Orchestral Manœuvres in the Dark - Architecture & Morality (1981)

Tja... als ze beloven dat ze geen nummers van na 1982 (ofzoiets) spelen dan zou ik er nog over nadenken, maar aangezien die kans klein is, is de kans dat ik ga nog kleiner, want ik zou me constant dood ergeren aan die latere nummers.

Echt?!?

Daar moet ik maar eens even achter aan gaan!

ze stemmen de show af op Architecture & Morality, dus niet het latere werk ... als ik tenminste de berichten mag en kan geloven

ik ga, kan altijd nog weglopen

Het is in de oude bezetting heh, dus werk van na het vertrek van Humphreys lijkt mij sowieso niet aan de orde. Maar ze zulen ongetwijfeld wel werk van bv. Chrush en Junk Culture spelen.

Iedereen, inclusief ikzelf, geeft af op het latere popwerk. Terecht? Ik weet het niet helemaal zeker. Er werd wel slechtere pop gemaakt in die tijd.
Maar o.k. het oudere werk was gewoon beter dus dan valt het des te meer op. Helemaal mee eens (ik zit immers in hetzelfde kamp weet u nog). Maar toch.... als ik dit 'zo veel betere werk' weer hoor begin ik daar toch ook licht aan te twijfelen. Leuker dan de latere pop-hits, zeker weten, maar ook dit komt me steeds meer belegen over. Dus of dit nu ook zo o.k. is weet ik zo net nog niet. Zet er uit hetzelfde jaar b.v. een Duran Duran of Soft Cell die min of meer in hetzelfde vijvertje visten tegenover en ik moet concluderen dat ik die dan toch beter vind.
Slechte cd dus? Welnee. Beter dan de latere pophits? Tuurlijk. Maar 3,5* vind ik op zijn plaats.

Wat mij betreft is het de toon die de doorslaggeeft. Deze cd draagt een sterke lading melancholie en heeft een bepaalde sfeer, die in oude Duran Duran platen echt niet (in die mate) aanwezig is. Dat is wat dit album voor mij aantrekkelijk maakt. Het ligt enigszins op de frequentie van bijvoorbeeld Atmosphere van Joy Division.
Over 'beter' kun je niet echt praten, het is een kwestie van smaak. Kwalitatief kan een Duran Duran lp uit die tijd misschien wel beter zijn (dat weet ik niet), maar kwaliteit en kundigheid van een muzikant zeggen mij heel weinig, want ik beoordeel muziek voornamelijk op gevoel. De meest kundige muzikant kan voor mij de grootste bagger afleveren omdat ik mogelijk niks met die muziek kan, qua gevoel.
Radiohead is een goed voorbeeld van een band die beide (kundigheid en gevoel) op een goede manier weet te combineren. Daarom hebben ze niet alleen veel fans maar worden ze bijvoorbeeld ook zeer gewaardeerd door andere muzikanten.

maid of orleans blijft een juweeltje,maar de rest van dit album ken ik niet

Nog een paar dagen en dan is het zover, dan word het album live ten uitvoer gebracht.....ik lees veel opmerkingen waarin word afgegeven op het latere werk, in mijn opinie ten onrechte, maar ieder zijn of haar smaak.....
Het concert is volgens de berichten de uitvoer van het klassieke album, ruim aangevuld met hun "greatest hits"

volgens mijn gegevens spelen ze eerst het hele album A & M (overigens zijn er concerten waar ze dan met Sealand begonnen en dan "gewoon" met New Stone Age verder gaan??) daarna inderdaad een soort van greatest hits. Overigens spelen ze naar alle waarschijnlijkheid ook nog 3 nummers van na het vertrek van Humpreys en co. (Sailing on the seven seas, Pandora's box en Walking on the milkyway)

Ik ben dinsdag in brussel geweest
de line-up was ongeveer de volgende

architecture & morality
sealand
nummer die ik nie ken
joan of arc
maid of orleans
she's leaving
messages
souvenir
forever live and die
talking loud and clear
locomotion
so in love
tesla girls
pandora's box
sailing on the seven seas
enola gay
--------------------------
walking on the milky way
electricity
nummer die ik nie ken (hun lievelingsnummer wisten ze te vertellen)

zo was het ongeveer
mega zalig concert !!!

architecture & morality
sealand
new stone age
souvenir
georgia
joan of arc
maid of orleans
she's leaving
The Beginning and the End
messages
tesla girls
pandora's box
forever live and die
locomotion
so in love
if you leave
talking loud and clear
sailing on the seven seas
enola gay
--------------------------
walking on the milky way
electricity
the romance of the telescope

Dit was de set-list van het concert te Utrecht, kan zijn dat ik de volgorde niet geheel juist weer geef maar voor het grootste gedeelte klopt het wel.

Ik heb zelden zo'n enthousiast publiek meegemaakt! De mannen waren er zelf trouwens ook aardig door verrast. Het geluid was fantastisch en de set-list was best goed al had ik op meer "oud" werk gehoopt in plaats van de matige hits als Locomotion en Tesla Girls. Maar goed het concert op zich was erg goed en daar gaat het toch om.

De merchandise man heeft in ieder geval een goeie aan mij gehad

Geweldig concert inderdaad, ook ik vond het greatest hits gehalte net iets te hoog, maar de afsluiter, The romance of the telescope, maakte dat weer helemaal goed.....

Het was inderdaad genieten van een heerlijk jaren 80 avondje. Voor zo'n unieke gelegenheid kom zelfs ik uit mijn schuilkelder. Het was voor mij de eerste keer dat ik ze live heb zien spelen en de sfeer was fantastisch. Natuurlijk heb ik wel een paar zeurpuntjes. Zoals te verwachten bij dit soort muziek werd er veelvuldig gebruik gemaakt van voorgeprogrammeerde backing tracks, zoals het instrumentale openingsnummer Architecture & Morality, het intro van Maid of Orleans, de synth bass drum van Tesla Girls, de ritmebox in Enola Gay en zelfs de vrouwelijke backing vocals op Walking On The Milky Way. Zo zat er in bijna elk nummer wel iets dat niet echt live werd gespeeld.
Ook jammer was dat het slagwerk op Maid of Orleans niet helemaal overeenkwam met het origineel, waardoor de live uitvoering aan impact verloor. Het zo typerende ritme van dit nummer bestaat uit een 6/8 maat met aan het eind van elke tweede maat een fill van 2 tellen op de snaretrom en bij bepaalde overgangen zelfs een fill van 3 tellen. Het curieuze was dat drummer Malcolm Holmes de fills van 3 tellen wel conform de plaat speelde, maar de fills van 2 tellen steevast verving door fills van slechts 1 tel. Wat de opbouw van het nummer juist zo karakteristiek maakt, ging daardoor verloren.

Verder niets dan lof voor dit optreden met voor mij als hoogtepunten
Sealand, Enola Gay and The Romance of the Telescope. Dat ze maar snel nog een keer terugkomen.

....de bas en trompet solo vanuit Forever (live and die) en de slaggitaar uit Georgia. Je moet ook wel beseffen dat het een dure grap wordt als ze een achtergrondzangeres, trompetspeler en een slaggitarist mee moeten nemen die dan enkel één nummer kan meespelen. Het is nu eenmaal geen Roxy Music of Bruce Springsteen die met z'n 9-en op het podium staan. Want er is bijna bij elk concert wel iets wat van band komt.

maar aan de ene kant vindt je het jammer dat sommige dingen precies hetzelfde vanaf plaat komen en aan de andere kant hou je er weer niet van als de drums tijdens Maid Of Orleans iets anders is. Maak je het jezelf niet erg moeilijk om zo naar een concert te gaan luisteren?

Toch goed te horen dat het concert in Vredenburg zo in goede aarde is gevallen. Als fan van het eerste uur durfde ik het niet aan ('dat gaat toch tegenvallen'...). Foute inschatting dus....tegen 2015 maar weer eens opletten af ze weer deze kant opkomen...
Op deze plaat: Souvenir, Joan Of Arc, titelnummer en Motion & Heart (oorspr. van vorige plaat!) mijn favorieten.
N.b. Ondanks dat er nogal wordt afgegeven op deze band, m.n. door het latere werk, goed te horen dat er nog 'echte leifhebbers' voor deze band bestaan.

Voor de OMD freak is dit een zeer interessante link met allerlei interessante filmpjes. http://www.omd-dvd.com/dvd_previews.php

Nou zo lang hoef je echt niet te wachten hoor zo zijn ze (nou 2 van de vier) er al tijdens de Night Of The Proms concerten en als het nieuwe album uit zal komen komen ze op zeker weer naar Nederland. Ze waren zeer verbaasd over het zeer enthousiaste ontvangst welke ze in nederland hebben gekregen.

Dit is beslist hun beste plaat die ze maakten. Souvenir was ook een hit. Hoge kwaliteit van begin tot eind, dit is eightiespop die toch beter dan gemiddeld is en de tand des tijds wat beter heeft doorstaan dan veel muziek uit dezelfde periode.

Ik heb de originele versie, zonder al die bonusnummers op, die trouwens meer afbreuk doen dan iets toevoegen.

****

dit is zeker hun beste een 5

maar EVANSHEWSON

welke jaren 80 groepen/muziek zijn dan van minder kwaliteit?

of niet goed genoeg zeg maar

Sealand vind ik wat gedateerd klinken. Maar New stone age en Souvenir

De nummers 10t/m16 vind ik ook stuk voor stuk prachtige liedjes!

Toch maar weer eens opzetten dan. En extra letten op de bonusnummers. Soms nog weleens overbodig en dan let ik er niet op.

Slechts een paar keer gedraaid voor dat ik het live hoorde.

Na het concert in Vredenburg deze CD nog eens opgezet, toen beviel hij mij beter dan voorheen.

Maid of Orleans het sterkste nummer wat ik van hen gehoord heb !!!

[quote]EVANSHEWSON schreef:


Hoe weet je dat dan

Wellicht het beste album van OMD, inventief met zowel invloeden uit Kraftwerk als Joy Division. Dit was tevens hun doorbraakalbum, mede dankzij de nr 1-hit "Maid of Orleans" dat ik één van de beste synthipopnummers ooit vind. "She's Leaving" en "Souvenir" vind ik eveneens prachtig en de bonustracks mogen er beslist ook zijn.

Prachtige DVD gekregen van een goede vriend. Op deze DVD(concert uit 2007) speelt OMD dit hele album live! plus alle hits van voorgaande en na komende albums. Geweldig! Een hoop nostalgie en een aanrader voor elke liefhebber. Deze band is met recht een van de belangrijkste grondleggers van de synth-pop en electro.

De DVD heet: Architecture & Morality & More en werd uitgebracht op 31 maart 2008.

Kraftwerk was een enorme invloed voor OMD. Joy Division was meer een bevriend bandje dan een inspiratie bron. Ze zijn ook samen opgekomen van uit dezelfde platenmaatschappij. Ze speelden ook regelmatig op dezelfde festivals/podia.

Krautrock was de grootste bron voor OMD.

Inderdaad was Kraftwerk de grootste inspiratiebron voor OMD en ook voor Depeche Mode en vele andere synthipopbands.
Joy Division was zeer invloedrijk voor de gothic in het algemeen. Maar de geest van Joy Division waarde hier ook rond in dit album van OMD in die zin dat de composities zwaarmoediger waren dan op andere albums.

Na alle berichten hier, dit album nog op lp, van zolder gehaald. Uit de mooie hoes haal ik een plaat waar ik kennelijk erg zuinig op ben geweest. Tijdens het uitzoeken wat de A of B kant moet zijn zie ik weinig krassen. Na dat de naald in de groef is gezakt wacht me een prima tijd qua muziekbeleving.

Met het wat rommelige klinkende The New Stone Age start dit album. Als ik zo de zang van Andrew McCluskey hoor voel ik een vorm van frustratie wat wel passend is. She's Leaving is erg mooi door de weemoed die er in is te horen. In mijn hoofd zie ik een scene waar een man afscheid neemt van zijn vrouw voor langere tijd. Souvenir doet mij echt terug verlangen naar de jaren tachtig van de vorige eeuw. Het doet mij denken hoe zorgeloos het leven nog was. Een track als Sealand heeft aan kracht nog niets verloren. Het is erg sfeervol waardoor er een beeldverhaal over de zee op mijn netvlies ontstaat. Het gebruikte ritme geeft de leegte erg goed weer. Na al die jaren geeft het nog kippevel van genot.

Na het omdraaien volgt het twee luik Joan of Arc. Deel één geeft mij een gevoel van hoop wat denk ik is toe te schrijven aan passie die McCluskey er door zijn zang er in legt. Met de bekende test voor de stereo begint het tweede deel. Na al die jaren moet ik constateren dat het aan kracht nog niets heeft verloren. Het geeft nog een warm gevoel en de instrumentatie is erg goed. Behoorlijk spannend begint Architecture and Morality. Dit wordt mooi vast gehouden en ondanks het experimentele karakter erg lekker om naar te luisteren. Georgia is daarentegen een wat minder nummer, wat denk ik komt door de vrolijke kwinkslag die er in zit. Daarnaast klinkt het op het einde een tikje vals. Een song als The Beginning and the End doet het voorafgaande vergeten. Dit is erg mooi, ik krijg er rillingen van die prettig aanvoelen.

Na al die jaren kom ik nu tot de conclussie dat dit nog steeds een heel fijn album is. Dit ondanks de enkele valse noot. Mijn oren zijn prettig bezig gehouden. Daarnaast zegt iets in mijn gevoel dat dit album nog jaren mee kan zonder te gaan vervelen.

Mooi omschreven, krijg er zin van hem weer eens te luisteren. Dit album is pure nostalgie voor mij. Zelfs het op de radio stukgedraaide Maid of Orleans, blijf ik van uitzonderlijke klasse vinden, wat mij betreft een tijdloos nummer.
Deze mannen hebben aan het begin van hun carriere veel moois gemaakt, maar daarna.... daar wil ik liever niet aan denken.

Weinig stemmen trouwens voor een album als dit!