U.K. - U.K. (1978)

Ach iedereen deelt elk bandje op zijn eigen manier in. Ik heb een mapje in iTunes voor oorspronkelijke progrock en die noem ik symfo. Daar zitten onder andere Moody Blues, Camel en UK in.

Dit album zit waanzinnig goed inelkaar. Echt muzikaal om je vingers bij af te likken.
De virtuozen muziek die hier wordt gespeeld heeft echter een groot voordeel, het gevoel is er ook, en dat mis ik nog wel eens in deze tak van muziek, die ook hier en daar wat raakvlakken vertoond met fusion/jazzrock.
Natuurlijk is dit progessieve rock, feitelijk een schoolvoorbeeld.
Eigenzinnig, onvoorspelbaar en origineel.

@chrisX 17:51 uur

cliché komt niet van mij maar ik sluit me er gaarne bij aan.
wat er wereldwijd van wordt gevonden laat ons echte progrockers natuurlijk Siberisch.


de plaat heeft van A tot Z geen verrassingen, nou ja bij Z wel een beetje; het jazzy Mental Medication is prog, alleen niet zo geslaagd..

Mee eens, Camel is zeker geen typische AOR.
Maar: de andere bands die ik noemde als AOR hebben dan naast die powerrock ook veel softere nummers die naar mijn idee wel richting Camel en ook UK gaat.

Verrassend of niet, ik geef deze plaat het volle pond.

Camel is van huis uit echt symfo, met in hun beginperiode ook wat snuifjes jazz-rock , later wat meer pop-georienteerd, en in de laatste fase weer echt conceptuele symfo, waar ook veel instrumentaal werk aan te pas komt. Sferische muziek eigenlijk.
De link met A.O.R is echt heel zelden aanwezig.
Daarbij is die stroming nogal Amerikaans, en Camel klinkt echt europees.

UK idem. Echte ballads hebben ze niet gemaakt, het meest in die richting gaat de single Rendevouz 6:02, maar het heeft met A.O.R helemaal niets van doen.

Als je nou Asia (engeland) en Foreigner (deels engeland, deels amerika) noemt ,dan zijn we het eens. Die hebben dat typische A.O.R gehalte wel. (Asia is dan wel weer ietsje pietsje progessiever.)

Topalbum in een topbezetting!!

Godsallem%$@#$..!!!
Wanneer je deze plaat niet kunt kwalificeren als een absoluut hoogtepunt uit de prog, symfo of hoe je dit genre ook wilt noemen, dan geef je jezelf een brevet van onvermogen. Zo, die staat.
Dit was aanvankelijk bedoeld als een nieuwe incarnatie van King Crimson alleen Fripp ging te elfderure niet mee in zee. Nou was AH in die tijd al geen misselijke snarenplukker dus dat probleem was snel opgelost. Prog was inmiddels publiekelijk doodverklaard door punk, disco en de opkomt van new wave. Deze gasten kwamen doodleuk met een 24-karaats progressief jazzrock werk waar je U tegen zei en nog steeds zegt. Danger Money was minder jazzrock en meer symfo en smaakte mij net zo lekker. Supergroep 100%.
Daarnaast zou ik voor de Bruford geinterresseerden Gradually Going Tornado adviseren van zijn Bruford band. Deze kan zich moeiteloos meten met UK.

[quote]stans schreef:
Wanneer je deze plaat niet kunt kwalificeren als een absoluut hoogtepunt uit de prog, symfo of hoe je dit genre ook wilt noemen, dan geef je jezelf een brevet van onvermogen. [/quote
Ehhh... sorry... wat mij betreft een aardige plaat, maar geen hoogtepunt.

Voor mij wel een hoogtepunt. In het jaar 1978 waar de meeste progbands al een tikkie melodieuzer en saver werden, was dit een gedurfde plaat.
Wat mij betreft 1 van de betere albums in dit genre.
Complex, spannend, bij vlagen zwaar, maar ook frivool.
Beste '' superband'' ooit.

Het is maar net of je liever een boterham met pindakaas of aardbeienjam eet.

Het is een superplaat voor sommigen, en voor sommigen niet.
Het kan mij niet zoveel schelen.

Dat dit een complexe plaat is, staat als een paal boven water. Maar dat is niet mijn graadmeter. Ik houd ook van simpele muziek.

Mijn graadmeter is, of een plaat coherent is en lekker wegluistert. Mooie melodieen, lekkere ritmes, fijne solo's, spanning en avontuur. Allemaal elementen, die deze plaat zeker heeft.

Als ik een zoete bui heb wil ik liever aardbeienjam, maar meestal pindakaas. Het wisselt. Kan me ook voorstellen dat dat voor deze plaat geldt voor sommigen. Hij is voor mij eerder als hagelslag: heeft een feestelijk tintje en is goed te verteren, maar echt genieten komt er (nog) niet van.

Onbegrijpelijk Matthijs die 2.5!!

Dan schat jij de gitaar muziek van Alan Holdsworth zeer laag in
Dan heb jij geen gevoel bij het drumwerk van Bill Bruford
en Dan hangt Eddie Jobson er in jouw optiek maar bij
Om over de fantastische stem van John Wetton maar te zwijgen

Okee, dan, ik ga m nog eens luisteren om te checken of ik dat inderdaad vind. Het zijn vooral de melodieen die me niet konden pakken, had geen commentaar op de muzikanten he, mocht je denken dat dat wel zo moet zijn als je een 2,5 geeft.

Over de musici heeft matthijs ook geen ongetogen woord geroerd. Eerlijk is eerlijk.

Het is typisch een album die je raakt of niet, dat heeft ook echt van doen met de sfeer en de complexiteit.
Maar als het kwartje valt is dit een prog juweeltje van de jewelste.
Ik durf wel te beweren 1 der beste aller tijden.

Het is gewoon geen plaat die je ten allen tijde zomaar even opzet. Je pet moet er naar staan en als dat niet zo is kan ie idd wel eens verkeerd vallen en zelfs vervelend gaan werken. Qua loftuitingen is er al genoeg over geschreven en dat kan ik alleen maar onderschrijven. Een zeldzame en unieke synthese tussen de top van de progscene die hiermee beslist een klassieker heeft afgeleverd. Het tweede album is veel makkelijker verteerbaar. En ik ben zelfs geneigd die weer wat vaker op te zetten.

Maar 84 stemmen voor dit geweldige album? Dat valt me enorm tegen.

Wel lekker cult !

Op een site met meer dan 43.000 gebruikers verwacht je iets meer stemmen. Dit zit muzikaal zo goed in elkaar en de beheersing van de instrumenten is werkelijk fenomenaal. Van het niveau van Gentle Giant, een nog meer ondergewaardeerde groep op MusicMeter.

Ik ben het met je eens. Er zijn hier genoeg progliefhebbers.

Een ondergeschoven kindje kan ik het niet noemen deze supergroep. Mensen die hun sporen wel verdiend hadden dacht ik zo.
Fantastisch album, om het nog maar een x te roepen !!

Ik zie het niet als ondergewaardeerd. Ik snap niet echt waar jullie je zo druk om maken.

Een hyperpopulaire band als Coldplay heeft toch ook niet 43.000 liefhebbers op deze site?

Niemand in mijn omgeving heeft ooit van UK gehoord, dus dan vind 80 liefhebbers nog een hele hoop.

Fans roepen altijd maar te pas en te onpas dat een band ondergewaardeerd is. Ik zie het zo: een band verdient zijn fans en zijn populariteit.

UK dus ook. Als ze meer fans wilden, hadden ze toch andere muziek moeten maken.

Ik maak me niet druk hoor, daar begin ik niet meer aan.

De muziek is wellicht wat te onvoorspelbaar en te complex om echt te reiken naar een grote populariteit.
Laat het a.u.b zo.

Deze plaat wilden ze maken, en wie zegt dat ze geinteresseert waren in een groot commercieel succes.
Een aantal uitstekende krachten bijelkaar die iets moois neerzetten, maar duidelijk voor een bepaalde stroming.
Danger Money is een ander verhaal.

Ik heb op meer dan genoeg platen gestemd, waar ik de enige ben (en waarschijnlijk ook blijf).

Het kan mij echter geen hol schelen, want muziek is persoonlijk. Soms is het leuk om met gelijkgezinden te discussieren over platen.

Daartegenover staat dat een plaat met een discussie van 50 paginas's (bijv. Porucpine Tree, Marillion, U2, Beatles etc.) mij nou niet echt vrolijk maakt.
Zoals de nieuwe Bowie. Ik heb die plaat uit mijn updates verwijderd.

Deze plaat heeft 4 pagina's discussie, en er wordt altijd wel weer iets interessants gepost. Als deze plaat superpopulair wordt en er komen berichten als: "gave plaat", of andere posts met maar 1 of 2 zinnen, dan heb ik ook geen zin meer om de updates te volgen.

Terug naar deze plaat: het duurde me jaren om Engeland (UK) te herkennen in de achterkant van de hoes.

Herkenbaar!
Ik vind het soms wel eens jammer en ook vreemd hoe muziek die ik geweldig vind nauwelijks bekend is. Maar ik had juist weer heel graag gewild dat Nirvana een onbekend bandje was gebleven, niet alleen om het aantal reacties op mume, maar nog meer omdat ze dan misschien nog steeds hele gave platen maakten!

Maar daarvoor zijn ook weer de forum-draadjes: om te gek-gave onbekende bands te promoten.

Ik heb een hoop muziek ontdekt via het forumgedeelte van deze site.

John Wetton: King Crimson, Wishbone Ash, Uriah Heep
Eddie Jobson: Jethro Tull en Roxy Music
Bill Bruford: King Crimson, Yes
Allan Holdsworth: Soft Machine
Terry Bozzio: Frank Zappa

Met recht kan je wel spreken van een supergroep. Ik leerde begin dit jaar al het tweede album kennen. Waaruit bleek dat ik onterecht geoordeeld had na Rendezvous 6:02 (wat ik zo achteraf toch verre van hun sterkste nummer vind).

Het is prog, maar toch duidelijk met de invloeden hoorbaar van alle verschillende bands. Dit is zowel de kracht als de valkuil van U.K. Soms is het mij toch iets te oeverloos gepingel.

Alle kanten vliegt het op en waarderingen kan ik er nog niet echt op plakken, maar mijn interesse is gewekt en dat is toch maar mooi het begin van een hopelijk vruchtbare samenwerking.

De eerste Uk is m.i. kwa stijl enigszins vergelijkbaar met Bruford (al mist Bruford een violist)

Zeg, kennen jullie die amerikaanse band : American Tears? Die maakten twee progrock platen: Branded Bad (74) en Tear Gas (75). Ze zijn behoorlijk richting ELP en UK
Maar op de hele site, noch het forum zie ik er iets van terug.

Hoe zit dat progrockboys?

ik ga er voor je achteraan