, aangevuld met twee nieuwe studiotracks. Alle geijkte krakers komen natuurlijk langs, wat dat betreft is deze collectie van songs behoorlijk voorspelbaar, maar de band is prima op dreef en Ozzy Osbourne is uitstekend bij stem. Hij is zelfs grotendeels te verstaan! De songs klinken allemaal lekker vet en meeslepend en de twee studiotracks zijn ook de moeite waard.

Ik hoor deze nu net voor het eerst (ik weet het ) en kan bovenstaande alleen maar beamen. Prima nummers!

Begin jaren '80 was deze kersverse fan van Black Sabbath teleurgesteld met Live at Last, om redenen die ik daar beschreef. Dat album kreeg weliswaar in 2002 een opfrisbeurt middels Past Lives, maar toen was Reunion alweer vier jaar oud. Het is de livedubbelaar die in 1980 - of eigenlijk eerder - had moeten verschijnen.

De klassiekers uit het oeuvre komen allemaal langs: in 1980 was ik omver geblazen. En toch. Inmiddels behoor ik tot een kleine groep fans die jarenlang droomde van een livealbum met ándere nummers uit hun discografie. Wéér War Pigs, wéér Paranoid... Wellicht kwestie van verzadiging, maar ik zou het zo leuk vinden als deep cuts van later zouden worden gespeeld, het progressievere werk. Daarbij zou ik als eerste Electric Funeral laten sneuvelen. Blijf lkkr dromen Ronaldje, dát gaat nooit gebeuren: Iommi & co zijn behoorlijk keuzevast, volgens zijn bio mede omdat de fans erom vragen.

Toch hoop ik dat ik me vergis, gezien dit bericht over het Back to the Beginning concert van 5 juli aanstaande. Uitverkocht maar online te zien voor 30 pond. Dan hoop ik op nummers van Sabotage, Technical Ecstacy, Never Say Die! en iets van 13.
Terug naar Reunion. Mijn favo's zijn tegenwoordig Spiral Architect, Into the Void, Sabbath Bloody Sabbath, Orchid - Lord of This World en Dirty Women (gitaarsolo!). Geinig is dat na NIB een overenthousiaste (beschonken?) fan bij de microfoon komt en daar wat in roept. "What was that?" reageert Osbourne, die met de anderen in uitstekende vorm stak.

Bij de nieuwe studionummers Psycho Man en Selling My Soul valt op dat ze stilistisch teruggrijpen op hun eerste twee albums. Doom dus, waarvan vooral de eerste mij goed bevalt dankzij de tempowisselingen en Osbournes laag-hese stem. Hij was hoorbaar ouder geworden.
Door de aanwezigheid van drummer Bill Ward is Reunion een logischer afscheid dan The End uit 2017. Maar goed, inmiddels is daar het - nu echt, ja ja - slot op 5 juli aanstaande. Ik ben dan te druk met werk en andere zaken, maar zal de berichtgeving met belangstelling volgen. Bovendien lijkt het niet meer dan logisch dat ook daarvan een dvd/bluray zal verschijnen, al heb ik van tevoren niet zo'n zin in de all-star cast die mee zal doen en las ik vreeswekkende berichten over de conditie van de madman.

Vannacht de (semi-)live stream van Back to the Beginning gezien (tot 02.00 uur). Het was fe-no-me-naal! (Axl Rose en Sammy Hagar uitgezonderd)

Ik vond het niet zo heel geweldig eerlijk gezegd. Althans, de meeste Sabbath nummers werden niet heel fantastisch gebracht. Enkele uitzonderingen daargelaten. Maar de algehele vibe rondom het gebeuren was fantastisch! Oh en zo slecht bracht Hagar het er trouwens niet vanaf vond ik.

Van wat ik vanmiddag tot dusver terugkeek, maakten vooral drie deep cuts indruk: Slayer met Wicked World en Metallica met Hole in the Sky en Johnny Blade. De complete setlist van de avond vond ik hier.

Ozzy's stembanden kunnen het duidelijk niet meer aan. Gezien zijn leeftijd en ziekte niet verwonderlijk, daarvoor keek ik ook niet terug. Daarbij viel me op dat Bill Ward vitaal op de drumkruk zat, anders dan de verhalen in vorige jaren verkondigden. Al ging de start van Paranoid niet vlekkeloos, mede nadat Iommi het te langzaam inzette.
Bij de foto's die in de voorbije dagen voorbij kwamen, zag ik dat Ward en Osbourne op het knusse af naast elkaar zaten. Het hernieuwde contact heeft hopelijk oude wonden helpen genezen.

Een perfect concert geven kon en mocht niet de bedoeling zijn; afscheid nemen in Birmingham op de grond van Aston Villa, dát stond centraal. Wie wil horen hoe goed Sabbath ooit live was, kan dit Reunion opzetten.