U.K. - U.K. (1978)

Godsallem%$@#$..!!!
Wanneer je deze plaat niet kunt kwalificeren als een absoluut hoogtepunt uit de prog, symfo of hoe je dit genre ook wilt noemen, dan geef je jezelf een brevet van onvermogen. Zo, die staat.
Dit was aanvankelijk bedoeld als een nieuwe incarnatie van King Crimson alleen Fripp ging te elfderure niet mee in zee. Nou was AH in die tijd al geen misselijke snarenplukker dus dat probleem was snel opgelost. Prog was inmiddels publiekelijk doodverklaard door punk, disco en de opkomt van new wave. Deze gasten kwamen doodleuk met een 24-karaats progressief jazzrock werk waar je U tegen zei en nog steeds zegt. Danger Money was minder jazzrock en meer symfo en smaakte mij net zo lekker. Supergroep 100%.
Daarnaast zou ik voor de Bruford geinterresseerden Gradually Going Tornado adviseren van zijn Bruford band. Deze kan zich moeiteloos meten met UK.

Topalbum!!! Reeds honderden keren beluisterd met veel plezier zonder dat de verveling toeslaat. Dat zegt wel wat over de diepgang ervan. Het kost daarentegen wel enkele luisterbeurten om eea goed te doorgronden. Mengeling van jazzrock en progressive rock, heeft in de verte wat weg van Gentle Giant's Free Hand, waarop (toevallig) ook een track time to kill staat.

Begin jaren '70 was ik een grote fan van Yes, Genesis, King Crimson en Zappa. Toen Bill Bruford uit Yes stapte en samen met een aantal muzikanten uit deze bands U.K. begon, was ik gelijk geïnteresseerd. Een fijn, energiek album, dat nog steeds heerlijk klinkt.

Na dit album verliet Bruford en Holdsworth de band, waardoor ik het tweede album een heel stuk minder vind.

Gisteren geschreven over 'Danger Money', vandaag U.K. uit de kast gehaald. Beide albums zijn gewoon echt goed. Op U.K. zit iets meer variatie door de toevoeging van Alan Holdsworth's gitaar, maar mijn mening is toch wel dat hij "vulling" is. Dit is echt de band van Jobson en Wetton. Het is ook iets meer naar jazz rock geneigd. Dat zal zowel Holdswoth's als Bill Bruford's invloed zijn.

Heel kant 1 is prachtig Kant 2 is iets meer wisselvallig. Dat vond ik 40 plus jaar geleden ook al, dus dat is niet veranderd. Een grappig detail dat mij opvalt, is dat er op 'Danger Money' meer Zappa invloeden zitten dan op dit album.

Het blijft ontzettend knappe muziek, complex en toch makkelijk beluisterbaar, met geweldige details die steeds weer om aandacht vragen. Als laatste opmerking, hoe goed was dit album geweest met een echt goede zanger? John Wetton is soms de zwakke schakel hier.