Agnes Obel - Aventine (2013)

Het is toch heerlijk wegdromen bij dit album

Na de hoge beoordelingen dit album eens beluisterd, en direct 'hooked'. Er staan een paar pareltjes op, met prachtige samenwerking tussen zang, cello en piano. Sommigen hier noemen het 'simpele muziek'. Het is door het beperkte aantal instrumenten naar mijn mening ook niet heel gelaagd, maar juist prachtig stemmig in de eenvoud. Volgens mij typisch een album dat je direct bij de eerste keer luisteren moet weten te raken, en doet het dat niet dan gaat dat waarschijnlijk niet meer gebeuren ook.

Grappig om te lezen dat het eerste album 'Philharmonics' door de meesten hier als beter dan Aventine wordt gezien. Voor mij was Aventine de eerste kennismaking, en ik vind juist Philharmonics wat minder mooi. Dat album is luchtiger, Aventine is met meer cello/viool een stuk zwaarder. Ik hou daarvan. Fijn voor de donkere dagen..

Wat een ongelooflijke sfeer weet Agnes hier neer te zetten, feeëriek is het woord dat dit het best omschrijft. Perfecte soundtrack voor de druilerige dag, welke dwingt om binnen te blijven. Ten opzichte van 'Philharmonics' mist het misschien een Just So of Riverside, en lijken de harp en piano op 'Aventine' misschien wat eentonig. Ik neem niet voor niets de woorden lijkt en misschien in de mond, voor mij had het kwartje gewoon meer tijd nodig om te landen. Eenmaal geland heeft ze me weer volledig mee weten te sleuren: de muziek is simpel doch prachtig en de schoonheid van de stem lijkt me geen discussie. De zang voegt veel toe, maar van mij mag ze ook wel eens een instrumentaal album uitbrengen. Fivefold, Tokka en de opener zijn subliem. Words are Dead en Run Cried the Crawling zijn voor mij de absolute hoogtepunten.

Al met al een album dat het moet hebben van een magische sfeer, een sfeer die wat tijd nodig heeft om te ontdekken en te waarderen.

4*

Ben ik de enige die bij de strijkers in Run Cried The Crawling aan Dexter moet denken? Een oerdegelijke plaat die net iets minder is dan Philharmonics maar toch de hele lengte van het album weet te boeien. Het heeft voor mij iets te maken met het contrast tussen licht en donker in haar songs. Of gewoon met het rustpunt dat zij biedt met haar album tussen al het muzikale geweld dat m'n oren passeert.

Het melancholieke piano geluid doet me soms denken aan de score voor Frida van Elliot Goldenthal.

Agnes Obel heeft een klassiek hoofd dat zich prima leent voor een mooie hoes. Dit was bij het debuut zo en met haar profiel op haar opvolger zou ze zo op een muntstuk kunnen. De muziek echter vind ik minder indrukwekkend. Haar melancholieke geluid leunt m.i. dicht tegen die van een Satie aan, alleen -voor mij- stukken oppervlakkiger. Het is allemaal wel heel braaf en ik vind ze veelal inwisselbaar voor elkaar. Een los nummer zo tussen door is goed te behappen, maar een heel album lang kan ze mijn aandacht niet vasthouden.

Vandaag uitgekomen als 2 CD versie met 11 bonustracks.. iemand ze al gehoord? Op LP nu trouwens te krijgen samen met het debuut.

Ik heb de 2 CD versie en is best de moeite alhoewel de meeste nummers al in een gewone versie op de plaat staan. De eerste 3 songs zijn nog niet eerder verschenen. Vrees wel een beetje zoals bij de meeste bonus CD's dat ze beduidend minder draaibeurten krijgen dan het eigenlijke album.

Dit album van Agnes Obel heeft erg lang op een stapeltje gelegen van albums die me niet meteen grijpen. Had dit gevoel ook bij haar debuutalbum. Het klinkt allemaal erg verzorgd en de productie is top. Er sluipt al snel een vorm van luistermoeheid in mij als ik Haar albums draai. Haar stem is mooi en bijzonder maar wordt snel (bijzonder) saai. Ik hoor absoluut de potentie maar mis net dat linkje waardoor m'n muzikale gevoelens worden geactiveerd. Tussen Agnes en Broem klikt het niet echt.

Dat had ik in het begin (ten tijde van het debuutalbum) precies zo. Bij mij werden de ogen geopend toen ik haar live zag, dan komen die nummers ineens enorm tot leven. Sinds de show in het Concertgebouw vind ik vooral Aventine schitterend.

Nadeel aan beide albums vind ik trouwens wel de productie. Vooral via kleine boxjes (iPad, autoradio) kraakt het enorm.

Wie gaat er dan ook muziek luisteren op een iPad?
Als je een beetje liefde voor de muziek hebt luister je met zo min mogelijk compressie zonder die vrezelijke loudness, met houten speakers en zonder goedkope subwoofer.
Dat is slechts mijn mening, en uiteraard is ieder vrij te doen wat hij/zij wil, maar is verbaas me (in z'n algemeenheid) wel over de vrije val aan kwaliteits wensen de afgelopen 10 jaar.

Ik moet toegeven dat een nummer als "Tokka" wel wat tegen het schelle aan zit (haast lijkt te clippen), maar verder klinkt het album prima volgens mij.

Ik luister tegenwoordig alles mobiel. Sterker nog, ik heb al jaren geen cd-speler meer. De meeste muziek klinkt tegenwoordig prima op de iPad.

Dan moet je ook niet zeuren over de productiekwaliteit - je bent op die manier helemaal niet in staat om er iets zinnigs over te zeggen.

Wat jij aan het doen bent is - vergelijkenderwijs - doen alsof je met zorg en aandacht vervaardigde ambachtelijke brie beoordeelt door fabrieksbrie van de Jumbo te verteren.

Dit album is gewoon puik geproduceerd en klinkt als een klok.

Onzin, een goed geproduceerde plaat klinkt - zeker in deze tijd - op alle hardware goed. Ik vergelijk deze met honderden platen die ik op dezelfde manier beluisterd heb en die van haar springen er negatief uit. Dat zegt echt wel iets.

Weet uiteraard niet op welke manier en met welke format (Spotify, mp3, flac, iTunes enz) jij luistert maar ben het met mjuman eens dat de albums van Agnes Obel van uitzonderlijke geluidskwaliteit zijn. Vreemd.

Wat dat zegt, is dat je dringend behoefte hebt aan goede spullen, aan nieuwe oren of aan een muzikale TomTom - je bent écht de weg kwijt.

Nou nou, voel jullie niet aangevallen. Het is slechts mijn constatering, niemand hoeft het ermee eens te zijn.

En in plaats van zo fel te reageren zou je ook de proef op de som kunnen nemen door Aventine en enkele andere albums van nu op de iPad te beluisteren. Dan zul je horen dat hij op die manier daadwerkelijk vele malen slechter klinkt.

En dan kun je audiofiel zijn en geld (over) hebben voor dure apparatuur, maar een gigantisch percentage van de luisteraars zal dat niet hebben. Als je daar als artiest/technicus geen rekening mee houdt is dat op zijn minst opvallend.

Hoe luister je dan op je iPad? Probeer alleen even mee te denken...verder even goeie muziekvrienden

Nou dat is helemaal de omgekeerde wereld. Waarom zou ik in vredesnaam iets moeten beluisteren op spul dat inferieur is voor beluistering van hifimuziek. Ik heb nix met Apple en dat wil ik graag zo houden; en ik durf de bewering nog wel aan dat een zorgvuldig gekozen set van ca 900 euro die iPad naar huis speelt.

De meer 'objectieve' weg zou zijn: 1. je laat anderen op dezelfde manier het album horen en vraagt naar hun bevindingen; 2. je gaat naar een goede hifizaak en vraagt of ze eens wat spul willen demo'en voor je aan de hand van de cd (etc) van Agnes Obel; je vraagt evt de verkoper mee te luisteren en gezamenlijk geef je je bevindingen omtrent de geluidsproductie.

Dat proces heeft verifiëren dan wel falsifiëren (afhankelijk van de uitkomst).

Ja, wie gaat er dan ook z'n muziek via iPad-speakertjes beluisteren? Ik heb het ook niet breed, maar dertig euro is al genoeg voor een aardige koptelefoon of een redelijk tweedehands speakersetje. Dan heb je ook geen topspullen, maar alles lijkt me beter dan de iPad-speakers (ik heb zelf ook een iPad, dus ja, ik weet hoe ze klinken).

Veel prachtige muziek komt ook totaal niet over via iPad-speakers. Het is echt zwaar af te raden, wat mij betreft.

Jullie maken er een (offtopic, ik houd het hier nu ook bij) discussie van die niet op mijn bericht slaat. En ook ben ik niet bezig met een wetenschappelijk verantwoord onderzoek.

Voor de laatste keer: ik vergelijk de iPad niet met andere systemen (900 euro vind ik daarnaast ook krankzinnig veel geld voor dit doel, maar dat terzijde), iedereen begrijpt dat dat krom is. Ik vergelijk Obel via de iPad (en autoradio en koptelefoon) met vele andere albums die ik exact zo beluisterd heb.

Ik heb ook geklaagd bij Gamma over de kwaliteit van hun afplakband: ik vind leren riemen namelijk veel te duur en gebruik altijd afplakband om mijn broek op te houden. Al mijn broeken kan ik ophouden met afplakband - ik hoef nooit riemen te kopen. Alleen afplakband van de Gamma scheurt al na 1* bukken; dat kan gewoon niet, heel slechte zaak.

En nou ga ik mijn warp-factor gebruiken om via een zwart gat naar een ander universum te gaan.

Hilarische discussie.
Porsche maakt waardeloze auto's, want ze rijden niet lekker in een weiland.

Los van de discussie hierboven denk ik dat jouw bron eerder matig is. De muziek van dit album is perfect geproduceerd en ik heb dit album nog nooit horen kraken.

Een leuk album wat erg sterk begint, maar daarna eigenlijk door blijft kabbelen. Ik mis ook wel een nummer wat echt blijft hangen. Voor mij is het leuke achtergrond muziek van een prima zangeres.