The White Stripes - White Blood Cells (2001)

De laatste 3 tracks vind ik wat minder. Daarom net iets minder dan het album hierna. De rest van de albums moet ik nog (goed) gaan luisteren.

Alles wat de White Stripes doen is goed, dus ook dit album. Met als favoriete nummer Fell in Love With a Girl.

Gewoon goed, heel leuk als tussendoortje. 4 sterren.

ik vind de white stripes echt een geweldige band. de muziek is goed en leuk om zelf op de gitaar te spelen. dit vind ik het beste album van the white stripes 5sterren voor mij

Dagen achtereen heb ik met 'I Think I Smell A Rat' in mijn hoofd rondgelopen nadat ik de song voor het eerst had gehoord. Een beetje paranoia werd ik er wel van op den duur...:o

Niet weg te krijgen die knaagbeesten!

ik vind dit gewoon één van de meest overschatte bands

Waarom dan ?

"I Think I Smell A Rat" Heerlijk nummer.

Ik vind het vooral een band waarvan de houdbaarheidsdatum al snel is overschreden. Over 10 jaar herinnert men zich alleen de (nog steeds leuke) single Seven Nation Army. En dat is eigenlijk ook wel goed zo.

Vind ik toch wel jammer, want de eerste hit Hotel Yorba was eigenlijk toch een stuk leuker.

Sorry hoor, maar "men" is nu niet bepaald een categorie mensen wiens muzieksmaak ik hoog in 't vaandel heb staan. Diezelfde "men " kopen Britney Spears platen bij de vleet, vinden Kane 's lands beste rock-band en kijken naar Idols. Ik vind niet dat de kwaliteit van een band te meten is aan de populariteit, noch aan mate waarin ze door het grote publiek herinnerd zal worden.

Hear, hear!

Veruit het beste album van The White Stripes! Vooral We're Going To Be Friends en Offend In Every Way vindt ik prachtige nummers, maar Little Room en I Think I Smell A Rat juist erg comisch. Het hele album, hoewel... bíjna het hele album, mag er zeker zijn! En dat is dan zelf nog zwak uitgedrukt. Er is alleen één nummer dat ik werkelijk niet uit kan staan, en dat is Aluminium. Ik krijg echt koude rillingen als ik dat nummer hoor. Bijna net zo irritant als Get Right van J.LO. Maar dat neemt niet weg dat White Blood Cells gewoon een super goed album is, en de White Stripes een super goede band!

zeer goeie plaat, alhoewel ik hem nooit in één keer uitluister..

hehe kweenie hoe da komt

ik vind hem persoonlijk iets te ruw maar objectief bekeken is het een heel deftige plaat met constant (voor gitaristen) A5, G5 en D5 akkoorden. maar briljante uitvindingetjes ! ! ! screwdriver is een echte knaller! hotel yorba is cowboy, heel chill en easy-to-play, i think i smell a rat is ook cool.

We Are Going To Be Friends; práchtige tekst.

Al eerder geschreven: aluminium is een rampnummer. Maar al die andere 15 songs zullen voor jaren overeind blijven. Right-in-your-face rock en ballads. White Stripes is op dit album zo helder en klaar als wat. Eerlijker muziek is moeizaam te vinden.

Ik draaide onlangs We're Going to Be Friends van het nieuwe Jack Johnson album en dacht "waar ken ik dit toch van?".

Van dit album dus

Het blijkt dat de heren White en Johnson nogal close zijn.
Jack White schijnt ook erg tevreden met deze cover te zijn i.t.t. de Joss Stone cover Fell in Love with a Girl (Boy).

Toch wel opmerkelijk.

Dit album na deze ontdekking gelijk weer eens opgezet en het bevalt me nog steeds uitstekend.
Vooral I Think I Smell a Rat blijft lang in mijn hoofd rondhangen en is heerlijk om hard te zingen als je je partner eens flink wilt zieken (die overigens dan keihard het zelfde nummer er keihard tegenin gaat lopen bleren ).

Bizar ook om Citizen Kane te herzien als je deze plaat kent! Ik wist niet dat The Union Forever helemaal is samengesteld uit teksten uit die film.

We Are Going To Be Friends is zów schattig

Zelden iemand zo passievol horen zingen als Jack White in The Union Forever - wat een prachtig nummer is dat, écht goed!
En Little Room heeft ook een hele wijze tekst, zou zo op een tegeltje passen, maar ik weet niet of dat een compliment is(Anyway, die tekst is toch te lang).

Elephant of White Blood Cells? Ik weet niet.

Wat ik wel weet, is dat het beiden fantastische platen zijn. Ik weet ook dat ze allebei fantastisch beginnen en aan het einde iets inzakken.

Ik vind het sowieso een hele constante band, al die cd's van White Stripes vind ik goed. De hele sfeer, de stem, de hoes, de productie, het bevalt me gewoon. Mijn favoriete rockband, samen met The Beatles, die combinatie van die ongeloofelijk simpele drums en de hese stem van gitaarvirtuoos Jack White klinkt fantastisch en origineel.

Album begint met Dead Leaves and the Dirty Ground, lekkere openingsknaller. Fantastisch rauw gitaarwerk van Jack White.

Hotel Yorba, lekker akoestisch liedje, met een hele blije boodschap. Zal niet snel bij mijn White Stripes-favorieten gaan horen, maar ook dit is weleens leuk. Ook leuk om zelf eens te spelen.

Het derde nummer is een lekker nummer, wat drijft op een heel lekker gitaarloopje na elk couplet.

Fell in Love Whit a Girl, één van de ruigste nummers van deze band. Leuk nummer, de Joss Stone-cover doet het bij mij ook altijd erg goed, beter eigenlijk Slim dat ze dit nummer lekker kort hebben gehouden, nu gaat de eenvoud in ieder geval niet vervelen.

Expecting is net als het derde nummer gewoon een goed White Stripes-nummer, passievolle zang en lekker gitaarloopje.

Little Room is een erg leuk kort nummertje, wat lekker wegsterfd.

The Union Forever, mijn favoriete nummer van deze cd. Lekkere onderhuidse spanning, Jack White gaat een keer écht helemaal los, wat kan die vent krijsen, prachtig. Ook mooi als je inneens die snik hoort bij de eerste keer: But you got to love me
Gaaf outro ook, ook hier speelt Jack fantastisch in op de sfeer, door steeds langzamer te gaan praten, steeds triester. Ja, fantastisch nummer.

The Same You've Always Known, redelijk nummer, matig zangwerk van Jack, als hij iets minder rauw zingt vind ik het toch wat tegenvallen. Geen spannende momenten in dit nummer. Beetje saai eigenlijk.

Bij We're Going to be Friends, moet ik altijd aan een schoolmusical denken, of dat positief is weet ik niet.

Volgende nummer is weer heel erg lekker, aan zo'n nummer ben je dan echt meer toe. Fantastisch gezang van Jack, langzaam en versnellen, laag en weer hoger, hoopvol en triest. Fantastisch gitaarloopje maakt er een heel mooi geheel van.

I Think I Smell a Rat, wat een nummer! Briljant, gitaarwerk is hier zo ongeloofelijk goed! Dit nummer mag van mij echt een klassieker worden, volgens is mij is zo'n nummer nog niet gemaakt. Wat moet het heerlijk geweest zijn om in de studio dit nummer op te nemen

Even een flauw instrumentaal tussendoortje, Aluminium, we zijn dan ook bij de mindere nummers aanbeland.

I Can't Wait, is voor een nogal poppy nummertje, mooi couplet en lekker refrein. Gitaarspel is niet zo fantastisch hier, Jack zingt daarentegen erg goed. Haalt desondanks niet het niveau van het begin van de plaat.

Now Mary, saai, matig gezongen, slecht gitaarspel voor Jack's doen.

Laatste 2 nummer kunnen me eigenlijk al niet meer boeien, 2 matige nummers. De cd had van mij best 2 (3..) nummers korter gemogen. Inspiratie leek een beetje op.

Nog een speciale vermelding voor de man die hier achter de knoppen zat, geen flauw idee wie het is, maar hij heeft er een fantastisch eindproduct van gemaakt. Rauw, huilend en toch warm. Om iets zo uit de pers te laten komen vind ik ook een kwaliteit.

Ik ben benieuwd naar wat er nog van de hand van Jack White gaat komen, Raconteurs vond ik iets minder, Get Behind Me Satan was redelijk.

Deze krijgt 4,5 *

Daar is je recensie dan! Aangezien dit mijn favoriete album is, gaat deze ook een uitgebreide review verdienen, maar dat zal later komen.



De Man die Achter de Knoppen Zat?. Zoals het CD boekje vermeld:

Produced by Jack White
Mixed by Jack White and Stewart Sikes

Het was dus de beste man zelf!

In zijn recensie stelt Luc zichzelf de keuze tussen Elephant en White Blood Cells, en komt er vervolgens niet uit. Nu hoef je mijns inziens ook niet te kiezen.
Verder concludeert Luc dat beide albums een beetje aan het zelfde euvel leiden, namelijk dat ze tegen het einde iets inzakken.

Ik zou dan ook een derde album toe willen voegen:
de Stijl.
Een album wat volgens mij dat probleem van het inzakken niet heeft.
Vergis ik me nu of is de Stijl niet zo populair, of bekend misschien?

De Stijl is van toen de White Stripes nog écht underground waren. Oftewel, alleen onder de mensen die zich in the White Stripes hebben verdiept. Ikzelf heb de Stijl niet, dus kan er weinig over zeggen. Ik ken er wel een aantal nummers van, ik ben nog van plan de eerste twee van ze aan te schaffen. Want Jack White is nu al de enige muzikant waar ik drie platen van bezit(nl. debuut Raconteurs, White Blood Cells, Elephant), maar als jij positief over de Stijl bent zal ik dat binnenkort eens luisteren.

Overigens vind ik dit album niet echt inzakken op het einde. Het eindigt wat rustiger ja, maar dat is ook wel fijn na al dat gitaargeweld. Ik vind de afsluiters van the White Stripes juist wel passend, nog heel even lekker luchtig.

White Blood Cells is wat mij betreft het defining moment voor The White Stripes, een 16 track tellend rock epos van formaat. Van het fantastische begin ('Dead Leaves and the Dirty Ground') tot het indrukwekkende eind ('This Protector') een onvergetelijke plaat. Voor mij niet de eerste ontmoeting met The White Stripes (zoals zovelen ontdekte ik The White Stripes met 'Seven Nation Army' al had ik al eerder de naam voorbij horen komen), maar toch zeker de meest overtuigende.

Het album begint met een gigantische gitaar screech, die het begin inluidt van 'Dead Leaves and the Dirty Ground', een stevige rocker die meteen alle twijfels wegneemt over hoe veel een tweetal nu kan rocken. Het is die gitaar screech die meteen al aanduidt wat we gaan luisteren. Niet lullen maar rocken, zeg maar. Het nummer bouwt, zoals vrijwel elk White Stripes nummer, op de geweldige gitaar kunsten van Jack White en op de zware, woeste drums van Meg. Het nummer gaat over op 'Hotel Yorba', een eigenzinnig nummer vol melodie en ritme, waarna het album omslaat in 'I'm Finding It Harder To Be A Gentleman', een nummer dat niet uitblinkt in extremen, maar wel de perfecte showcase is voor The White Stripes' kunnen. Opnieuw hier wordt het nummer gedragen op de geweldige drums van Meg.

Het is de kracht van 'Fell In Love With A Girl' die mij als luisteraar overtuigde. Dit nummer zet in 1 minuut en 50 seconden deze hele plaat op een hoger niveau. Het is een wervelende storm van rock en 'oohs' en 'aahs' die je misschien niet meteen zult waarderen, maar in ieder geval nooit meer zult vergeten. De tracks daarna, 'Expecting', 'Little Room' en het tekstueel sterke 'The Union Forever' bouwen alleen maar verder aan de dijk van een plaat die 'White Blood Cells' is.

Het album lijkt even wat in kracht af te nemen, maar zeker niet in kwaliteit, wanneer Jack en Meg ons meenemen in 'The Same Boy You've Always Known', 'We're Going To Be Friends' en het ritmisch perfecte 'Offended In Every Way'. Het rockgeweld barst pas weer los in 'I Think I Smell A Rat', net als 'Fell In Love With A Girl' één van die tracks die het album naar ongekende hoogtes draagt. De desbetreffende track doet dit op basis van een gitaar riff die zo sterk is dat deze zelfs met die uit Zeppelin's 'Black Dog' concurreert.

De vijf afsluiters van The White Stripes halen de kwaliteit van voorgaande tracks niet, al komen tracks als het instrumentale 'Aluminium' en 'Now Mary' daar erg dichtbij. Maar toch kun je niet echt spreken van 'inzakken', omdat the 'Stripes hier laten zien wat ze waard zijn, en al verbleken de afsluiters wat bij de stevige rock van de kop en het midden, het zijn stuk voor stuk goede songs, die hun doel vervullen: het afsluiten met 'This Protector' van een plaat die qua kwaliteit, duurzaamheid en algemeen 'ROCK!' gehalte niet onderdoet voor veel moderne classics.

Misschien niet zo emotioneel complex als een 'OK Computer' en muzikaal niet zo rijk als een 'Agaetis Byrjun' maar een album zo sterk en solide, dat het tenminste een plekje heeft veroverd in mijn Persoonlijke Top 10. Hoera voor 'White Blood Cells', zonder twijfel The White Stripes' beste en een grote voorsprong op het in mijn ogen overhypte 'Elephant' en het matige 'Get Behind Me Satan'. Vijf sterren.

(Terwijl ik dit schrijf hoor ik het einde van 'This Protector': "That was fun, thanks kids." - Was inderdaad weer leuk, en kan niet wachten tot ik weer de tijd heb om Dead Leaves and the Dirty Ground te cranken op Volume 50. Sorry buren!)

Hij staat op mijn verlanglijstje !

Na de mooie recensies van luc en japiee waag ik mij ook aan recensie. Aangezien dit toch mijn favoriete plaat allertijden heet. Jack White is hier in topvorm, jankend, schreeuwend, krijsend, intens en lief.
Gaat hij met zijn White Stripes, of desnoods met zijn Raconteurs nog een beter album maken? Ik weet het niet, wat ik wel weet is dat een mooier album als dit nog niet gemaakt is.

If you can hear a piano fall,
You can hear me coming down the hall
Zingt Jack White in Dead Leaves and the Dirty Ground, maar eerlijk, als ik deze plaat opzet wil ik eigenlijk niks anders horen.

Hotel Yorba klinkt vrolijk, iets dat ik niet van the White Stripes gewend ben, maar toch, het klinkt heerlijk. Ik weet nog dat ik een keer had afgesproken met een vriend om naar de film te gaan. Deze keer zou ik niet te laat komen. Maar het regende - dus ik wachtte iets langer voordat ik weg ging. Uiteindelijk ben ik met Hotel Yorba op de repeat en luid meezingend naar de desbetreffende bioscoop gefietst. Heerlijk gevoel, neen, dit is niet een van de mindere van the White Stripes.

Daarna, I'm Finding it Harder to be a Gentleman, een nummer waarin Mr. White perfect zijn gevoelens weet te omschrijven. Hij wil zijn jasje wel voor je in de modder gooien, maar zijn vader gaf het hem, dus misschien kan hij het beter niet doen. Twijfels alom.

Fell In Love With A Girl, dansbaar, rauw, en toch de prachtige woorden she's in love with the world. Wat me ook altijd aan dit nummer zal bijblijven is de videoclip, met bewegende lego-mannetjes.

Wat staat ons te wachten naar vier fantastische nummers? Juist - een 5e.
Expecting is een White Stripes Blues/Rock song pur sang. Rauw, met een heerlijke gitaar en de typische Meg-drums.

Little Room, ik schreef het al eerder, het zou op een tegeltje passen. De tekst is grappig en wijs. Hoewel het om een liedje van 50 seconden gaat, vind ik het altijd heerlijk om even te luisteren.
The Union Forever, zelden iemand zo passievol horen zingen schreef ik al. De beste White Stripes song, zoniet gewoon het beste nummer aller tijden.
Who likes to smoke
Enjoys a joke
Wouldn't get upset if he were really broke
En daarna huilt Jack White:
It can't be love, for there ain't no true love
Mijnheer White schiet met the Union Forever een pijl op mij die venijnig pijnlijk in mij ziel blijft steken. En toch vind ik die pijn stiekem niet erg. Zeker niet na het volgende (betrekkelijk) rustige nummers: Same Boy You've Always Known en We Are Going To Be Friends en Offend in Every Way.
Die tweede gaat over twee kinderen die naar school lopen, rupsen zoeken, en morgen weer samen naar school lopen. Te mooi eigenlijk, maar daarom niet minder goed.
Daarna volgt I Think I Smell a Rat, een nummer dat me doet denken aan I Put A Spell On You, van Screamin' Jaw Hawkins, alleen dan zeven keer harder. Zoals luc al zei:
klassieker!
Aliminium begrijp ik niet, maar het laat wel weer de ongrijpbaarheid van the White Stripes zien. Ze maken wat ze zelf mooi vinden.
Het album eindigt met 4 rustige nummers, die ik niet minder slecht vind, integendeel, het is ook wel een lekker om de rustige White Stripes te horen. Ik kan er niet omheen dat ik het gewoon goede nummers vind.

Ik hoop, Mijnheer Jack White en Mevrouw Meg White dat ik met deze liefdesbetuiging u goed hebt gedaan, ook vinden jullie het niet jullie beste plaat.

Mij rest niks anders dan dit album 5* te geven.

Niet mijn favoriete album maar genoeg materiaal hierop om het 4.5 sterren te geven.
I think i smell a pretty damn good album!

De Stijl, Elephant, en white stripes 5 sterren
Get behind me Satan 4 sterren

Hotel Yorba vind ik geniaal. Geniaal eenvoudig (ik kan het bijna spelen op mijn gitaar) en eeuwig geniaal. Ik heb het al honderde keren gehoord en het gaat geen seconde vervelen.