Stryper - No More Hell to Pay (2013)

Terwijl ik het album nog zit te luisteren en net pas op de helft ben, kan ik nu al zeggen dat ik in ieder geval door de eerste helft zeer verrast ben.
Wat de band zelf eerder al verkondigde over dit album klopt allemaal.
Het is gewoon Stryper en nog is Stryper!!

De hoge vocalen, de pakkende melodieen, de riffs, de gelovige teksten, en niet te vergeten de typische Stryper sound.
En dan nog maar niet te spreken over de composities, die staan als Gods huis.zou ik bijna zeggen!

Beter had ik mij deze comback zelf niet kunnen voorstellen, dus ik geef het de volle 5 sterren!

Leuke terugkeer naar de oude stijl. Maar het geeft wel te denken of dat een goede keuze is als je het vroegere niveau toch niet helemaal haalt. De jaren tachtig komen niet meer terug en dat hoeft ook niet.
Op het eerste gehoor vind ik de meeste nummers een beetje te middelmatig. De productie is beter maar daardoor helaas ook minder karakteristiek. Toch klinkt dit wel lekker allemaal, met een paar hoge uithalen en heel wat flitsende gitaarsolo's.

Ja, ik weet het. Als je er geen reet aan vind luister het dan ook niet en ga niet bashen op MuMe.

Toch moest ik dit echter een keer horen omdat Stryper (na George Bush) het allerslechtste is wat ooit de US is uitgescheten.
Als deze muziek niet het werk is van de duivel dan weet ik het niet meer.

De nieuwe clip "no more hell to pay" heb ik net aanschouwd op you tube.
De drummer is zijn drumkit vergeten in elkaar te zetten en staat er bij als een achterlijk Bartje. (no joke).

Flauwe niveauloze hard rock met "goddelijke teksten" gezongen oude kerels met lang haar.
Only in America.. ladies and gentlemen. Zelfs als gimmick faalt dit hopeloos.

Bij het legendarisch nummer Jesus is Alright ben ik gestopt en heb nog maar eens een kaarsje aangestoken tegen al het kwaad in deze wereld.

Halleluja!

Als je stemt terwijl je het album niet eens geheel hebt beluisterd, dan is dat inderdaad bashen. Stemmen zonder (geheel) te beluisteren is overigens niet toegestaan op MusicMeter.

De mannen van Stryper weten op deze cd weer behoorlijk stevig uit te pakken zonder hun kenmerkende stijl te hebben veranderd. Dus de nodige samenzang waardoor de nummers prettig in het gehoor liggen maar daar tegenover stevig gitaarwerk,veel gitaarsoli en vooral de nodige uptempo nummers! De zeikballade The One en Jesus is Alright hadden ze wel weg mogen laten maar dan blijft er genoeg moois over! Lekkere cd!

Eensch!
Alleen vind ik comeback niet op z'n plaats. De echte comeback vond plaats in '99 (nadat Michael Sweet solo was gegaan in '92). In 2005 werd 'Reborn' uitgebracht gevolgd door 'Muder By Pride' (2009), 'The Covering (2011), 'Second Coming" (2013) en dan nu 'No More Hell To Pay'.
Heb het album nu enkele keren geluisterd en ben écht enthousiast, dit is zeker één van de beter albums van Stryper! De jaren '80 zijn voorbij, dat is waar, maar dat houdt niet in dat je niet van die muziek(-stijl) kan/mag houden. En dat doe ik nu juist wel. Met dit album keert Stryper inderdaad terug naar dat geluid, die stijl, omdat ze daar zelf ook van houden. En hoewel ik de eerder genoemde albums kan waarderen hoor ik ze zo het liefst. Gelukkig klinkt het wel helemaal up to date zodat het niet oubollig wordt.
En live staat deze band óók als Gods huis! >> 5 sterren.

Ja, ik had het hier eerder over een terugkeer naar de oude stijl maar dat valt eigenlijk nogal mee. Wat sound en gitaar riffs betreft wijkt dit niet zoveel af van de latere albums. Het grootste verschil bestaat uit enkele accenten uit de jaren tachtig; namelijk de terugkeer van de solo's en hoge uithalen van Michael Sweet.

Ik vind het echt een geweldig goed album. Alleen de laatste vier nummers overtuigen me (nog) niet echt. Iets teveel midtempo achter elkaar. Daar nog een sneller nummer en een mooie ballad zou volgens mij beter zijn geweest.

Maar dat is slechts kritiek in de marge. Het is vooral heel erg genieten van de heerlijke nummers, de gitaarsolo's... en zeker van hoe Michael Sweet zingt. Op de extra dvd zegt hij die hele hoge noten live niet allemaal meer te kunnen halen, maar op het album is zijn bereik er nog niet minder op geworden, terwijl hij intussen toch al vijftig is. Hij zingt nog steeds met dezelfde kracht en bezieling.

En mens zou er gelovig van worden. Een atheïst als ik natuurlijk niet.

Stryper, ik moet eerlijk bekennen dat ik nooit verder ben gekomen dan The Yellow and Black Attack uit 1984, maar ik wilde deze nieuwe langspeler toch eens beluisteren.
Uitgebracht onder het Frontiers label zorgde het van te voren in ieder geval voor één zekerheid: een sterke productie. Volgens bandleider Michael Sweet wilden ze met dit nieuwe album weer een wat heavier geluid creëren. Met deze veelbelovende informatie begon ik aan het beluisteren van dit album.

Wat met opener "Revelation" en vooral met titeltrack "No More Hell to Pay" gelijk opvalt is dat het een erg gitaar gedreven album lijkt te worden. Het gitaarwerk staat lekker hard op de voorgrond en de ene lekkere solo na de andere passeert de revue. Daarnaast laat zanger Michael Sweet zich gelijk al van zijn beste kant horen. Vooral in "No More Hell to Pay" komen een aantal erg sterke, hoge uithalen voorbij.
Met "Saved by Love" komt de band met het stevigste nummer tot dan toe. Een lekker uptempo en vlot gepresenteerd nummer.
Dan volgt er helaas een beetje een misser: "Jesus is Just Alright" vind ik wel erg prekerig en het vooral het drumwerk op dit nummer klinkt wat matig. Gelukkig word dit nummer snel opgevolgd door "The One", een mooie ballad waarbij Michael Sweet ook laat horen dat hij een ballad sterk kan brengen. De zeikerige achtergrond "ooh ho ho hooo hoo'tjes" hadden van mij dan weer niet gehoeven, maar verder vind ik het wel een mooi nummer.
Met "Legacy" brengt de band een haast nostalgisch klinkend nummer. Een prachtig en melodieus nummer dat balanceert op de draad tussen hard rock en heavy metal. Op dit nummer komt de kracht van de band ten volste naar buiten. Gierende gitaarsolo's en scherpe uithalen van Michael Sweet zorgen voor genot van begin tot eind.
In "Marching into Battle" is wederom wat irriterende achtergrond vocals te horen en hiermee is gelijk het zwakke punt van het geluid aangestipt. De achtergrond vocalen zijn namelijk vaak een onnodige en irriterende toevoeging in plaats van een verrijking. Hierover valt te twisten natuurlijk, maar van mij hadden ze dit achterwege mogen laten.
De tweede helft van het album bevat eigenlijk wel nummers van naar mijn mening dezelfde, steevaste kwaliteit. Het album had niet langer moeten duren, want dan was op den duur de interesse wel afgezwakt, maar de band heeft dit prima weten te doseren.

De meningen over Stryper zijn verdeeld, maar na het beluisteren van dit album hebben ze aan mij weer een nieuwe liefhebber erbij.

Het helpt misschien om te weten dat het een cover is, van The Doobie Brothers. Eerst vond ik het een minder nummer maar nu is het een van mijn favorieten.

Prekerig vind ik het allerminst. De tekst gaat er ook niet over dat je Jesus alright moet vinden, maar dat je hem alright mag vinden, ongeacht wat anderen er over te zeggen hebben. Michael Sweet licht dat ook even toe op de extra dvd die bij de Deluxe Edition zit.

Het slepende Black Sabbath-achtige middenstuk vind ik geweldig. En verder zit er wel wat gospel in het nummer.

Storen doe ik me hoe dan ook niet aan de teksten van Stryper. Als zij daarover met overtuiging zingen vind ik dat even prima als wanneer King Diamond zijn duistere verhaaltjes brengt.

Eerste luisterbeurt erop zitten. Stryper klinkt vooral erg fris. Inderdaad geen één op één terugkeer naar de To Hell With The Devil-dagen. Gewoon een kwalitatief goed melodieus hardrockalbum.

En verslavend!

Titelnummer is erg lekker.

Gelovige jongens hebben bij mij altijd een streepje voor.

Michael Sweet is een toffe gast waarmee ik wel eens contact heb op twitter. Diep gelovig maar beslist geen predikant.

Over de jaren 80 gesproken. Die belden net met de vraag of ze user Thin Air en zijn opvattingen terugmochten. Ik heb gezegd dat ik ze liever hier houd zodat ik nog eens wat kan lachen.

Ik heb het in mijn leven een aantal keer erg moeilijk gehad. Met drugs, drank, criminaliteit, noem maar op. Ik verkeerde ook in slecht gezelschap.
Het waren ook tijden dat ik niets van God en alles moest hebben. Ik was boos en de weg kwijt.

Moet zeggen, dat het laatste tijd nog steeds niet goed gaat, maar in elk geval heb ik wel wat meer rust gevonden in mij. Je kan me uitlachen of me gewoon met respect behandelen, maar de voornaamste reden is, dat ik ook weer terug ben gekeerd naar mijn geloof.

Nu vraag je je af, waarom ik zo openhartig ben. Dat komt, omdat ook ik een god-basher ben geweest. Ik kon dan met moeite luisteren naar bands die religieuze teksten had. Eigenlijk alleen om mezelf dwars te zitten. Nu ik dat heb losgelaten, zijn juist bandjes als Seventh Key, Pendragon en Stryper, bands die me meer zijn gaan boeien.

Kan me helemaal voorstellen dat mensen geen behoefte hebben aan reli-teksten, en Stryper loopt er wel erg mee te koop. Ik ben van plan juist weer meer naar Stryper te luisteren, en wie weet put ik er nog wat kracht uit.

De single is in elk geval erg lekker.

Maar los van het gepreek en de inhoud van de teksten is dit toch een knaller van een metal/rock plaat, vol met killerriffs, fenomenale solo's en de waanzinnige stem van Michael Sweet.

Als je Saved By Love in willekeurig hardrockcafé opzet, dan gaan de hoofden toch zeker bangen...

Ik snap eerlijk gezegd niks van mensen die de Bijbel ter hand nemen en in God geloven. Mensen hebben God geschapen en niet omgekeerd.

Maar het gaat hier over de muziek natuurlijk. Stryper evenaart makkelijk hun periode in de jaren tachtig. De goede dingen uit die tijd zijn teruggekeerd (hoge uithalen, gitaarsolo's, samenzang) maar de vaak te flauwe piano ballades heeft men gelukkig achterwege gelaten.

Hopelijk komt er nog een opvolger van dit kaliber.

Het is inderdaad een sneltrein, deze plaat. Hij gaat en gaat en gaat.
En de rustpuntjes die op deze plaat staan, staan op de juiste plek.

Ik moet zeggen, dat ik deze, samen met de comeback van Winger. erg hoog waardeer.

Tja, wat een verrassing was het destijds toen dit album uit kwam! Sinds jaar en dag ben ik fan van de muziek van Stryper en de boodschap van de band. Nadat Michael Sweet uit de band stapte begin jaren 90 en Stryper ophield te bestaan heb ik geen beter album van de band gehoord dan deze. De eerste albums na de reünie konden mij niet echt bekoren (of moet ik zeggen echt niet). Deze komt blijkbaar voort uit een hernieuwde inspiratie. De songwriting in het algemeen en de vocale harmonieën in het bijzonder klinken erg goed hier. Kortom, de muziek loopt weer. Had het idee dat het daar aan schortte de jaren hiervoor. Zelfs de albums sinds dat No More Hell To Pay uitkwam zijn lang niet zo sterk als deze. Er is inderdaad zoals hierboven aangegeven een bonus DVD uitgegeven met een track-to-track uitleg over de totstandkoming van dit album. Wat ik me ervan kan herinneren is het ook niet opgenomen in een standaard muziek studio. Staat me bij dat het prachtige 'The One' volgens Michael Sweet NIET gaat over zijn te vroeg overleden vrouw. Ik weet wel beter. Bovendien schijnt het nummer Marching Into Battle al half jaren 80 geschreven te zijn. Naar mijn mening is het hele album de moeite waard maar toppers zijn zeker: Revelation, The One, Legacy, Sympathy en Renewed.

Voor mij een perfecte hardrockplaat. Eerste Stryper die ik heb aangeschaft. Heerlijke sound, het ene topnummer na het andere, sterke zang, mooie balans tussen heavy en melodie.

Te zien aan het aantal reacties op MuMe bij dit album, is No More Hell to Pay de eerste van ná de comeback die (in Nederland en Vlaanderen) groeiende aandacht geniet. Met een hernieuwd contract bij het Italiaanse Frontiers, waar eveneens in 2013 Second Coming met heropnamen van eigen werk verscheen, is dit hun derde album met nieuw werk sinds 2005.

Het geluid is niet veranderd en toch is het anders. Zit het hem in de gitaartwins? In het midtempo Revelation en het stoempende No More Hell to Pay hoor ik overeenkomsten met de twins van Judas Priest, waarvan frontman Michael Sweet een liefhebber is, zoals ik hem bij een interview over laatste album When We Were Kings (2024) zag vertellen. Dan het snelle Saved by Love en het geherarrangeerde Jesus Is Just Alright, oorspronkelijk (1972) van The Doobie Brothers.
The One is langzaam, bij Legacy wordt het gaspedaal weer ingetrapt. Opvallend is dat Michaels gitaarspel niet onderdoet voor dat van leadgitarist Oz Fox, allesbehalve een prutser. Net als bij Priest twee snarenracers die tevens sterke melodielijnen neerzetten.

Tweede helft. Het slepende Marching Into Battle, het uptempo Te Amo met zijn Spaanse titel (klinkt beter dan 'I love you', nietwaar?), Sticks & Stones bevat in de coupletten aparte gitaarakkoorden en een sterk refrein. Met Water Into Wine keren we aangenaam terug naar de jaren '80 - Rock You Like a Hurricane van Scorpions bijvoorbeeld - en bij Sympathy moet ik zelfs aan de riffs van Randy Rhoads denken, dit alles in eigentijdse productie.
Met afsluiter Renewed nog eenmaal het gas erop in Priestiaans gitaargeweld, zij het dat de heldere stem van Michael Sweet bewijst dat dit toch echt Stryper is.
De ritmesectie van Tim Gaines en Robert Sweet is hecht en robuust als nooit tevoren en de groep is qua teksten consequent duidelijk wat betreft hun christelijke identiteit.

Discogs laat zien dat omstreeks deze tijd de comeback van de elpee serieus werd: al in 2014, het jaar erop, verscheen No More Hell to Pay voor het eerst op 2LP.
Enerzijds vertrouwd en bekend wat betreft stijl, anderzijds anders dan hun vorige-met-nieuw-werk, Murder by Pride uit 2009.

Omdat een Nederlander als ik graag luid klaagt, heb ik toch nog iets gevonden om te mopperen. Jammer dat Michael in zijn biografie 'Honestly: My Life and Stryper Revealed' (2014) niets over dit album vertelt, terwijl ik de hernieuwde editie uit 2021 heb. Daar hadden één of meer hoofdstukken bij gemoeten, want nadien verschenen meer sterke albums, zoals opvolger Fallen van twee jaar later.