The White Stripes - White Blood Cells (2001)

Haha, 10 jaar voor de jongeren... alsof wij dat niet weten. Inderdaad lichtelijk overdreven, maar nog steeds goed album.

Beste album van de white stripes en ook één van de beste platen voor mij. Hij leunt dicht tegen mijn top 10 aan. Waarom? Omdat dit gewoon een heerlijke bak herrie is, vol staat met fijne ritmes en het gitaarwerk van Jack is voortreffelijk.

Het eerste nummer is meteen raak, lekker ritme, stevige drums en stevig en goed gitaarwerk, de toon is meteen gezet. O ja, de zang van Jack is ook erg goed, bijna vergeten.

Hotel Yorba is een akoestisch snel nummer, heerlijk refrein en een perfecte single, het kwam alleen niet heel hoog in de hitlijsten.
Eigenlijk had ik wel gewild dat Seven nation army op deze had gestaan, want dan was dit een grote klassieker geweest en ik denk dat deze dan zeker in de top 50 van de top 250. Dit album is hier op mume namelijk nog best onbekend. 300 stemmen voor deze tegenover 750 voor elephant. Iedereen gaat natuurlijk die luisteren n.a.v. 7 nation army.

Maar dit album heeft ook z'n klassieker, de prachtige bak herrie genaamd Fell in love with a girl, één van de vele pareltjes op dit album. Maar daarvoor heb je nog een nummer I'm finding it harder to be a gentleman, lekker nummer, niets meer niets minder. Een typisch white stripes nummer

Expecting is ook zo'n typisch white stripes nummer. Alweer een bovengemiddeld nummer. Daarna het korte Little Room, grappig nummer vooral omdat het op zo'n klein gitaartje wordt gespeeld, voor zo'n kort nummer is het kwalitatief nog best goed eigenlijk.

Ik ga nu niet alle nummers meer apart bespreken want dat duurt me veel te lang. De rest is eigenlijk zowiezo bovengemiddeld met een paar goeie uitschieters als The Union Forever, same boy you've always you always known, Offend in every way en I can't wait.

Dan heb je nog I think I smell a rat, mijn grote favoriet van dit album, heerlijk om mee te zingen, maar vooral hoe Jack I think i smell a rat zingt is gewoon buitengewoon. Dan dat stevige ritme en drums er nog bij, perfect nummer.

5 ster en maakt kans op top 10 positie

Deze bevalt mij beter dan het bekendere Elephant, die ik ook goed vond. Met name Hotel Yorba is gewoon meesterlijk Uiteindelijke punt moet ik nog even kijken, maar het is zeker een lekker album.

Dit is ook gewoon dé klassieker van de Stripes.

Nee, deze is toch beter dan De Stijl (eerst vond ik het andersom). Na een paar luisterbeurten geeft deze zijn geheimen pas echt prijs. Enorm sterk album, stuk voor stuk goede nummers. Wie weet ooit een verhoging, voorlopig nog niet.

Toch wel het beste album van The White Stripes. Toch geen 5 sterren want We're Going to Be Friends is mij iets te zoetsappig,maar verder zijn alle 15 nummers raak.
Ik vind het vooral fantastisch hoe het album moeiteloos van ietwat ingetogen rock ( Offend In Every Way,I'm Finding It Harder....) naar snoeiharde rock ( Fell In Love With A Girl,I Can't Wait) dan weer naar rustige piano nummers (Same Boy You've Always Known,This Protector) en af en toe ook nog wat vage nummers (Aluminium,I Think I Smell A Rat) wisselt.
Meesterlijke plaat.

Aluminium is goed. Metal ook, vooral als het zwaar is. Wood is ook goed, vooral als ik het heb. Dus...

Samen met hun debuut & Elephant is dit het beste wat the White Stripes heeft gemaakt. Deze plaat is overall net wat minder rauw, door een aantal fraaie songs als I Found It Harder... met mooie toetsen, het akoestische Hotel Yorba is prachtig en the Same Boy mag er wezen.
Maar vergis je niet: er staan weer heel wat lekkere riffs op. Fell in Love With a Girl komt er samen met Expecting bijvoorbeeld even lekker in knallen. Net als trouwens openingssong Dead Leaves.

En zo gaat het de hele plaat maar door. Die staat weer vol met (steen-) goede nummers, teveel om op te noemen. Laat ik Side A van mijn mooie rode vinyl afmaken: the Union Forever heeft een soort van Deep Purple orgeltje als basis: echt erg mooi. Mooi, hard, gruizig, lekker: deze plaat heeft en is het allemaal.

Een van de beste albums die the White Stripes hebben gemaakt. En dat wilt wat zeggen! Dead Leaves & the Dirty Ground is de perfecte opener. Die riff grijpt je meteen bij de strot. Vervolgens weet het album zijn hele speelduur lang de aandacht vast te houden, wat erg knap is aangezien het een sound is die niet alleen leunt op slechts twee mensen, maar ook nog erg simpel is. Dat zit hem vooral in de voortdurende afwisseling (harde fuzzriffs, akoestische nummers, toetsen, ballads, er komt van alles voorbij) en in het tempo van het album. Geen nummer duurt langer dan 4 minuten.

Hoogtepunten zijn talrijk. De vrolijkheid van Hotel Yorba, de dreiging van the Union Forever of de ijzersterke riff waarop Expecting op gebasseerd is, waarbij Jack White nogmaals bewijst dat hij riffs schrijft die zich kunnen meten met die van goden als Jimmy Page of Ritchie Blackmore.

De hoofdprijs gaat echter naar Fell in Love with a girl. Want wat een prijsnummer is dat zeg! Het nummer begint wederom met een even simpele als briljante riff bestaande uit 4 akkoorden. 1 minuten en 50 seconden lang gooien the Stripes al hun energie erin om de luisteraar vervolgens verbijsterd achter te laten.

Na 'I Think I Smell A Rat' vind ik dit album wat inzakken. Jammer, want soms zit dit album echt wel op Elephant-niveau, en dat vind ik nog altijd één van de beste albums die ik in mijn leven heb gehoord.

Dead Leaves and the Dirty Ground is en blijft in mijn ogen het beste nummer. Onverwoestbaar.

Leuke gitaaralbum al is het nooit echt top. De nummers zijn leuk om te horen, maar er springt niet echt iets bovenuit. Het enige dat me opviel is Hotel Yorba omdat het wat extra groove heeft. De rest is vrij standaard. Maar wel goeie standaard.

Lekker album, gevuld met catchy popsongs met een fijn gitaarrandje. Door de zangstijl van Jack heeft het voor mij regelmatig een prettige Beatles feel. Het is gewoon een fijne band,