Camel - Breathless (1978)

Wat ik van de hoes moet vinden is nu een lastige kwestie. Dat hier papier is gebruikt wat me aan wiskunde doet denken doet wat afbreuk aan wat anders een mooie vormgeving zou zijn geweest. Een kameel op een hoes van Camel is wel toepasselijk te noemen.

De muziek op dit album is wel de hele softe c.q. brave kant van de symphonische rock te noemen. Uit een track als Breathles spreekt wel wat hoop, maar wel te braaf. Het bijna instrumentale Echoes is wel erg lekker te noemen. Goede muziek om snel en prettig in de stemming te komen om heel veel te gaan regelen. Wing and a Prayer heeft het geluk van leuke klanken van toetsinstrumenten, maar het overige doet mij niet zo veel. Down on the Farm begint krachtig met stevig gitaarwek, maar zakt veel te snel in en wordt daardoor een gewoon popliedje. Tussendoor komt die stevige gitaar wel even terug, maar het blijft een popliedje. Starlight Ride is een mooi klassiek aandoend stukje muziek. Het is alleen jammer dat er zang op te horen is.

Summer Lightning doet mij wat denken aan Alan Parsons, maar dan in disco-uitvoering en voorzien van gitaar. Een vreemde combinatie, wat wel swingend te noemen is. Het vreemde feit binnen de popmuziek blijft als er over lachen wordt gezongen dit eigenlijk niet opgaat. Zo ook hier met You Make Me Smile. Ondanks het up-tempo doet het mij niet aan lachen denken. The Sleeper doet mij denken aan in een wieg liggen in eerste instantie terwijl iemand aan het bellen blazen is. Helaas is dit beeld van korte duur, want al snel is er jazz-rock te horen, wat het eerste beeld wat ik had niet ten goede komt. Opzich technisch in orde, doch niet bij een titel als The Sleeper. Dit album zonder enige structuur sluit wel stemmig af met het schitterende en dromerige Rainbow's End. Hier is het wel zonde dat hiervoor Jon Anderson niet van de partij is, want zijn stem had deze track een meerwaarde hebben kunnen geven in plaats van de stem van Andy Latimer

Dat ik uiteindelijk in de het kamp der aanhangers van dit album zou belanden zou mij in het begin ook wel hebben verrast, want toen ik deze plaat voor het eerst draaide, hoorde ik enigszins belegen poppy liedjes met een incidenteel spetterend instrumentaal sausje maar vooral een voor mij veel te grote versimpeling van de composities. Na een aantal (en niet eens zo héél veel) malen draaien begon deze plaat toch te groeien; wanneer ik wil kijken wat mijn als favoriet aan te vinken tracks zijn geef ik nummers altijd een symbolische waardering (+++ = geweldig, ++ = goed, + = aardig, o = kwalitatief neutraal en – = belazerd), en bij Breathless kwam ik op het einde uit op vier maal ++ en vijf maal +, oftewel geen absolute hoogvliegers maar zeker ook geen slechte of zelfs maar onbenullige nummers. Over het algemeen zijn de songs wat minder bespiegelend en wat lichter qua toon dan eerder werk, maar dankzij de prachtige gitaar- en vooral blazerspartijen en de ruimschoots aanwezige jazzy en prog-elementen houden ze overal hun gloed en worden ze zelden oppervlakkig. Zelfs Down on the farm kan ik wel waarderen, ietwat melig maar zeer good-natured and catchy (en met een grappig op één akkoord doorzeurend gitaartje dat me steeds aan Getting better van Sgt Pepper doet denken). Een vriendelijk en aangenaam album vol warne popmuziek, met als enige dissonant die hoes met dat rare wiskunde-examen-papier, die lelijke geel-bruine kleurstelling en die daar nóg lelijker mee contrasterende vijf kleuren van de bandnaam erboven (een – als niet meetellende waardering).

Hierboven schreef ik iets over de enkele disco-invloeden op dit album. Dat gebeurde in de late jaren zeventig en de vroege jaren tachtig veel vaker. Denk bijvoorbeeld aan Bowie en Rolling Stones. Dat duurde bij hen wat jaren later, puur omdat zij door hun faam minder 'moesten'.

Dat lag anders bij de gehele stroming van de symfonische rock, zoals dat destijds heette. Die hadden het het meest te verduren onder de opkomst van disco, punk en new wave. En moesten dus snel wat anders verzinnen. Sommigen lukten dat heel goed, zoals bijvoorbeeld Genesis. Anderen tijdelijk, zoals dus Camel en Caravan. Die hadden zo'n mindere, wat zoekende periode, maar keerden later in hun carrier ween zo'n beetje op het oude pad terug. Anderen, zoals Renaissance, hadden het moeilijk, en sommige verdwenen voorgoed.