menu

U.K. - U.K. (1978)

mijn stem
3,97 (138)
138 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: EG

  1. In the Dead of Night (5:38)
  2. By the Light of Day (4:27)
  3. Presto Vivace and Reprise (2:58)
  4. Thirty Years (8:09)
  5. Alaska (4:45)
  6. Time to Kill (4:55)
  7. Nevermore (8:09)
  8. Mental Medication (7:31)
totale tijdsduur: 46:32
zoeken in:
avatar van lebowski
3,5
Lijkt deze op de opvolger, die ik geweldig vind?

Heb altijd begrepen dat deze veel beter is, hoewel ik dat hier op Musicmeter niet echt kan aflezen. Ik ken hem zelf overigens (nog) niet.

avatar van ChrisX
4,5
Als je naar deze plaat komt vanaf Danger Money in de hoop een soortgelijk album aan te treffen dan kom je van een koude kermis thuis. Maar beluister hem met open oren en dan zul je hopelijk het met mij (en vele, vele anderen) eens zijn dat dit een echte klassieker is.

De band is in zijn samenstelling inherent instabiel want aan de ene kant heb je het kamp Jobson / Wetton die een songmatigere aanpak prefereerden en aan de andere kant het kamp Bill Bruford / Allan Holdsworth die veel avontuurlijker zijn ingesteld. Het is die botsing die er dus juist voor zorgt dat dit zo'n spannend plaatje is. Dit is wat mij betreft de allerbeste synthese tussen symfonische rock en jazzrock.

De eerste drie nummers vormen een drieluik waar bij met name het eerste deel vermaard is om de fabuleuze gitaarsolo van Holdsworth. Die solo begint erg traag met mooie slepende klanken maar naarmate die vordert spuwt Holdsworth meer en meer noten uit. En terwijl de rest van de band al weer het hoofdthema speelt, gooit hij er dan nog een schepje boven op. Deze solo is misschien wel Holdsworth's meest bekende / beroemde.

Maar er is nog meer: de schitterende synth-klanken van Eddie Jobson (soms ijzig dan weer erg vol) en zijn elektrische vioolspel, het drukke maar ook zware basspel van John Wetton en het net zo drukke maar uiterst precieze drumwerk van Bruford.

Oh ja, nog zo'n hoogtepunt: het toetsen / gitaarduel in het laatste nummer waarin de overgang van het ene naar het andere instrument soms bijna niet te horen is.

Euh.. had ik al gezegd dat ik dit een mooie plaat vind?

avatar van glennton
5,0
Toen ik "in the dead of night"voor het eerst hoorde vond ik het een boel herrie die ik niet kon waarderen...M'n muziekmaat die tevens een voortreffelijk gitarist is, attendeerde mij op deze plaat alszijnde een produkt van een supergroep die je gehoord moet hebben.
Ik ging op de drums letten van Bruford(ik was toen een beginnend drummertje) en toen viel nummer na nummer bij mij op zijn plaats en was ik "over".
Ik begreep de muziek en ontdekte toen voor het eerst hoe boeiend en perfect dit soort muziek kon zijn:weg met die oersaaie 4 kwartsmaten,experimenteer met verschillende maatsoorten, speel die doorelkaar, in wisselend tempo etc etc.
U.K. heeft mij dus op het juiste moment met de juiste muziek op het (voor mij dan) juiste muziekpad gezet.

3,5
Diegene die dit album kunnen waarderen moeten One of a Kind van Bill Bruford eens proberen. Dit nam hij op nadat hij uit U.K. was gestapt en ook gitarist Allan Holdsworth speelt er op mee. One of A Kind ligt eigenlijk meer in het verlengde van U.K. dan opvolger Danger Money.

avatar van titan57nl
5,0
Helemaal met je eens MuadDib.......Het album UK en One of a kind zijn hoogtepunten in het Bill Bruford oeuvre (net als RED met King Crimson, wat experimenteler is)

avatar van heicro
4,0
Ik was deze helemaal vergeten, jaren niet meer naar geluisterd.
Nou, hier heb ik geen spijt van, onvervalste jazzrock van hoog kaliber.

avatar van Zjoot
5,0
Dit is dus mijn nummer 1...
Ik ben serieus muziekliefhebber sinds 1974 , en heb behoorlijk wat vergelijkingsmateriaal: zo'n 800 lp's, 1200 CD's en nog een zooi op mijn ipod gezet. Ik stel regelmatig een top 100 samen maar dit is sinds 1978 voor mij the top of the bill. Alleen Robert Fripp's Exposure heb ik wel eens op 1 gezet omdat die spannender is maar op UK-UK staat niet EEN zwak nummer, niet EEN zwak moment, dus de plaat verdiend de hoofdprijs.
Voor de plaat uitkwam was ik al fanatiek King Crimson-fan, dus Bruford en Wetton waren geen onbekenden. King C was in 1974 gestopt, ik was dus erg in mijn sas te horen dat het duo weer samen een plaat hadden gemaakt. Jobson kende ik van Zappa en Roxy Music maar was me daar niet opgevallen. Gitarist Holdsworth kende ik niet maar ik was al gauw "om". Wat een kanjer!!
De plaat is ontstaan uit een magisch moment tussen topmusici die werkelijk KNALDEN! Iedereen is even belangrijk en virtuoos op zijn gebied. Helaas was het van korte duur (slechts EEN plaat...) maar dat mag de pret niet drukken.
Gisteren nog gedraaid en nog steeds zeer indrukwekkend!

avatar van bikkel
4,0
De supergroep U.K.Een stel gelouterde musici die met elkaar aan de slag gaan en daar kunnen interessante dingen uit ontstaan.
Zo ook op dit eigenzinnige debuut.Een plaat vol nummers die zowel druk als sferisch zijn.Een soort van Progfusion,veel individuele hoogstandjes,maar de krachtpatserij wordt in toom gehouden door steeds weer fraaie melodielijnen en het nooit uit het oog verliezen van de song op zich.Het slaat gelukkig nooit te ver door.In the dead of night en By the light of day zijn stukken die mooi inelkaar overlopen.Holshworth en Jobson gaan regelmatig in duel met elkaar,Drummer Brufford slaat zich er soepel doorheen en Wetton weet met veel gevoel zijn zangpartijen naar grote hoogten te tillen.Let ook eens op zijn basspel.Echt heel goed.Een andere favoriet is Time to kill waar muzikaal ook flink uitgepakt wordt.
Jammer dat het bij deze samenstelling bleef uiteindelijk.Brufford en Holsworth wilden toch meer de jazzkant op,terwijl Jobson en Wetton toch wat meer de melodieuze kant opwilden.De 1e twee vertrokken en Wetton en Jobson maakten met Terry Bozio het wederom knappe Danger Money.Dit debuut is als geheel net iets boeiender.

avatar van michel01
5,0
Dit is een hele goede debuut-lp. Met zulke ervaren prog-muzikanten (Yes, King Crimson, Zappa, enz enz) kon er gewoon niks anders komen dan zulke klasse muziek. Het is eeuwig zonde dat de heren na dit hoogtepunt ( en de live-lp) niet veel meer hebben gemaakt. Het wordt de hoogste tijd voor een reunie met zn vieren (wetton, jobson, bruford en holsworth) en een nieuwe lp uit te brengen.

Wat een voortreffelijke symfo-lp.

avatar van vin13
4,0
michel01 schreef:
Dit is een hele goede debuut-lp. Met zulke ervaren prog-muzikanten (Yes, King Crimson, Zappa, enz enz) kon er gewoon niks anders komen dan zulke klasse muziek. Het is eeuwig zonde dat de heren na dit hoogtepunt ( en de live-lp) niet veel meer hebben gemaakt. Het wordt de hoogste tijd voor een reunie met zn vieren (wetton, jobson, bruford en holsworth) en een nieuwe lp uit te brengen.

Wat een voortreffelijke symfo-lp.


Hulde Bill Brufford met Earthworks is ook top. Eerlijk gezegd is de stem van John Wetton wel onderhavig aan slijtage, de tijd kan je niet meer terugdraaien.

avatar van Bluebird
4,0
Bijzonder klassealbum dat mij als 18 jarige niet direkt kon bekoren. De geweldige opvolger Danger Money heb ik daarentegen grijs gedraaid. Door de jaren heen ben ik me veel bewuster geworden van de bijzondere inhoud, inspiratie en vakmanschap waarmee deze plaat tot stand is gekomen.

Het openingsnummer, waar ik net naar heb geluisterd, stelt niet veel voor. Het hoofdthema (ook wel riff genoemd) is erg eenvoudig. De charme zit hem vooral in de leuke gitaarsolo en in de zoetelijke synthesizerklanken.
Wie van Asia houdt zal dit ook wel kunnen waarderen. Ik vind het allemaal erg braaf en ge(matig)d. Wetton legt het als zanger volkomen af tegen David Byron.

avatar van Bluebird
4,0
Wetton zat in het Byron era toch ook een tijdje bij Heep? Ik vind dit UK debuut niet echt te vergelijken met de meer rechttoerechtaanmuziek van UH en vooral Asia trouwens. Een wereld van verschil mag ik wel zeggen.

avatar van ChrisX
4,5
M.Nieuweboer schreef:
Het openingsnummer, waar ik net naar heb geluisterd, stelt niet veel voor. Het hoofdthema (ook wel riff genoemd) is erg eenvoudig. De charme zit hem vooral in de leuke gitaarsolo en in de zoetelijke synthesizerklanken.
Wie van Asia houdt zal dit ook wel kunnen waarderen. Ik vind het allemaal erg braaf en ge(matig)d. Wetton legt het als zanger volkomen af tegen David Byron.


Huh... dit braaf? Het zal wel aan mij liggen maar hier word toch op hoog nivo gemusiceerd over het algemeen... zeker ook een stuk spannender dan bij het over het algemeen wat lomperige Uriah Heep.

Een brave, oppassende houding en een hoog niveau (dat spreek ik zeker niet tegen) gaan heel goed samen. Wetton zat inderdaad gedurende twee albums bij UH. Hij zong daar de derde stem, achter Byron en Hensley. Op In the Dead of Night is goed te horen waarom.
Tja,ik zal meteen toegeven dat UH aardig wat rotzooi heeft geproduceerd. Maar ik kan Beautiful Dream en A Year or a Day met al hun tempowisselingen in minder dan vijf minuten noch lomperig noch rechttoerechtaan noemen.
Laat ik het anders formuleren. UK streeft naar goede smaak, het moet allemaal mooi zijn en mag vooral geen pijnlijke tenen raken. Zoals de Engelsen zeggen: unoffensive. Het moge bekend zijn dat UH in de zes jaren met Byron heel wat tenen bezeerd heeft . Dat heb ik altijd de charme van UH gevonden; een gezonde portie slechte smaak zeg maar. Nou, slechte smaak is in The Dead of Night in geen velden of wegen te bespeuren. Daar kunnen we het toch wel over eens zijn? Dan mag iedereen zelf weten of dat een compliment is of niet.

Ik schreef al, die Alan Holdworth kan meer dan aardig gitaarspelen, goed genoeg om ook diens voorganger Tempest te onderzoeken. Merkwaardig genoeg geldt voor hem hetzelfde als voor Wetton: alles aan Tempest dat ook maar in de verte controversieel zou kunnen zijn is overboord gegooid. Ik heb de drie (er staan er maar twee op Musicmeter) uitgaven van Tempest gerecenseerd. De BBC-sessies zijn zeer de moeite waard.

Bluebird en ChrisX, aan het werk!

avatar van Bluebird
4,0
Tja, weer een mooi en leerzaam verhaal van onze heer Nieuweboer, zo zie je maar weer dat alles in de muziek zijn eigen achtergrond heeft. Ik heb nog nooit iets van Tempest gehoord. Wel viel me op dat bassist Mark Clarke ook bij UH en Rainbow moet hebben gespeeld.

Ik ben van Wettons zangkwaliteiten eveneens nooit onder de indruk geweest. Als hij de hoogte ingaat slaat vanwege zijn geringe bereik zijn stem pijnlijk over. Neemt niet weg dat hij natuurlijk een uit duizenden herkenbaar geluid voortbrengt en zijn markante, wat hesige ''geloei'' ook weer duidelijk zijn eigen kleur en charme heeft.

Meestal ontdekken de heren na enige tijd hun eigen mogelijkheden/beperkingen en stemmen daar hun composities op af. Het resultaat is dan het ambitieuze UK debuut dat met het tot een powertrio teruggebrachte UK werd opgevolgd door het veel minder subtiele Danger Money waarin Wetton toch meer op zijn plaats is naar mijn mening.

Overigens vind ik A Year Or A Day van UH een fraaie pomprocker die subtiel aanvangt maar tempowisselingen kan ik er niet in bespeuren. Dan zou ik, om het ''lomperige'' Heepstigma toch wat te ontkrachten, liever het indrukwekkende epos ''Salisbury'' er eens op naluisteren.

Ik ben wel nieuwsgierig geworden naar Tempest. Die band is weer voortgekomen uit Colosseum die in dezelfde jazzrockhoek als het embryonale UH zat. Ook de heren Gary Moore, Cozy Powell, Don Airy en Clem Clempson (ooit de beoogde vervanger van Blackmore) hebben hier mee te maken gehad.

Kingsnake
Absolute klasse dit.

John Wetton's stem is top hier, alsmede zijn basspel.

John Wetton heeft trouwens bij Uriah Heep wel degelijk leadzang gedaan (High n Mighty, kijk maar na) en dat klonk uitstekend.
John Wetton's stem is prima voor meer fusion-achtige muziek en David Byron is een metalzanger, belachelijk om die twee te vergelijken.

Allan Holdsworth heeft zijn sporen al lang en breed verdiend in fusionacts als Gong en Tony William's Lifetime (ook Bruford's band).

Bill Bruford speelt met gemak rock en jazz (King Crimson en Yes) en doet bij UK met verve.

Eddie Jobson ken ik alleen van Roxy Music (en solo en een enkele plaat met Jethro Tull).
Een geweldige violist en ditto toetsenist.

Dit alles bij elkaar zorgt ervoor dat UK's debuut klinkt als een huwelijk van fusion en progrock.

Het fijne aan dit album is tevens dat niemand elkaar in de weg zit en dat ook de songwriting uitstekend is.

Jammer, dat het bij dit album bleef, want de opvolger is van beduidend mindere kwaliteit. Deze is dan ook zonder Holdsworth en Bruford.

avatar van Bluebird
4,0
Kingsnake schreef:
John Wetton heeft trouwens bij Uriah Heep wel degelijk leadzang gedaan (High n Mighty, kijk maar na) en dat klonk uitstekend.
John Wetton's stem is prima voor meer fusion-achtige muziek en David Byron is een metalzanger, belachelijk om die twee te vergelijken.


Wetton is op ''High and Mighty'' slechts (en dat nog gedeeld met Byron) op 1 track (One Way Or Another) te horen als coupletleadzanger. In ieder geval is dit idd een van de betere nummers. Bij mijn weten is het hierbij gebleven want Byron werd hierna ontslagen en UH verkeerde in een identiteitscrisis. Wetton hield het hierbij voor gezien om zijn eigen dingen te gaan doen.

Dat Wetton en Byron twee verschillende zangers zijn is natuurlijk overduidelijk maar geen van beiden vind ik echt uitgesproken metal - toen nog hardrock - zangers. Daarin zou de ''vlakkere'' Wetton het volgens mij nog verder hebben geschopt dan de veel kleurrijkere Byron die een veel groter en subtieler bereik had en meer stijlen (symfo, soul en jazzrock) kon beheersen naar mijn bescheiden mening. Wetton heeft dat overigens genoeg laten horen in het behoorlijk heavy ''Danger Money'' en zijn Asia periode.

Als de betreurde David Byron het U.K. debuut had volgezongen was het een regelrecht meesterwerk geworden. Ik twijfel er alleen wel aan of het zijn kopje thee zou zijn geweest maar gezien het progrockgehalte van de eerste UH albums had hij er niet ver naast gezeten.

Kingsnake
Bluebird schreef:


Als de betreurde David Byron het U.K. debuut had volgezongen was het een regelrecht meesterwerk geworden. Ik twijfel er alleen wel aan of het zijn kopje thee zou zijn geweest maar gezien het progrockgehalte van de eerste UH albums had hij er niet ver naast gezeten.


Begrijp me niet verkeerd, ik ben groot liefhebber van de kunsten van Byron.
Maar ook van die van Wetton.
Dromen over een UK debuut met zang van Byron, is trouwens nutteloos.

avatar van Bluebird
4,0
Geen kritiek hoor, slechts een aanvulling. Ach, in deze tijd van digitale manipulatie en kun je elk vastgelegd stemgeluid zo veranderen dat het precies lijkt op wie je maar wilt. Dus in principe zou het mogelijk zijn. Het is natuurlijk wel nep want Byron is niet meer en zou juridisch ook nogal wat haken en ogen hebben. Maar dromen over wie het mooist een bepaald stuk muziek zou hebben ingezongen gebeurt dagelijks, getuige de vele foute covers die de ether worden ingeslingerd.

avatar van bikkel2
5,0
Byron zingend op het U.K debuut. Ik kan me er even geen voorstelling van maken.
Byron was toch voornamelijk een kei van een hardrockzanger (nog altijd onovertroffen bij Heep)
In deze Prog/fusion achtige setting weet ik het nog net zo niet.
Byron was een man van maniertjes , gilletjes en theatrale uithalen.
Hier vraagt dat toch een andere aanpak. Wetton komt qua bereik niet in de buurt van Byron , maar Wetton moet je ook niet onderschatten. Hij is wat hesig inderdaad , maar het past wel in het plaatje van de muziek. Hij kan goed overweg met gevoelige stukken en de wat rauwere. Ik vind het hier erg goed op zijn plaats vallen.
Tegenwoordig is het ''live'' overigens een stuk minder gesteld met Wetton. De sleet is heel hard gekomen.

avatar van Bluebird
4,0
Aan de andere kant heeft Wetton ook veel simpele mainstream gemaakt en zo matig ingezongen dat een Byron die met glans zou hebben overtroffen. Maar genoeg gefantaseerd, Wetton is U.K. en Byron is Heep. Ik blijf er wel bij dat Byron vocaal meer in zijn mars en daardoor meer mogelijkheden had dan Wetton, zij het dat hij helaas bezig was zichzelf ten gronde te richten,

Net weer even opgezet en nog even over die solo in ''In The Dead Of Night''.... was altijd in de veronderstelling dat het de elektrische viool van Jobson was maar het is dus Holdsworth? Wat een techniek! Het verschil tussen de viool- en gitaarsolo's is soms moeilijk te onderscheiden, je moet erg goed luisteren naar de strijk- danwel snaaraanslagen want de klankkleur is nogal homogeen en voor hetzelfde geld komen ze uit de synth.

Behalve de slotsolo's van ''Nevermore'' en ''Mental Medication'', die klinken als een klok!

avatar van ChrisX
4,5
Bluebird schreef:
Net weer even opgezet en nog even over die solo in ''In The Dead Of Night''.... was altijd in de veronderstelling dat het de elektrische viool van Jobson was maar het is dus Holdsworth? Wat een techniek! Het verschil tussen de viool- en gitaarsolo's is soms moeilijk te onderscheiden, je moet erg goed luisteren naar de strijk- danwel snaaraanslagen want de klankkleur is nogal homogeen en voor hetzelfde geld komen ze uit de synth.

Behalve de slotsolo's van ''Nevermore'' en ''Mental Medication'', die klinken als een klok!


DE solo in In The Dead Of Night is inderdaad echt gitaar en om eerlijk te zijn snap ik niet echt dat je het verschil tussen de gitaar van AH en de viool van Jobson niet hebt gehoord. Maar misschien komt het omdat ik het gitaarwerk van Holdsworth al kende voordat ik dit album van UK hoorde.

De klank van de viool van Jobson heeft natuurlijk iets veel meer strijkerigs zoals goed te horen is vanaf 1:46 in de track By The Light Of Day. Lastiger word het weer als je luistert naar de solo in Thirty Years dit start rond 4:20 want daarvan zou je in begin kunnen denken dat het Holdsworth is maar het is dus Jobson op toetsen. Even later hoor je Holdsworth (zo rond 5:05) en dan kom je tot de conclusie dat Holdsworth zijn toon over het hele album niet echt veel veranderd en dan word het dus makkelijker. Bij twijfel is het bijna altijd Jobson die je hoort .

Maar de allermooiste solo's zitten in Nevermore waarin de overgangen van de solo's van Holdsworth naar Jobson echt waanzinnig zijn. Heel mooi hoe de een de slotnoten van de de ander overneemt om uiteindelijk aan het slot gezamenlijk nog los te gaan .

Kingsnake
ChrisX schreef:
(quote)


DE solo in In The Dead Of Night is inderdaad echt gitaar en om eerlijk te zijn snap ik niet echt dat je het verschil tussen de gitaar van AH en de viool van Jobson niet hebt gehoord. Maar misschien komt het omdat ik het gitaarwerk van Holdsworth al kende voordat ik dit album van UK hoorde.

De klank van de viool van Jobson heeft natuurlijk iets veel meer strijkerigs zoals goed te horen is vanaf 1:46 in de track By The Light Of Day. Lastiger word het weer als je luistert naar de solo in Thirty Years dit start rond 4:20 want daarvan zou je in begin kunnen denken dat het Holdsworth is maar het is dus Jobson op toetsen. Even later hoor je Holdsworth (zo rond 5:05) en dan kom je tot de conclusie dat Holdsworth zijn toon over het hele album niet echt veel veranderd en dan word het dus makkelijker. Bij twijfel is het bijna altijd Jobson die je hoort .

Maar de allermooiste solo's zitten in Nevermore waarin de overgangen van de solo's van Holdsworth naar Jobson echt waanzinnig zijn. Heel mooi hoe de een de slotnoten van de de ander overneemt om uiteindelijk aan het slot gezamenlijk nog los te gaan .


Allan heeft natuurlijk ook een unieke techniek.
Mijn gitarist heeft dat eens uit gelegd, het kan op een gegeven moment heel irritant worden, maar ik vind het supergaaf.

Luister eens naar Metal Fatigue van Allan en je snapt wat ik bedoel.

avatar van Bluebird
4,0
Inderdaad Chris, mijn eerste kennismaking met Holdsworth was dit U.K. debuut van 30 jaar geleden dat ik overigens toen al op LP had aangeschaft. Lang links laten liggen vanwege het toen voor mij wat te ontoegankelijke karakter. Ik heb mij verder ook nooit in de man verdiept. Maar wat een knappe plaat is het toch. Al die jaren er zo met een half oor naar geluisterd te hebben, ik schaam me diep. Die beroemde Holdsworth solo op de live cd ''Night After Night'' komt natuurlijk wel uit de synth en die geeft een wonderbaarlijke atmosfeer. Dank voor de uiteenzetting, ik heb vanaf nu een tijdloos juweel in de kast.

avatar van Zjoot
5,0
Ongelofelijk, er wordt een link gelegd tussen U.K. en fucking Uriah Heep en aanverwante zooi!!! Kan het maffer? Totaal verschillende soorten muziek. Ook al hebben muzikanten in beide groepen gespeeld, het is onvergelijkbaar.

avatar van citizen
3,5
Je zou je klein voelen na bovenstaande minutieus uiteengezette opinies over de superplaat van supergroep UK. Muziek op waarde schatten is een heuse wetenschap, zo lijkt het.
Dit werk staat al zolang ik het mij kan herinneren in mijn LP-kast en is het enige werk van de band dat nog zo af en toe de draaitafel van stof ontdoet. Dat gebeurt op momenten dat ik terug wil denken aan de tijd toen ik dit voor het eerst hoorde, hoe jong ik toen nog was en hoe simpel het leven in elkaar stak. De enige complexiteit was terug te vinden in diezelfde platenkast. Het kon niet gekunsteld genoeg zijn, niet doorspekt genoeg van ritmewisselingen, chord-changes en virtuositeit. Want dat alles gaf je als opgroeiende blaag het gevoel van onafhankelijkheid en - laten we even eerlijk zijn - superioriteit. Dit was tenminste iets wat niet zomaar mee of na te fluiten was. Niemand, behalve een Select Gezelschap uit je omgeving kende dit soort muziek of wist het te waarderen. In de top veertig stond alleen maar rotzooi die je zó op je gitaartje kon naspelen. Samen met wat maats een intellectueel bandje opgericht waarmee we In The Cage (Genesis) vakkundig om zeep hielpen (echt héél vreselijk), al doende Sartre citerend en naderhand met zure mondjes nippend van de Johnny Walker Red Label (betaalbaar). Kortom: de mooiste tijd van je leven!
Waarom dit hele verhaal? Misschien om aan te geven dat ik vind dat virtuoos spel e.d. wat mij betreft soms overschat wordt. Wat kan ik genieten van Zappa, Reich, Yes en consorten, maar wat RAAKT blijven toch de liedjes van Cohen, Drake, Mount Eerie, Barrett of Daniel Johnston. Sorry mensen, ik ben inmiddels afvallig. Ik kan er niets tegen inbrengen: Alles draait om de eenvoud!
Maar...het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Want hoewel gekunsteld en ietwat kitscherig luister ik ook nog steeds & regelmatig symfo en dus ook U.K. Maar toch meer uit sentimentele overweging.

avatar van Bluebird
4,0
Zjoot schreef:
Ongelofelijk, er wordt een link gelegd tussen U.K. en fucking Uriah Heep en aanverwante zooi!!! Kan het maffer? Totaal verschillende soorten muziek. Ook al hebben muzikanten in beide groepen gespeeld, het is onvergelijkbaar.


Ja hoor, het kan nog veel maffer zelfs. Luister eens naar ''Radiaton'' van UKZ, Jobsons voortzetting van UK in een eigentijds jasje. Kun je meteen vaststellen dat David Byron toen al helemaal niet zo'n slechte keuze zou zijn geweest. De zanger heet nu Aaron Lippert. Dat heet nu muzikale progressie.

Expanding Man: Information from Answers.com

Aaron Lippert op MySpace Music – Gratis gestreamde MP3’s, foto’s en Videoclips

UKZ - Official Web Site - ukzband.com

avatar van heicro
4,0
Bij gelegenheid maar weer eens op de draaitafel gelegd en het is .......woorden schieten tekort.........virtu......maar...... Citizen, je hebt gelijk Cohen, Drake enz raken me toch meer.

Gast
geplaatst: vandaag om 03:08 uur

geplaatst: vandaag om 03:08 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.