Camel - Breathless (1978)

Ik dus ook. Schitterend gezongen door Sinclair, en dat saxofoontje van Collins is gewoon wonderschoon.

Het lijkt een ode aan de natuur. En het is ook mooi om te luisteren tijdens een boswandeling.

En daarna brandt het los met ECHOES...met een heerlijke keyboardsolo op z'n Camel's ( Peter Bardens)

Dat ik uiteindelijk in de het kamp der aanhangers van dit album zou belanden zou mij in het begin ook wel hebben verrast, want toen ik deze plaat voor het eerst draaide, hoorde ik enigszins belegen poppy liedjes met een incidenteel spetterend instrumentaal sausje maar vooral een voor mij veel te grote versimpeling van de composities. Na een aantal (en niet eens zo héél veel) malen draaien begon deze plaat toch te groeien; wanneer ik wil kijken wat mijn als favoriet aan te vinken tracks zijn geef ik nummers altijd een symbolische waardering (+++ = geweldig, ++ = goed, + = aardig, o = kwalitatief neutraal en – = belazerd), en bij Breathless kwam ik op het einde uit op vier maal ++ en vijf maal +, oftewel geen absolute hoogvliegers maar zeker ook geen slechte of zelfs maar onbenullige nummers. Over het algemeen zijn de songs wat minder bespiegelend en wat lichter qua toon dan eerder werk, maar dankzij de prachtige gitaar- en vooral blazerspartijen en de ruimschoots aanwezige jazzy en prog-elementen houden ze overal hun gloed en worden ze zelden oppervlakkig. Zelfs Down on the farm kan ik wel waarderen, ietwat melig maar zeer good-natured and catchy (en met een grappig op één akkoord doorzeurend gitaartje dat me steeds aan Getting better van Sgt Pepper doet denken). Een vriendelijk en aangenaam album vol warne popmuziek, met als enige dissonant die hoes met dat rare wiskunde-examen-papier, die lelijke geel-bruine kleurstelling en die daar nóg lelijker mee contrasterende vijf kleuren van de bandnaam erboven (een – als niet meetellende waardering).

Ik vind dit helemaal niet zo slecht. De poppyness is ook wel verfrissend. Bij Down on the farm krijg ik onmiddellijk een Caravangevoel. De discotrekjes in Echoes en Summer Lightning vond ik vroeger tenenkrommend goedkoop maar nu leuke stijlfiguurtjes. Wat beide nummers ver boven de middelmatig uit tilt zijn de mooie en melancholieke zangmelodieën. En de gitaarsolo's natuurlijk. Heerlijk album.

Dit is typisch een plaat om aan te sluiten bij de orde van de dag.
Camel is daar gewoon niet zo goed in.
De zang is vlak en te gewoontjes en het is wat plichtmatig en enigzins duf gebracht.
Ingeruild bij mijn platenboer.
Echoes is mooi, maar die heb ik een liveversie, en nog mooier.

Breathless is een prachtig nummer.Over het geheel is het album niet slecht, het enige echt tenenkrommende nummer is "Down on the Farm" . Ze hebben beter gedaan, zeker weten...

Er zijn van die albums waarbij je moet slikken, de bandnaam beter kunt negeren om onbevangen te beluisteren om daarna te merken dat het eigenlijk best meevalt.

Een van mijn lievelingsplaten, waarbij ik eigenlijk alleen Starlight's Ride en Rainbow's End wat minder vind. Het titelnummer is van ongekende pracht.

Ik denk dat ik één van die luisteraars ben die pop en disco prima kan hebben, naast prog en fusion. Op één of andere manier vind ik de pop-georiënteerde platen van progrockbands vaak nog best we leuk.

Vaak is het de zang die het aflegt tegen echte popbands, die vaak betere zangers heeft, maar dat gaat niet altijd op want Gentle Giant, Renaissance, Genesis en Yes hadden erg goede zangers. In sommige gevallen (Yes, Genesis, Barclay James Harvest) was er veel succes.

Camel kreeg er geen succes mee. Gek dat alleen het titelnummer op single is verschenen, en dan ook enkel in Japan en Spanje. Dan schrijf je een paar popsongs, doet het label er niets mee. Er zullen nog wat Camel popplaten met popsingles verschijnen, maar hitsucces blijft uit.

Terug naar deze plaat, ook al is de zang matig en vlak, ik kan me prima vermaken en vind het ook wel vrolijke songs. Lekker meezingen met Camel.

Ik heb dat ook, en beeld me ook altijd in dat ik een van de weinigen ben. Maar als ik sommige berichten hieronder (of hierboven, net hoe je instellingen zijn) lees, zijn er wel meer mensen die dit album juist vanwege de relatieve versimpeling van Camel's symfo-aanpak kunnen waarderen.

Ik voel ook een beetje mee met John Self, die de disco-teneur in Summer lightning en Echoes vrioeger beschouwde als het goedkoop meeliften op een trend (in het discojaar-bij-uitstek 1978), maar die daar met het verstrijken der jaren anders en vooral milder tegenaan is gaan kijken. Wel heb ik nog steeds wat moeite met Down on the farm. Engelse humor ongetwijfeld, maar ik vind het toch een beetje een dissonant temidden van de overige songs die juist door de trendy aanpak als een eenheid aanvoelen.

Zeker niet Camels beste, maar helemaal niet zo'n gekke plaat. Alleen die hoes, had die niet wat mooier gekund? Maar misschien passen die kleurstellingen juist wel bij wat toen de disco-mode was...

De hoes en binnenhoes vind ik niet mooi. De credits zijn ook voor het eerst niet goed verdeeld. Op Rain Dances en I Can See Your House is dat wel zo het geval. Zo hebben nerds het graag.

Het hoesontwerp is knullig en zelfs lelijk, maar dat is Single Factor en I Can See Your House ook wel. Nude is geinig modern en Stationairy Traveller erg treffend.

Ik snap de hoes van Breathless totaal niet. Wat heeft het net de muziek of de titel te maken?

Down on the Farm is van Sinclair en was misschien meer iets voor Hatfield of Caravan geweest,maar misschien ook weer niet. Mij stoort het niet. Het fluitspel van Mel Collins vind ik erg gaaf hier.

Dit was lp nummer 81 in mijn collectie en volgens mij mijn eerste kennismaking met Camel. En ik heb het nooit een vervelende plaat gevonden. Ook best veel gedraaid omdat ik toen nog niet zo heel veel platen had. Hun debuut lp was nummer 95. En toen leerde ik de Camel kennen zoals ze eigenlijk meer zijn. Dat is ook wel een stuk betere plaat dan deze. Maar ik heb dus toch wel goede herinneringen aan deze plaat. En down on the farm vond ik een van de leukste nummers van de plaat. En dat is nog steeds zo.

Ik had Breathless nooit zo duidelijk op mijn radar (behalve als zovelen Echoes).
Maar wat is Summer Lightning een ongelofelijk gaaf nummer.
Damn die gitaarsolo aan het einde (en dat basloopje van Sinclair).

Ben de afgelopen week even door de hele Air Born Box gegaan. Chronologisch ook.
Na Steve Hackett is Latimer nu echt definitief mijn favoriete gitarist.

Kan die gast spelen of wat.
Allemachtig.

Camel moest ook 'met de tijd' mee. Dat begon op Raindances en zette zich voort op Breathless. Enkele accentverschuivingen ten opzichte van de voorganger, zoals te horen in het wat quirky Down on the Farm. En omdat in 1978 ook de disco oprukte kwamen vreemd genoeg op enkele songs zelfs wat disco-elementen voor.

Vreemd genoeg hinderde mij dat destijds niet, en ervaar ik nu ook nog steeds geen tegenzin. Sterker: ik grijp regelmatig met graagte terug op dit album. En dat ik hierin niet de enige ben valt te leven in enkele van de posts hierboven. Maar dat maakt het des te vreemder dat dit album zo'n laag gemiddelde heeft.

Hierboven schreef ik iets over de enkele disco-invloeden op dit album. Dat gebeurde in de late jaren zeventig en de vroege jaren tachtig veel vaker. Denk bijvoorbeeld aan Bowie en Rolling Stones. Dat duurde bij hen wat jaren later, puur omdat zij door hun faam minder 'moesten'.

Dat lag anders bij de gehele stroming van de symfonische rock, zoals dat destijds heette. Die hadden het het meest te verduren onder de opkomst van disco, punk en new wave. En moesten dus snel wat anders verzinnen. Sommigen lukten dat heel goed, zoals bijvoorbeeld Genesis. Anderen tijdelijk, zoals dus Camel en Caravan. Die hadden zo'n mindere, wat zoekende periode, maar keerden later in hun carrier ween zo'n beetje op het oude pad terug. Anderen, zoals Renaissance, hadden het moeilijk, en sommige verdwenen voorgoed.

De hoes niet mooi ???? Pfffff. Het gaatje in de LP ook niet helemaar rond ?!?!