Joe Jackson - Night and Day (1982)

Ja, daar zit wel wat in. Ik snap wel wat je zegt, maar dan zijn wij het dus gewoon niet met Joe eens .

1982 was het wat de muziekindustie betrof kommer en kwel, er werd weinig verkocht. Aan het materiaal dat in dat jaar verschenen is heeft het in ieder geval niet gelegen, met voor wat mij betreft "Night and day" als één van de topstukken van dat jaar. Veel had ik al over de plaat gelezen voor ik tot aanschaf ervan over ging. Vanaf de eerste tonen van "Another world" voel je dat goed zit, hoewel ik wel moet meegeven dat "cancer" altijd ambivalente gevoelens oplevert. een uitstekend geheel, goed in balans, rake teksten die met weinig woorden de sfeer levendig overbrengen. "Night and day" behoort tot één van de eerste platen die ik kocht, wat op zich geen kwaliteit is, maar wetende dat dit bijna dertig jaar terug is en ik nog steeds met heel veel plezier aan deze schijf beleef des te meer.

Night & Day zal ongetwijfeld als klassieker van Joe Jackson blijven voortbestaan. Goed voor Night & Day maar jammer voor bijna alle voorliggende albums van Jackson, die eigenlijk ook het stempel klassieker wel mogen dragen.

Weet je dat zeker van die verkoopcijfers over 1982? Er zijn met name in de MOR sfeer zeer veel albums uitgebracht die ook erg goed zijn verkocht. Ik kan een hele lijst opnoemen, maar eigenlijk hadden zo'n beetje alle 'groten der aarde' wel een succesvol album in 1982 en was er tevens ook de opkomst van nieuwe bands als Human league, OMD enz. enz.

Volgens mij is 1982 een laatste piekjaar geweest voor de LP-verkopen, daarna nam het niet alleen vrij snel af, we hadden in dat jaar natuurlijk ook de introductie van de cd.

De muziekindustirie had veel schade door hometaping, er was een diepe crisis en ondanks het mooie materiaal werd er relatief weinig verkocht, of dankzij het vele sterke materiaal werd er gelukkig toch nog iets verkocht, zo kun je het natuurlijk ook bekijken.

Steppin' Out -- heb erg lang niet geweten van wie dat nummer is, kwam vandaag langs op zo'n top jaren '80 lijst op Radio Veronica.... mooie plaat.

Dit album altijd al willen hebben maar het kwam er nooit van om te kopen (had hem wel op LP).
Afgelopen koninginnedag gekocht op CD voor 50 ct! Wat een goed album is dit. Alles lijkt te kloppen. Real Men heb ik altijd fantastisch gevonden. Ook Steppin Out vind ik geweldig. Die beats en piano, heel ontroerend! Verder Breaking Us In Two en Another World vind ik te gek!

3,5*

Indrukwekkend album van Joe. Op de A-kant wordt je meegezogen in de onrustige ritmes van de stad, zonder stilte tussen de nummers aan elkaar gemixt. Target is ritmisch geweldig. De B-kant is de introspectieve rustige kant en wat een prachtige ballads!

Ineens viel het me weer op dat de gitaar ontbreekt op het album. Jackson is een voortreffelijk pianist en liedjesschrijver en een gepassioneerde (niet zo heel goed zingende) zanger. Maar volgens de regeltjes moet er toch wel een electrische gitaar in zitten om van 'rock' te kunnen spreken, als ik het goed heb.
Maar rock was uit in '82.

Fascinerende, vernieuwende plaat, geweldig opgenomen. In die jaren was de analoge studiotechniek top. De digitale opnames in de daarop volgende jaren waren vaak kwalitatief een stap terug. Deze bewaar ik.

Draai deze de laatste tijd weer heel vaak. Alles is goed hieraan. Melodieën, ritmes, teksten, alles zeer goed. Dit is de enige van Joe Jackson die ik bezit. Ben wat bezorgd, aangezien, de hoge waardering voor Night & Day, dat de rest wat zal tegenvallen. Zijn er Joe Jackson fans die dit niet zijn beste album vinden?

Dit is wat mij betreft een hoogtepunt uit de jaren '80 muziek die ik ken.

Dat is het zeker. Hierna kwam hij met Blaze of Glory en dat was ook een goed album en het daarna gemaakte Big World ook.
Het meest recente dat ik ven hem ken is "Rain", van een jaar of vijf terug. Het klinkt anders, kaler vooral maar de composities zijn uitstekend en zijn pianospel ook. Een topzanger was hij nooit, maar het kan er wel meer door.

Night and Day mag dan Joe Jackson's meest geprezen werk zijn (mijn exemplaar heeft een sticker 'classic album' op de jewel case), zelf vind ik Body & Soul en het hierboven al genoemde Blaze of Glory net iets beter.

Ik had Body & Soul eerder dan Night & Day, omdat die afgeprijst was.
Mijn voorkeur ging toen nog uit naar Night & Day.
Achteraf gezien vind ik Body & Soul een stuk beter, sfeervoller en een geheel.
Night & Day is de hectiek van New York, waarbij de nadruk ligt op het dagleven.
Body & Soul is inderdaad zoals de titel al aangeeft meer vanuit bezieling.

Prima cd van Joe. Deze cd geeft goed het gevarieerde talent van deze grootmeester weer. Na al die tijd kan ik nog steeds genieten van dit werk van Joe. Chapeau met terugwerkende kracht.

Ja, ik weet het niet met Joe Jackson. Hij maakt schitterende nummers (Real Men, Be My Number Two) en wisselt dat soms af met irritante nummers (Chinatown, om het maar even bij dit album te houden).

Enerzijds is het mooi, bv. het pianointermezzo in Cancer, maar tegelijkertijd verzandt het weer in een lijzig nummertje. Alsof er geen soul in zit. Dat hoeft geen probleem te zijn (niet alles hoeft emotioneel te zijn), maar dan mis ik juist weer de drive van de instrumentatie.

Ik heb het vaker bij dit soort "Art Pop" (of "Sophisti-pop"), denk David Sylvian, Peter Gabriel, The Blue Nile, The The. Schitterende nummers afgewisseld met schouderophalend materiaal. Het venijn van deze cd zit 'm duidelijk in de staart, waardoor je uiteindelijk nog met een redelijk gevoel afsluit.

En, niet onbelangrijk, ik mis de gitaar. Mooi hoor die piano, in de basis ook een snaarinstrument, maar voor mij geeft een gillende gitaarsolo hier en daar een emotionele plus. Komt ook door het vele staccato/forte op de toetsen, Joe ramt er een beetje te veel op, en dan mis je al gauw wat warmte. Verder uitstekend album met prachtige songs. Dat wel.

Inderdaad, nu valt het mij ook op op de hoes, die beugelflesjes!

Toen ik de eerste keer in New York was (bijna 10 jaar terug), belandde ik op West 75th Street in 'Dive 75', een typisch en vrij hip NYC café met een arsenaal aan Amerikaanse en Europese bieren. Na de bekende vragen van de barman over waar we vandaan kwamen, zette hij plots twee Grolsch beugels voor onze ogen. Daarna volgde een geweldige bierproeverij van Amerikaanse makelij (van Samuel Adams tot Anchor).
Ook bij het vlakbij gelegen Café New Amsterdam stond Grolsch (evenals Heineken en zelfs Brand) op de kaart. Grolsch is dus nog steeds her en der in New York te vinden; vooral dus rond Central Park en Manhattan.

Al jaren in de platenkast staan, en nu ontdek ik dat ik m hier nog geen waardering had gegeven.

Als jong jochie vond ik dat de man niet kon zingen, en vond zijn muziek vreselijk. Wist ik veel...

Veel later toch een keer een best of gekocht, en zo kwam alles toch nog goed.

Dit album vind ik wel een van zijn betere werken, want nog steeds kan ik niet alles hebben wat ie heeft gemaakt, maar dit is als geheel echt wel heel erg ok!
Enige nadeel aan dit album vind ik de overloop in de nummers. Was in die tijd misschien cool ofzo, maar ik vind dat storend, en neemt een beetje het luisterplezier weg.

Ondanks dat gewoon wel 3,5 sterren voor dit heerlijke album, met veel Zuid Amerikaanse invloeden. De Night kant van de lp is een vrolijke, altijd een mooi begin van de avond!

Het is een conceptalbum. En dan lopen de nummers nu eenmaal vaker in elkaar over.
Het heeft mij nooit bezwaard.
Ik vind het na al die tijd nog steeds een geweldig werkje.
Het ultieme bewijs dat inventieve popmuziek ook zonder gitaar kan.
Heerlijke sfeer met die Zuid Amerikaanse invloeden.

Ik geef zelfs de volle 5* voor dit gitaarloos meesterwerk. Eigenzinnig, sfeervol en origineel waar diverse stijlen (synthipop, latin, new wave) naadloos worden verwerkt.

Ik vind bij opvolger Joe Jackson - Body and Soul (1984) de diverse stijlen zelfs nog mooier in
elkaar over lopen.
Steppin' Out en Real Men zijn natuurlijk wel meesterlijke singles.

Body & Soul is meer stilistisch. Muzikaal geweldig. Maar ik mis het venijn wat Night And Day vooral op de Day plaatkant herbergt.
Jackson is nu eenmaal de man van de scherpe tong. En dat is wat minder op de Body & Soul.
Maar is ook een prima plaat. Zonder enige twijfel.

Deze ademt meer het dagleven uit van een metropool.
Gehaast en wat opgefokter.
Body & Soul is de rust in de avond en het begin van de nacht.
Na een lange dag werken ontspannen in een barretje.
Tenminste, zo komen de albums bij mij over.

Helemaal mee eens deric. Goed verwoord.

Mooi metaforen heren. Helemaal mee eens. Klasse album

Ik heb deze LP vorige week op "vriendelijke verzoek" van een vriend aangeschaft voor 50 luttele centen. Volgens hem moest ik dit eens luisteren.
En........................hij had gelijk. Nog nooit wat van Joe Jackson gedraaid of in huis gehad, maar wat een mooie plaat.
Beter laat dan nooit ontdekt. In de jaren 80 had ik overigens erg weinig met deze meneer??!!

Wij gingen in '83 op vakantie en lieten 2 leerlingen van mijn vrouw achter in ons huis om op de katten te passen. Toen we terug kwamen was de plaat helemaal aan gort gedraaid, kompleet met krassen en tikken. Ik heb ze dat exemplaar maar kado gedaan en heb zelf een nieuwe gekocht.

NAD is nooit echt een Joe Jackson fave geworden omdat ik 'm wat te kaal vind. Bij A Slow Song ga ik me zelfs ergeren aan zijn zang omdat die te weinig tegendruk krijgt van de begeleiding en het nummer me zo-wie-zo te lang duurt in deze vorm.

Slow song is toch prachtig gedaan, Joe duwt gewoon tegen de muziek aan.
Beste nummer hier, vind ik.

Wb Slow Slong ga ik met Martin mee. Sowieso treffend beschreven, naar mijn smaak.

Ik heet geen martin hoor, gewoon echt Rudi, voor de rest bedankt
En voor wat betreft The Roots, ga ik volgende week met zaaf mee.

Maar ik wel ...........

En ik ook...... Maar dat terzijde. Joe Jackson heeft met Night & Day een album gemaakt wat in de loop der jaren een flinke groei bij mij heeft gemaakt.Ik draai de plaat dan ook meestal als ik alleen thuis ben.Mijn wederhelft trekt Joe's vocalen maar matig.Nu komt dat niet heel vaak voor,maar als ik dan eens de kans heb,dan geniet ik er vol overgave van.Zoals gisterenavond weer dus.

Op de bank geïnstalleerd,met het pak peuken en een Southern Comfort within reach.
Vanaf die heerlijke drums in Another World tot A Slow Song klopt alles aan deze plaat.
De Zuid-Amerikaanse ritmes worden heerlijk verweven met het stadse dat deze plaat uitstraalt.

De plaat heeft een cinematografisch karakter en vertelt echt een verhaal,wl zal een ieder dat anders interpreteren.

Voor mij in ieder geval een 5 sterren product en toch wel een plaat die er al jaren voor mij is,maar die ik om wat voor reden dan ook nooit eerder onder de loep heb genomen hier op MuMe.