UFO - Ain't Misbehavin' (1988)

EP van UFO opgenomen in 1986 na een Amerikaanse toer maar pas uitgebracht in 1988 met volgende line-up: Phill Mogg (zang), Tommy McClendon (gitaar), Paul Gray (bass) en Jim Simpson (drums). Het eerste nummer is tevens het beste nummer met knap vuurwerk van de gitarist (hij heeft de artiestennaam Atomik Tommy M), ik dacht warempel aanvankelijk dat het Michael Schenker was, op de hielen gezeten door Hunger in the Night. De rest van deze EP bevalt me minder. Verdomd goeie gitarist, die Tommy.

Het eerste deel van deze ramp bezetting. Slappe poep van de eerste orde. Gelukkig worden we ditmaal maar met 7 nummers gepest. Nergens hoor ik de oude klasse van ufo. Het is dat mogg erop zingt anders had ik nooit geweten dat dit ufo was. Alleen al die naam van die guitarist atomik tommy 'm' riedel riedel trrrrrring pjionk. Zouden zijn ouders uit hiroshima komen gezien zijn naam zou dat zomaar kunnen. Vlug vergeten dit ufo werkje net als die volgende

De originele hoes is anders. Is een dame in Eva kostuum.

Deze is zeker niet zo slecht als Iggy doet geloven. Om nou de gitarist op zijn naam af te rekenen vind ik beetje kinderachtig (toegegeven: tis geen topnaam om het maar voorzichtig uit te drukken). Maar dit is zeker geen slecht album. Het is idd niet meer de oude UFO sound maar het is een stuk beter dan zijn voorgangers. Het is gewoon een oke jaren 80 hardrockalbum waarop Mogg laat horen nog steeds een topzanger te zijn en Tommy laat horen dat hij geen Schenker is (wie wel?) maar hij kan best een aardig deuntje spelen. Ik vind alleen Rock Boyz Rock een zwak nummer, de rest is oke.

Hoor deze nu voor het eerst, moet hem volgens mij ook op vinyl hebben, maar zal 'm uitgeleend hebben (onvindbaar).
Deze bevalt me stukken beter, slaggitaar zit er beter in als ook de bas, verder blijft het typische jaren 80 Hard Rock met een vleugje Metal. Qua solo's houdt het niet over, heel flashy maar gevoel veelal 0,0 terwijl ik het idee heb dat er meer inzit. Ik heb ook het idee dat ik deze plaat eerder ga aanzetten om 'm verder te ontdekken dan de voorganger. Maar er klopt iets niet aan het totaalbeeld, ook heb ik soms het idee dat de drums uit de computer komen, zal de productie zijn.
Wat ik wel heel erg lekker vind, wat ze ook doortrekken op de veel betere opvolger High Stakes And Dangerous Men, de vrouwelijke back-up vocalen (Easy Money). Dat doet me denken aan de gloriejaren van Brood met zijn Bombita's, dat is een heerlijk sausje.
Zit ergens tussen de 2.5 en 3.0 in voor mij, ben er nog niet uit. Zit in de lift (kon ook niet lager na de horror van Misdemeanor), maar dan hoor je een bagger nummer als "Rock Boyz, Rock" voorbij komen en ga je met kop tegen de muur aanslaan, de tering wat slecht.

Wat een geluid ook, lijkt wel rechtstreeks uit de oefenruimte te komen.

1986. Na het Amerikaanse deel van de tournee bij comeback Misdemeanor, vroeg Chrysalis om nieuw materiaal. UFO duikt in Birmingham in de studio van UB40 voor demo-opnamen, die door de platenbaas worden geaccepteerd als definitieve versie. Daardoor is de rol voor de gitaar belangrijker, waar frontman Phil Mogg op de voorganger mikte op een geluid met dominantere toetsen. Het betreft een EP / minialbum van zes tracks genaamd Ain't Misbehavin', in Japan aangevuld met een zevende.
De originele albumhoes, zoals hier op MuMe afgebeeld, is ontworpen door Brian Downey, wiens naam rechtsonder staat vermeld. Is dit zoals Discogs vermeldt inderdaad dezelfde als de voormalige drummer van Thin Lizzy? Feit is dat Chrysalis de demo-EP tot februari 1988 op de plank laat liggen.

In 1987 staat UFO op non-actief: het budget is op. Mogg werkt tijdens die periode vijf maanden als manager voor de nieuwe groep Quireboys, waarin diens neef Nigel Mogg bassist is. McClendon speelt mee op The Beginning van het Ierse Winter's Reign en keert vervolgens terug naar de Verenigde Staten.
Op 23 december 1987 staat UFO op de planken voor een eenmalige show. Dit op uitnodiging van tijdschrift Metal Hammer bij hun Christmas Rock Party. Inmiddels is ook Paul Raymond vertrokken, waardoor als nieuwe leden gitarist Myke Gray (17 jaar, ex-Jagged Edge) en toetsenist Eddie George optreden.
Bij verschijning in februari 1988 verkoopt Ain't Misbehavin' net als de voorganger niet goed. Auteur Neil Daniels schrijft dan ook in zijn groepsbiografie 'High Stakes & Dangerous Men' uit 2013 dat het een min of meer vergeten plaat is. Is dat terecht?

Between a Rock & a Hard Place is een stevige rocker met sterke melodie, tekst én gitaarsolo! Mogelijk dat de uitgebreide tour van UFO met daarin het jaren ’70-werk in de set ervoor heeft gezorgd dat de stijl van Michael Schenker in het spel van gitarist Tommy McClendon / Atomik Tommy M is gekropen. Op Another Saturday Night gaat het de aor-kant op als op de voorganger en hier werkt dat heel goed. At War with the World is steviger, bevat een effectief dameskoortje en is opnieuw sterk; beetje als voorheen The Babys, waarmee in de jaren ’70 ook al overeenkomsten klonken dankzij wederzijdse producer Ron Nevison.
Kant 2 begint met het stevige Hunger in the Night waar UFO op z’n jaren ‘70’s rockt, gevolgd door het pompende Easy Money dat niet onaardig is. Rock Boyz, Rock lijkt geschreven om de liveset te openen, waar beter de Japanse bonus Lonely Cities (Of the Heart) had kunnen staan, stevig met een vleugje melancholie.

In juni 2024 verscheen een heruitgave bij Cleopatra Records. Daarop niet alleen een andere hoes, maar op vinyl twee bonustracks en op cd vijf. Die nummers klinken op streaming en van een matige demokwaliteit hoor ik niks meer terug; het is inmiddels juist aangenaam rauw.
De livetracks, opgenomen tijdens de livetournee van 1986, zijn qua audio matig, maar de gespeelde muziek is van klasse. In Only You Can Rock Me en Doctor Doctor hoor je dat McClendon de partijen van zijn illustere voorganger prima invult. Het laatste nummer van deze bonuseditie is de instrumentale versie van Between a Rock & a Hard Place, waarbij het extra genieten is van het gitaarwerk.

In 1988 komt ex-UFO-bassist Pete Way in de buurt van Mogg wonen in Bearwood, Birmingham. De twee beginnen samen muziek te maken, echter zonder concrete plannen om UFO nieuw leven in te blazen. Sterker nog, in 1989 wordt de groep voor de tweede maal officieel opgeheven, nadat dit in 1983 ook al was gebeurd. Deze situatie duurt tot 1991, als de aanloop begint naar High Stakes & Dangerous Men.