UFO - Misdemeanor (1985)

Deze plaat heeft echt die typische jaren 80 sound, maar stiekem vind ik het wel erg lekker klinken.

Het absolute dieptepunt uit het ufo ouvre. Totaal nietszeggende kauwgombal nummers. Wat een ramp ufo onwaardig. Een guitarist die alleen maar riedeltjes speelt slappe cliche nummers. Hoe haalde ufo het in hun hoofd om dit op cd te zetten brrrrr. 0.5 pingel eigelijk nog te veel.

Ik ben het helemaal met je eens Iggy.
Er staat maar een nummer op die ik de moeite waard vind.

Meanstreets.

Ik kan geen twee favoriete tracks selecteren

Binnenkort ga ik alles van ufo nog een keer beluisteren, ben benieuwd hoe deze er van afkomt na 2 jaar muziekervaring er bij

Wat een geklaag zeg. Dit album kan natuurlijk niet tippen aan de albums met Schenker maar beroerd is het ook niet. Ze gaan helemaal mee in de stijl die de jaren 80 zo kenmerkte en prachtig maakte. Het is even wennen dat geef ik toe. Je verwacht dit soort muziek niet van deze oerdegelijke engelse rockers maar zoals ik al zei; ze doen het best aardig. De songs zijn catchy as hell en de keyboards worden smaakvol ingekleurd. Nee, ik geloof dat dit een album is dat vaak totaal onterecht wordt afgekraakt.

Vandaag nog eens proberen te draaien. Dramatisch slecht deze cd gaat het koffer in waar zijn broertje al lag in de vorm van baggerbehaving. Baggermeanor ga ik in elk geval nooit meer draaien. Niet om aan te horen brrr. Het is gewoon een straf om naar deze zooi te luistern. Dat gaat dan ook nooit meer gebeuren.

Nu maar hopen dan richiedoom ook tot inkeer gekomen is ha.

De meeste mensen worden wijzer naarmate ze ouder worden. Nu jij nog Iggy

Het heeft even geduurd, maar ik heb het album nog een keer beluisterd! En echt waar, met alle wil van de wereld, ik kan dit geen dramatische plaat noemen. Het is natuurlijk pakken minder dan die pareltjes uit de jaren zeventig, voornamelijk lights out, maar kom op, ik hoor gewoon goede songs, met een weliswaar vreselijke 80's productie, maar dat terzijde. Het gitaarspel is ook erg goed op dit album.

Het is gewoon een totaal andere sound waar deze band mee aankomt dan je van ze gewend bent. Nu heb ik UFO nooit bewust meegemaakt, dus randzaken spelen niet mee bij mij, maar wat ik hoor is een lekker 80's plaatje. 3,5 * was wel ietsje te veel, ik verlaag daarom naar 3 *

Kijk, iemand die het album een eerlijke kans geeft
Belangrijk is inderdaad wel dat je niet de tijd van de pareltjes in de jaren 70 bewust hebt meegemaakt denk ik. Maar dat is met zoveel bands het geval. Ik merk dat je dan toch automatisch alles met de top albums gaat vergelijken. En in de meeste gevallen is dat niet terecht naar mijn bescheiden mening.

Wie niet van melodieuze hardrock houd met smaakvolle toetseninbreng en prima composities moet vooral deze plaat links laten liggen.

Nog even en dit vreselijk gedrocht gaat ook nog drie pingels opleveren.

@ Iggy: Als jij en Brutus jullie score weg zouden halen (vooral niet doen hoor, als je het niks vindt, vind je het niks) zou het een vette drie pingels opleveren. Dus blijkbaar zijn er nogal wat mensen die dit wel een oke album vinden ipv een gedrocht. Ik kan met je meegaan in het feit dat het niks meer te maken heeft met de glorietijd maar als je je daar los van kunt maken, objectief kunt luisteren en in de tijdgeest kunt plaatsen is het echt niet zo slecht. De naam van de gitarist is idd belachelijk en de toetsen zijn erg aanwezig, maar Mogg zingt prima, Tommy speelt prima en de meeste nummers zitten prima in elkaar. Dit alles staat los van het feit dat wanneer ik UFO wil horen, ik over het algemeen ook één van de bekende albums op zet, want die zijn allen veel beter dan deze.

Ik vind dit echt een vreselijke plaat. En ben nu eenmaal totaal niet onder de indruk van Atomic. En dan heb ik het niet eens over zijn naam. Want daar word nu wel erg veel gewicht aan gehangen. Dit is gewoon niks voor mij. In elk opzicht.

Dat is wel duidelijk

Er werd op Mechanix en Making Contact al een beetje geexperimenteerd met synths op Misdemeanor (zit de M soms in de maand?) werden alle batterijen opgeladen en mocht een heel arsenaal aan toetsen het geluid van UFO vullen. Ik kan begrijpen dat de oudere fans en echt stevige rockers die konden waarderen. Ik kan het wel goed hebben maar ik ben wel toetsgeweld gewend .

Het geluid is wat schel en dat is jammer want verder zit het wel prima in elkaar.

Op de keeper beschouwd is dit album nog geen eens zo slecht. Het heeft alleen een hele amerikaanse jaren 80 sound (waarschijnlijk om die markt te plezieren), net zoals vele andere bands dat deden. En met veel synths erin. Dus duidelijk een kind van zijn tijd. Luister je daar doorheen, dan blijft er een aardig album over. Geen hoogvlieger maar ook weer geen absoluut dieptepunt.

Dit UFO-album uit nieuwsgierigheid ook beluisterd en wat een gedrocht is mij dat! Dit album bevat alle lelijke ingrediënten van de jaren '80: dichtsmerende gladde synths, lelijke syndrums, obligate gitaarsolo's, weinig afwisselende songs met goedkope meebrulrefreinen. Net als zoveel andere Britse bands heeft UFO toegegeven aan de Amerikaanse AOR. Maar ja, commerce voor alles ...

En als je dit album ook als zodanig benaderd (dus niet naast hun jaren 70 output leggen) dan kun je toch niet anders concluderen dan dat deze stijl/benadering ze niet eens zo slecht afgaat. De stem van Mogg kan ook dit genre moeiteloos aan.

Oh goeie god, hier is moeilijk doorheen te komen. Ooit geprobeerd eind jaren 80, lukte me niet. Nu denk ik voor het eerst sinds +20 jaar zet ik hem weer eens aan... lukte me beter met Saxon en hun "foute jaren". Dit heeft niets, geen body, nauwelijks echt goede nummers. Enkel de zang van Mogg heeft nog wat aangenaams, maar ook hij lijkt het vaak niet te weten.
Vind het niet eens echt héél slecht, omdat qua opbouw van de nummers de basis gewoon okay is (het slot van de draak "Only Ones")... maar dit is echt wat je noemt de uitverkoop van een band. Favorieten kiezen kan ik dan ook echt niet. Favoriete moment is denk ik de solo van "Name Of Love", heeft iets Schenkeresque. Een cijfer geven is al moeilijk, kom denk ik uit tussen een 2 en 2.5 ster. Dan maar 2.5 omdat de basis van meeste nummers wel okay is, maar het lijkt af en toe de soundtrack van een foute Japanse tekenfilm. Een horror.

Misschien "Heaven's Gate" (lijkt alsof "Burnin' Fire" later daar een beetje op voortgeborduurd heeft), maar het solowerk brengt het nummer om zeep.

Net als Making Contact kan ik dit album prima waarderen. Typisch jaren '80 geluid, ja, so what! Als UFO in 1985 nog steeds een jaren '70 geluid had gehad, was de band al een aantal jaren afgeserveerd als zijnde niet-meer-relevant, achterhaald, ouderwets geluid en in herhaling vallend. Er staan voldoende pakkende nummers op dit album...en de stem van Phil Mogg blijft gewoon heerlijk om naar te luisteren.

Making Contact is gewoon een heel oké album, inderdaad de typisch jaren 80 feel/sound is daar ook zeker aanwezig, maar als geheel is het een compact product en heeft het gewoon kwaliteit. Maar bij deze mis ik dat echt, de kwaliteit. En ook bij Ain't Misbehavin' valt het product een beetje plat, ik mis de echte klasse en magie. Andere bands brachten ook de jaren 80 sound mee in hun nieuwere platen maar deden dat een klasse beter, werd beter geïntegreerd in het componeren van nummers. Maar bij een elk heeft het uiteraard een andere uitwerking.

Phil Mogg die in een rockballade zingt “Oh my America, and to be where my footsteps lead me over, to be born again tonight”. Je vindt het op comebackplaat Misdemeanor. Net als Whitesnake in die tijd deed (Slide It In uit 1984), maakte UFO een doorstart met een album dat zowel een Europese als een Amerikaanse mix kreeg.

UFO was ten grave gedragen door een combinatie van fysieke en financiële uitputting, beide mede veroorzaakt door een wat al te uitgebreid feestleven inclusief enkele stimulerende middelen, zo vertelt bandbiografie 'High Stakes & Dangerous Men: the UFO Story' (2013) van Neil Daniels.
Voorganger Making Contact was geflopt, de tour werd in Griekenland tot een fiasco, leden verlieten de groep en verzamelaar Headstone uit hetzelfde jaar benadrukte het einde. Oerlid Phil Mogg deed de stekker eruit en klopte aan bij de Sociale Dienst.

Begin 1984 bevindt de frontman zich echter in Los Angeles, op zoek naar een gitarist voor een doorstart van UFO, zo vertelt Daniels. Mogg wil verder en in Engeland zit niet het talent dat hij zoekt, dát weet hij zeker, al is hij daarbij wél kritisch: "In America they all go to guitar school, but they do tend to come out playing scales". Daarbij heeft hij zich voorgenomen om professioneler te werken: niet meer drinken op het podium, waardoor het in Athene helemaal misging.
De Brit ontmoet Yngwie Malmsteen, die de band Steeler gaat verlaten. Even lijkt de Zweed de gedroomde kandidaat maar als deze voor Alcatrazz kiest, wordt verder gezocht. Hierna ontmoet hij ene Steve Vai die kort kandidaat is maar opnieuw zet dit niet door, waarna via Mike Varney van Guitar Player Magazine en Shrapnel Records de onbekende Amerikaan Tommy McClendon wordt opgeduikeld.

Toetsenist wordt Barbara Schenker, bekend van de groep Viva én als zus van Rudolf (Scorpions) en ex-UFO-legende Michael. Drummer is Miles Baggs en bassist Paul Gray keert terug. Zowel Schenker als Baggs verdwijnen al na enkele repetities, vervangers zijn drummer Robbie France (ex-Diamond Head) en de eveneens terugkerende toetsenist/gitarist Paul Raymond.
Een bijna geheel ander UFO en dus wil Mogg de groep niet meer zo noemen. The Great Outdoors lijkt hem beter als naam. Als UFO doet men echter een dertiendelige tour door Engeland met de groep Tobruk en tekent in april ‘84 opnieuw bij Chrysalis dat gewoon UFO wil. Kort voor de opnamen van Misdemeanor vertrekt France en zo wordt Jim Simpson, ex-Magnum, de derde drummer van het comeback-UFO, nog vóór men de studio induikt.

De Amerikaanse aor-producer Kevin Elson moet helpen UFO klaar te maken voor de Amerikaanse markt, maar als hij drie dagen bezig is om het drumgeluid te bepalen, wordt deze door een ongeduldige Mogg ontslagen: studiotijd in de fameuze Manor is duur en de bandleider heeft geen zin om opnieuw schulden te make. Chrysalis slaagt erin om Nick Tauber op te duikelen, vooral bekend van zijn werk met Thin Lizzy in de jaren ’72 – ’74 en Toyah, The Boys en Marillion in de jaren ‘80. De groep verkast naar het Hilversumse Wisseloord.
Het resultaat is een album waarop toetsen hoog in de mix staan en hier en daar koortjes klinken. Dit is hoe Mogg het nieuwe UFO wil, al blijft het een gitaargroep, zo meldt hij in interviews.

In februari verscheen het album in Europa, in maart in de VS waar het een iets andere mix kreeg: een klein beetje meer gitaar en iets zwaardere drums, waardoor een compacter geluid klinkt. In beide mixen klinkt de gitaar zachter dan voorheen bij UFO, waarmee de muziek een combinatie van hard- en adult oriented rock is. Neemt niet weg dat McClendon onder de naam Atomik Tommy M een enorme snarenracer blijkt, al is hij wel het type “scales” waar Mogg het eerder over had. In Blue zit een vreemde modulatie in zijn solo, die erg lekker is.
Alle nummers zijn uptempo, op The Only Ones en Dream the Dream na. In die laatste de tekst uit de inleiding. In 2009 verscheen een cd-versie met bovendien de Amerikaanse mix op zes bonusnummers.

Nergens is het spectaculair goed, evenmin zakt UFO door een ondergrens. Het is degelijk en gelijkmatig in die typische jaren ’80-stijl, toen het radiovriendelijker moest worden. Ik kom op een dikke 7.
Er wordt meer getourd, want slechte verkopen zullen leiden tot ontbinding van het contract, had Chrysalis laten vastleggen. Het nieuwe UFO beklimt de podia in opnieuw het Verenigd Koninkrijk, gevolgd door Europa (met Accept) en de VS, waar echter kleinere zalen dan voorheen worden aangedaan.

Vervolgens eiste Chrysalis nieuw materiaal, wat belandde op EP/mini-album Ain't Misbehavin'.

Met dank aan het Utrechtse Variaworld draait nu ook deze UFO zijn rondjes op vinyl. Het betreft een Duitse persing en dus met verhoudingsgewijs meer toetsen dan de Amerikaanse. Met de groepsfoto achterop valt te zien dat het touperen van haren in die tijd bepaald geen taboe was, zelfs niet bij UFO.

Hoe moet dit zijn geweest voor Paul Raymond, al in de jaren '70 degene die de leadgitarist (toen Michael Schenker) ondersteunde op gitaar en toetsen? Het geluid is immers nadrukkelijk jaren '80 geworden, inclusief knallende synthesizers van zijn hand. Daarbij klinkt ballade Dream the Dream alsof het uit de soundtrack van Top Gun van het jaar erna komt.
Ik zou het hem willen vragen, maar hij overleed in 2019 en ik heb geen interview met de man kunnen vinden waarin hij daarover vertelt. Helaas, want dit vaak verguisde album blijkt er eentje dat mettertijd beter wordt in mijn oren.

Wat ik wél tegenkwam is dat afgelopen augustus de cd/dvd The Misdemeanour Tour Live: Live at the Oxford Apollo 1985 verscheen bij Cherry Red. Hm, kan interessant zijn, mede door het gitaarspel van Tommy McClendon. Ondertussen verhoog ik mijn score voor Misdemeanor naar de volle vier sterren.