UFO - Mechanix (1982)

Ik snap de vrij lage score van dit album niet, want dit is toch echt wel een van de betere (en meer heavy) albums van UFO. The writer, We belong to the night en Dreaming zijn lekkere rockers.

Inderdaad prima UFO album, alleen Somethin' Else vindt ik niet zo mooi.

Meer dan twintig jaar geleden heb ik dit elfde album van U.F.O. (op vinyl) gekocht en tot mijn verrassing moet ik toegeven dat ik dit maar heel weinig heb afgespeeld, dus vandaag op de draaitafel. Voor de liefhebbers geef ik nog de line-up mee: Phill Mogg (zang), Pete Way (bass), Andy Parker (drums), Paul Chapman (gitaar) en Neil Carter (keyboards en gitaar). The Mechanix is tevens het derde studio-album na het vertrek van stergitarist Michael Schenker, die er de brui aan gaf na het live-album Strangers in the Night.
Mooie sfeervolle rocknummers maar in het openingsnummer The Writer kan ik die saxofoon maar matig waarderen. Nummer twee Somethin’ Else bevat ook weer zo’n saxofoon waar ik een gitaarsolo verwacht, vreemd, raar maar waar. Dat zal wel de invloed van multi-instrumentalist Neil Carter zijn. Nummer drie Back Into My Life bevat lekkere chorussen en zowaar enkele korte gitaarsolo’s, een eerste nummer om te onthouden op dit album. You’ll Get Love valt bij mij niet op: voorbij voor ik het besef. Nummer vijf Doing It All For Your vind ik een heel mooi nummer: een lekker up-tempo nummer met lekkere gitaar en sfeervolle chorus, de gitarist mag zowaar eens lekker tekeergaan en ik hoor een prima “Michael Schenker” solo, de meester waardig. Beste songs op kant A: Back Into My Life en vooral Doing It All For You. Over naar kant B, waar nog vijf nummers opstaan.
Kort en bondig: het zijn allemaal melodieuze rockers behalve de ballad Let It Rain. Terri en afsluiter Dreaming bevallen mij ook, dankzij het aanwezige gitaarwerk.
Voor mij een album met twee gezichten: kant A is lauw tot koud en kant B lekker warm omdat er meer gitaar opstaat.
Nog een vraag: bij het tweede nummer Something Else staan als componisten vermeld: B. Cochran en S. Sheely? Werd dit nummer dus in opdracht geschreven of is dit een cover?

De moeite waard door The Writer & Dreaming de rest is middelmatig.
2,5

Ik vind dit ook een prima album.
De slechte albums komen hierna.

Making Contact 1983 en het slechtste album van UFO
Midemeaner 1985.

Beetje twijfelgeval dit album van UFO

Bij de eerste twee nummers krijg ik al de kriegels van de blazers. Hoewel the writer wel een goed nummer is en Something else eigenlijk niet maar beter te pruimen zou zijn zonder die blazers.
Na de ballad Back into my life blijven die blazers weg en zijn de nummers veel beter aan te horen.

Ik heb geen hekel aan blazers maar ze passen gewoon niet op hardrocknummers.

Ben mijn ufo cd's de laatste dagen eens uit de kast aan het trekken. Maar eigenlijk valt dat best wel tegen tot nu toe teminste. Heb vorige week die 2 vreselijke gedrochten proberen te draaien met die guitarist atomic tommy m. Alleen die naam al dit verzin je toch niet. Ben vervolgens willekeurig ufo gaan draaien. Die 2 platen met atomic heb ik bewust als eerste gaan draaien. En neem van mij aan dat is jezelf pijnigen wat een onzin. En daar zit ook nog eens een gedachte achter ha.Soms lijkt mijn leven zich geordend. Want alles gaat mee vallen na die atomic

Dit was indertijd de 2e LP die ik kocht van UFO. Aangezien Strangers in the Night de eerste was, kan je je dus inbeelden dat deze een beetje een teleurstelling was. Heeft jaren ongedraaid in de kast gelegen. Ik heb deze plaat terug ontdekt toen ik enkele jaren geleden al mijn LPs begon te digitaliseren. Sindsdien draai ik ze regelmatig.
Schitterende songs met een geweldige ritmesektie Pete Way, Andy Parker en Paul Chapman die voor een hele strakke sound zorgen.
We Belong to the Night, Dreaming, The Writer en Doing It All For You zijn stuk voor stuk schitterende songs, zonder de prachtige ballad Terri te vergeten natuurlijk

Sorry maar UFO werd, na het vertrek van Michael Schenker, pas weer wat met die Japanse gitarist

Zeker Neal, die Chapman was maar niks.

Paul Chapman was een prima gitarist. Ik heb geen moeite met zijn spel.

[quote]Sorry maar UFO werd, na het vertrek van Michael Schenker, pas weer wat met die Japanse on
Op zich kan ik me hier wel in vinden, alleen was het geen Japanse gitarist maar "gewoon" een Amerikaan. Atomic Tommy M heet Tommy McClendon. Zie hier YouTube - Tommy of UFO

thanks! jailhouserocker 1. Die gitarist bedoel ik!!

Nog eens de ganse UFO collectie erdoor gejaagd en dit blijft voor mij het beste studio-album van UFO. Ondanks de irritante orgeltjes en blazers, rockt dit album zo strak als een spannende onderbroek.

Dit album weet ik ergens te staan en het kijkt me steeds aan.
De hoes (ontwerp) is nou niet echt aantrekkelijk en ken het album helemaal niet.
7,- vraagt ie ervoor. Eerste persing, goede staat maar door de sowieso al stomme kleur van de hoes doet het wat licht 'vergeeld' aan.
En hierboven nogal wisselende meningen over het album.
Er zit niets anders op: eerst via YT of Spotify luisteren. Maar wil eigenlijk wel elk UFO-album hebben.
UFO met Schenker is da bomb maar de band heeft met andere gitaristen ook behoorlijk gerockt.
Lastig soms, fan zijn. Dan neem je ook de mindere perioden er bij.

Vrij geweldige elpee wederom, de hoes was ook de reden dat ik 'm wel had gekocht... maar nooit had beluisterd . Dombo. Maar gelukkig veel luisterbeurten later, heb ik die schande en stupiditeit ingehaald.
Heerlijke plaat, ja de jaren 80 laat ook zijn sporen na bij UFO, maar als het met een klasse gebeurt als hier, heb ik daar totaal geen moeite mee. Bijna elk nummer is wel raak. "Back Into My Life" is zwaar favoriet, "Doing It All For You" is zalig "We Belong To The Night" is een fantastische beuker.
Kijk niet naar de namen, of het jaar, maar zet 'm aan en geniet!

Waarom is UFO qua succes nooit een hele grote band geworden? Wat dat betreft is de periode 1981-1982 exemplarisch. De band tourde succesvol als voorprogramma van Ozzy Osbourne door de Verenigde Staten, al kwam helaas ongeplande publiciteit toen de laatste meemaakte dat zijn gitarist Randy Rhoads om het leven kwam; deze werd vervangen door ex-Gillangitarist Bernie Tormé. UFO maakte indruk op de podia, maar ontbeerde zowel een goede platenmaatschappij (Chrysalis had daar geen goede distributie) als een effectieve manager en op de volgende elpee werden keuzes gemaakt die niet bij de doelgroep aansloten.

Had ik Mechanix bij verschijnen in februari 1982 gehoord, dan was ik teleurgesteld geweest. De hoescover sowieso, brrr… Op de A-kant komt UFO uiterst langzaam op stoom: saxofoon in de eerste twee nummers, waarbij een onnodige jaren ’50-cover van Eddie Cochran?
Dan stijgt het niveau via Back into my Life, al is het voor een ballade-met-dameskoortje nog wat vroeg. De zompige bluesrock van You’ll Get Love is aardig, als een afgedankt liedje van het Whitesnake van die dagen; wél een sterke gitaarsolo. Doing it All for You begint met een saai drumpatroon, maar versnelt na een couplet; er volgt een verrassend sterk refrein en dito gitaarsolo’s van Paul Chapman. Hè hè, ze kunnen het nog!
Het is alsof een coach de band tijdens de rust streng heeft toegesproken, want op de B-zijde komt de band veel beter uit de startblokken. Het uptempo We Belong to the Night met zijn knallende gitaarwerk, het popachtige Let it Rain met lekkere keyboards en de sterke ballade Terri met strijkers, ontspannen rock in de stijl van Bob Seger. Feel It is wel erg vierkant, maar afsluiter Dreaming knalt gelukkig als een malle, mede omdat de stem van Phil Mogg hier zo goed bij past.

Afgelopen week verbaasde ik me erover dat de sterke songs vooral op de B-zijde staan: meestal is dat omgekeerd. Begin je echter met die tweede helft, dan werkt de plaat prima. Vermeldenswaardig is The Writer met een scherpe tekst over tabloidjournalisten. Bovendien staan op streaming vier aangename bonussen.

Qua inkomsten liep het dus minder en zo kwam er zand in de motor. In de bio The Story of UFO vertelt auteur Neil Daniels over twee oudgedienden. Bassist Pete Way kwam na de tournee niet opdagen bij de repetities en vertrok zo met stille trom. Hij vond de muziek te melodieus geworden, “rolstoelmuziek”. Na een korte periode bij de groep Fastway werd hij tourbassist bij Ozzy Osbourne tijdens diens tournee voor Bark at the Moon. Drummer Andy Parker verhuisde naar Californië, maar zou nog één jaar en één plaat bij de groep blijven.
Waar namen als Osbourne, Foreigner en mede-blueshardrockers Whitesnake zich vernieuwden en geleidelijk een groot publiek bereikten, bleef UFO achter. Ze hadden veel meer verdiend, ook met dit enigzins wisselvallige Mechanix.

Wat een epistel RonaldjK. Volgens mij is het gewoon heel simpel, zonder Schenker is het eigenlijk een heel zwakke band die niet in staat is goede nummers te schrijven. Schenker en Mogg vochten elkaar de band uit, maar als je het hebt over componeren van goede nummers kunnen ze niet zonder elkaar. Ook was er "natuurlijk" de drugs die alles kapot maakte, zoals bij vele band. Schenker lukte het nog een enkele cd, maar daarna was het over het algemeen ook huilen met de pet op. Jammer, jammer, jammer, ze hadden samen nog zoveel moois kunnen maken.

Tja, ik vind juist dat ze zonder Schenker ook hele sterke nummers schreven, zoals hier vooral We Belong to the Night en Dreaming.
Sterker nog, zelfs de UFO-studioplaten met Schenker spetteren zelden zoals ze live deden. Wat dat betreft is UFO op het podium op z'n best, getuige Strangers in the Night, maar ook andere livealbums of de bonussen bij dit Mechanix. Daarbij vind ik het UFO met Vinnie Moore ook heerlijk.

Tot zover een mannetje met een mening

In 1982 berichtte Joepie over UFO en Mechanix. Leuk om terug te lezen, dit op gisterennogvandaag.com. Zie hier.

Hedenmiddag de LP gekocht. Wel eens eerder gespot in tweedehandsbakken maar tot dusver laten liggen. Heb het werk zonder Michael Schenker grotendeels wel eens gehoord en de eerste twee albums met Paul Chapman wel eens op CD gehad, maar ook weer weggedaan. Sowieso niet zo'n hoge draaimarge die UFO-albums bij mij. Altijd meer interesse in de oude MSG gehad en vroeger nooit veel verder gekomen dan 'Force It' eens beluisteren in de bibliotheek. In ieder geval heeft een post-Schenkerplaat meer aantrekkingskracht op LP dan CD voor mij, dus vooruit... 'Mechanix' mocht mee. Album opent wel lekker en klinkt zwaarder dan ik verwacht had. Wel opmerkelijk ja dat een synthesizer de solo inzet en gitaar en saxofoon elkaar vervolgens afwisselen. Meteen daarna die cover op zo'n prominente plaats doet het album echter geen goed. De derde song herstelt de luisterervaring wat en na een kantvullertje komt met 'Doing It All for You' een prima kantafsluiter. B-kant opent veelbelovend en het peil blijft hoog met 'Terri' als aangenaam rustpuntje. 'Feel It' stelt weinig voor en in de afsluiter trekt men nog eens fel van leer al geloof ik het onderhand ook wel als de fade-out inzet. Voldoende vermaakt.

Ik hoorde zojuist het nummer Let it rain en herkende uiteraard gelijk de stem van Mogg. Eens checken hoe dat zit. Ik zie als albumhoes die foeilelijke baco en denk; oh ja, dat album van UFO. Heb het album al vele malen voorbij zien komen in de bakken maar vond en vind het zo verschrikkelijk lelijk dat ik nooit de moeite heb genomen ernaar te luisteren. Ja, en daar gaan we dan weer; mega stom natuurlijk! Let it rain vind ik al fantastisch en ik zit nu het hele album te luisteren en ben met stomheid geslagen...The writer komt gelijk al heerlijk binnen. En moest ik vroeger niet zoveel van saxofoons in een hardrockband hebben; sinds een jaar of wat kan daar een stuk genuanceerder mee om gaan En zo kan het zomaar zijn dat ik The writer een geweldige opener vind. Somethin' else is daarna wel erg doordrenkt met blazers maar toch, die stem van Mogg en de manier hoe hij het brengt heeft zeker wel z'n charme. Back into my life is daarna gelukkig weer wat vertrouwder terrein. Een heel fraaie, laid back ballad waarop Mogg (ik val in herhaling) weer geweldig voor de dag komt. Ben benieuwd naar wat er nog komen gaat. Als ik RonaldjK mag geloven moet het mooiste nog komen!

Leuk hè, hoe je smaak met het ouder worden breder kan worden. Althans, dat overkomt ons, dit UFO is niet aan iedereen besteed.

Jazeker! De productie vind ik ook geweldig van dit album valt me nu op. Heerlijk zoals platen toen konden klinken. Gary Lyons zie ik staan als naam van de producer. Dat verklaard een hoop. De beste man kon er wel wat van. Doing it all for you inmiddels al wederom prima. Erg mooi met die versnelling erin en dan weer terug in tempo en Mogg die het refrein heerlijk melancholiek zingt. Kon zomaar eens het prijsnummer van het album blijken te zijn.

"Doing It All For You" is fantastisch!

Het hele album gisteren gehad en eigenlijk staat er maar 1 minder nummer op namelijk Somethin' else. De rest is goed tot prima wat mij betreft. Het klopt wel inderdaad wat RonaldjK zegt; het einde is erg sterk. Mooie eindsprint derhalve. Deze ga ik de komende tijd maar eens op lp proberen te scoren. Moet lukken want als ik het me goed herinner kom je 'm regelmatig tegen in mooie staat.

Mijn collectie van UFO bestaat inmiddels uit 14 lp's waaronder de 3 verzamelaars: UFO - Headstone (1983) - MusicMeter.nl, UFO - The Best Of (2019) - MusicMeter.nl en Anthology, die staat hier niet op de site. 1 van de beste live lp's UFO - Strangers in the Night (1979) - MusicMeter.nl natuurlijk ook!
Zoals RonalddjK een tijdje terug al zei,
Dat is zeker bij mij het geval, luister graag naar zo'n beetje alles wat deze geweldige band heeft uitgebracht. Jammer dat lang niet alles op vinyl te krijgen is, maar goed hun collectie is natuurlijk zeer uitgebreidt dus genoeg te beluisteren
Dit album gaat hier zeker vaker op de draaitafel, niet hun beste maar wordt er tegenwoordig nog zulke heerlijke rockmuziek gemaakt? Doing it all for you is mijn favo nr hier zeker.

Ik was afgelopen zaterdag in Wageningen bij het pasverhuisde WWRecords, aanrader, waar ik deze op vinyl uit de bak viste. Net als drie jaar geleden constateer ik - niet verrassend als je ziet wat anderen schreven - dat kant 2 de beste is, maar kant 1 is inmiddels beter dan ik als puber vond: de aversie tegen blazers is er namelijk niet meer. De gitaarsolo's in Doing It All for You komen voorbij terwijl ik dit typ: klasse, voor het hele album een halve ster erbij, oftewel een dikke 8!

Een dikke 8 is zéker op zijn plaats. Samen met The Wild The Willing And The Innocent behorend tot het betere plaatwerk van UFO!

Wow, jeugdsentiment zeg. Heb deze ooit op elpee gekocht in mijn jeugdjaren.
De eerste 2 nummers kan ik nu nog altijd " meezingen" , zovele jaren later.
Nu heb ik enkel Strangers in the night van deze heren, maar misschien word het eens tijd om wat studio materiaal aan te schaffen.